Na een lange reis van San Francisco via IJsland zijn we weer veilig thuis in Waalwijk. De reis verliep grotendeels soepel, al waren er files, wat stressmomentjes en een flinke jetlag. We kijken terug op een prachtige vakantie vol indrukken en mooie herinneringen.
Vandaag genoten we van Kirby Cove, Battery Spencer en Point Reyes, al werkte de mist niet mee bij de Golden Gate. We zagen twee keer een coyote en bezochten onder andere de Cypress Tree Tunnel en het scheepswrak in Inverness. Na een laatste dag vol bochten, eten bij de Mac en een strijd met de koffers, maken we ons klaar voor de terugvlucht.
Vandaag reden we van Willits naar San Rafael over de prachtige Highway 1 langs de kust, met talloze haarspeldbochten en indrukwekkende uitzichten. De rit eindigde in een gezellig hotel en een smakelijke avond bij BJ’s Restaurant & Brewhouse.
Vandaag reden we verder zuidwaarts langs mistige stranden en ontmoetten we een kudde Wapiti’s. Via de Avenue of the Giants genoten we opnieuw van de indrukwekkende redwoods. Het hoogtepunt was de rit door de beroemde Chandelier Tree, waarna we de dag afsloten met pasta en NFL in Willits.
Vroeg uit de veren om een van de 50 permits te bemachtigen voor de Tall Trees Grove. Via een hobbelige rit en een stevige afdaling belandden we tussen de gigantische Redwoods – een adembenemende ervaring. Net op tijd terug, want ’s middags barstte het noodweer los.
Na een fris ontbijt in Chiloquin reden we door eindeloze bossen en kronkelwegen richting Californië. Onderweg een smerige koffie-ervaring bij Dutch Bros, maar ook een prachtige rit langs de reusachtige Redwoods. We sloten de dag af in Klamath, klaar voor een nieuwe dag natuur.
We vertrekken uit een viezig hotel in Coos Bay en rijden door prachtige bossen naar Toketee Falls en Mount Thielsen. Bij Crater Lake genieten we van indrukwekkende uitzichten en maken een korte wandeling. De dag eindigt in Chiloquin met een gezellige avond in het casino en een nieuw hotel.
We reden van Cascade Locks via Portland en Salem naar de kust en volgden de prachtige US101 tot Coos Bay. Onderweg shopten we bij een outlet, genoten van Thor’s Well en de Oregon Dunes. De dag eindigde met een gezellige maaltijd in Coos Bay, maar het hotel bleek minder ideaal.
Vandaag maakten we een rondrit om Mount Hood, bezochten Multnomah Falls, het Vista House en zelfs de allereerste geocache. De top van Mount Hood bleef in de wolken, maar bij Trillium Lake en later Falls Creek Falls genoten we van prachtige natuur. We sloten de dag af in ons dorpje bij de Bridge of the Gods, helaas met een minder geslaagde pizza.
De dag begon grijs en nat in Enumclaw, waardoor Mount Rainier onzichtbaar bleef. We kozen voor een rit via Mount St. Helens, waar de krater zich wel slechts af en toe liet zien tussen de wolken door. Na een natte picknick reden we door naar Oregon, waar we een rustige avondwandeling maakten langs de Columbia River en de iconische Bridge of the Gods.
De geplande hike naar Tolmie Peak viel in het water door de regen, dus kozen we voor een alternatief avontuur: de beroemde APE-cache in de Snoqualmie Tunnel. Ruim 3,6 kilometer liepen we in complete duisternis
Vandaag reden we via het bosrijke zuiden van Olympic National Park naar Mount Rainier en Enumclaw, met regen en buien onderweg. We liepen door het dorp, dronken koffie, deden de was en genoten van een diner bij Rainier Bar & Grill met American football op de tv.
Vandaag namen we een soort van rustdag in Hoh Rain Forest en Ruby Beach, met prachtige wandelingen langs mosrijke bomen en het strand. We genoten van het zonnetje en een ontbijt/lunch bij de Hoh River. Vroeg terug in Forks, voorbereidingen voor de F1-kwalificatie
6 september 2019 – Vandaag halen we de auto op (een Nissan Pathfinder) en reden we naar Olympic National Park. We genoten van Hurricane Ridge en een zware, maar prachtige klim naar Mount Storm King. De dag eindigde vermoeid maar voldaan bij Dew Drop Inn, met een douche, een biertje en de nodige hotelperikelen.
Karin heeft gisteravond de dag nog even afgesloten met een Whattsapp videocall met Mandy. Karin vond dit een leuke en gratis mogelijkheid om met Nederland te bellen en vanmorgen hing dan ook weer aan de lijn. Maar nu met Petertje en haar collega’s van Slowcare. Ik begreep dat Petertje heel mooi kan zingen voor haar en een heel goed een varken kan nadoen. En dat allemaal op de vroege morgen. Het hele hotel kon meegenieten.
Het om 7 uur wandelen we binnen bij Dennys. Het begint al een beetje normaal te worden. We hadden besloten dat we wilde proberen om 8 uur uit te checken en met de shuttle terug naar het vliegveld te gaan om van daaruit de bus te pakken naar de autoverhuur. Een prima plan en goed gelukt. Busje in, busje uit. Weer even zwaaien naar het hotel en weer busje uit.
Bij Alamo werden we snel geholpen en natuurlijk wilde men ons weer wat groters verpatsen. Een beetje kletsen met de gast achter de balie is misschien ook wel goed geweest. Hij vertelde ons dat we beneden even moesten melden dat we een “One Way” hadden naar California. Zo gezegd zo gedaan en nu heb ik eigenlijk mijn vrachtwagen rijbewijs nodig. Een heel dik slagschip van Nissan. De Nissan Pathfinder is zo groot dat we al hadden bedacht om de hotels te cancelen en er matras in te gooien. Maar dan moeten jullie onze leuke verhaaltjes missen, want er zit veel in maar geen WIFI.
Nadat we alle spulletje er makkelijk in konden krijgen was het even zoeken naar waar al die knopjes voor waren. Gelukkig zit er stuur en een gas en rempedaal in. Dat is alles wat we nodig hebben. We gingen op pad. Nog maar eens een keer langs het hotel en zuidelijk richting Tacoma. Om daarna weer noordelijk te rijden richting Olympic national park. Bij Port Angeles reden we Olympic national park binnen via de Hurricane road die ons helemaal naar de top bracht van de Hurricane Ridge. Hier hadden we een prachtig uitzicht op de omliggende bergpieken van het Olympic national park. We hebben hier wat kortere trails gelopen, aangezien de grote was afgesloten.
Na dit korte bezoekje van anderhalf uur zijn we weer afgedaald. In Port Angeles hebben we een Subway bezocht en hebben we wat gegeten. Na het eten was het tijd om een flinke zware wandeling te gaan doen naar de top van Mount Storm King.
Heel simpel, 600 meter omhoog door de bossen met op het eind nog wat gevaarlijke stukken om de top te kunnen behalen. Je wordt dan wel beloond met een prachtig uitzicht. Wat waren we bezweet en vies en oh zo blij dat we na een dikke 3 uur weer beneden stonden. Het werd al donker toen we weer op de parkeerplaats waren aangekomen. Nog even een plasje en snel naar het hotel.
In het donker kwamen we aan bij de Dew Drop Inn. We zijn kapot en willen graag douchen. Maar eerst moesten we nog ergens een biertje kopen, want die zijn oh zo lekker na een lange zware wandeling. Dus meteen weer op pad naar het lokale tankstation om wat bier te scoren. Na alle soorten te hebben bestudeerd kozen we dan toch maar voor Budweiser.
Terug bij het hotel zijn we ineens het sleutelpasje van de hotel kamer kwijt? Heel de auto uitgekamd. Terug naar het benzine pomp station om daar te zoeken. Hier alles afgezocht. Ik heb Karin nog gefouilleerd. Altijd lekker, maar ook hier nergens geen pasje. Dan maar terug naar het hotel om een nieuwe te vragen. Daar deden ze niet moeilijk en zo konden we eindelijk weer binnen. Karin meteen onder douche gesprongen en ik daarna.
Goedemorgen voor jullie en welterusten voor ons. Tot morgen.
Vandaag was een dag vol kofferstress, shoppen en ontdekken van Seattle. Karin kreeg eindelijk haar koffer, we slenterden uren door Pike Place, zagen de Gum Wall, het Seafront en Lumen Field. De dag sloten we moe maar voldaan af bij Denny’s, klaar voor vertrek naar Forks en Olympic National Park morgen.
We startten de dag met ontbijt bij Denny’s, kregen eindelijk bericht dat Karin’s koffer onderweg is en bezochten Geocaching HQ met de bijbehorende GeoTour. Na drie uur cachen, een pauze in de zon en een bezoek aan Kerry Park genoten we van het uitzicht op Seattle en Mount Rainier. De dag sloten we moe maar voldaan af in Colin’s Pub en hopelijk eindigt hij met de terugkeer van Karin’s koffer.
Na een soepele reis via IJsland kwamen we eindelijk in Seattle aan. De vlucht verliep goed, maar Karin’s koffer bleef achter. Papierwerk ingevuld en hopen dat hij morgen komt. Nu zijn we doodop ingecheckt bij het hotel en maken we ons klaar voor de eerste dagen in de Pacific Northwest.
