11 april 2025 – Rond een uur of tien stappen we in de auto en zetten koers richting Antwerpen. We rijden via de A59 en A16, omdat de afslag van de A27 bij Hooipolder is afgesloten. Althans, dat zou je denken, want volgens zowel Waze als Google Maps bestaat die afsluiting blijkbaar niet. Altijd fijn als technologie en werkelijkheid elkaar een beetje tegenwerken.
Bij Hazeldonk steken we de grens over en niet veel later rijden we de drukke ring van Antwerpen op. Het verkeer is zoals altijd behoorlijk chaotisch en intens. Plotseling zie ik dat we van de rondweg af moeten. Waarom de navigatie op dat moment besluit om niets meer te zeggen, blijft tot op de dag van vandaag een raadsel. Het gevolg laat zich raden: een luid toeterende vrachtwagen achter ons. Even later volgt er nog zo’n moment als ik per ongeluk een rijstrook te ver naar links zit. Ik geef duidelijk richting aan dat ik naar rechts wil, maar het lijkt tegenwoordig in het verkeer vooral ieder voor zich. Iets gunnen aan een ander zit er nauwelijks meer in. Dan maar op z’n Italiaans, gewoon een beetje doorduwen en hopen dat het goedkomt.
Uiteindelijk komen we aan bij de P+R op de Linkeroever. Geen gedoe met kaartjes, maar kentekenherkenning. Een topidee, zo blijkt later, want we hoeven uiteindelijk niet eens te betalen. Maar eerst is het mijn beurt om de claxon te gebruiken. Er staat iemand stil zonder enige intentie om door te rijden, terwijl het toch duidelijk is dat er plek zat is verderop. “Rij gewoon door man,” denk ik nog. We besluiten zelf naar boven te rijden en parkeren uiteindelijk op dek 3, waar gelukkig nog voldoende ruimte is.
Even later lopen we via de trap naar beneden en verlaten we de parkeergarage richting het tramstation. Het is een modern en overzichtelijk station. Daar helpen we nog even een paar Belgen die twijfelen over welke tram ze moeten nemen. Eigenlijk is het heel simpel: elke tram die daar stopt gaat richting het centrum van Antwerpen.
We stappen in een overvolle tram. Bij het inchecken leggen we onze bankpas tegen de verkeerde terminal, waardoor er niets gebeurt. Geen piepje, geen lampje, helemaal niets. Onze conclusie is snel getrokken: we rijden zwart. Gelukkig duurt het ritje niet al te lang. Zodra we onder de Schelde door zijn en uitstappen bij de Groenplaats, zit het erop.
Eenmaal boven de grond worden we meteen getrakteerd op het indrukwekkende zicht van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal, met haar prachtige toren en het stralende gouden uurwerk. We lopen over de Groenplaats richting de stadsbibliotheek. Die staat al lange tijd op mijn lijstje om te bezoeken, maar ook vandaag blijkt hij weer gesloten. Het begint bijna een traditie te worden.
We nemen nog even een kijkje in de Sint-Carolus Borromeuskerk en wandelen daarna door naar de Meir. Karin heeft zin om te winkelen en daar sluit ik me natuurlijk graag bij aan. We slagen goed en kopen wat nieuwe kleding voor haar. Na het shoppen is het tijd voor een welverdiende pauze.
Zonder dat we het doorhebben lopen we de Stadsfeestzaal binnen. Karin herkent het meteen: “Hier hebben we al eens een biertje gedronken!” Dat hoeft ze geen twee keer te zeggen. We ploffen neer bij de Antoon Van Dyck Brasserie en bestellen twee heerlijk koude Corsendonck blonde biertjes. Even zitten, even bijkomen, precies wat we nodig hadden.
 |  |  |
Na het afrekenen lopen we via de andere kant van de Stadsfeestzaal richting de A.S. Adventure, benieuwd of ze nog iets leuks hebben. Helaas zit er dit keer niets voor ons tussen. We vervolgen onze weg naar de Bazaar, een winkelcentrum dat opvallend leeg en stil is, een beetje vergelijkbaar met De Els in Waalwijk. We maken nog even een sanitaire stop en lopen daarna via een kleine omweg terug naar de tramhalte op de Groenplaats.
Bij het instappen zie ik meteen waar het eerder misging: we hadden de verkeerde terminal gebruikt. Dit keer doen we het netjes en checken we in bij de witte terminal. Dat voelt toch een stuk relaxter.
Niet veel later staan we weer bij de parkeergarage. Daar proberen we tot drie keer toe onze kentekenplaat in te voeren bij de betaalautomaat, maar elke keer krijgen we dezelfde melding: betalen is niet mogelijk. Dan maar gewoon naar de auto en kijken wat er gebeurt. We nemen de lift, maar die blijft eigenwijs beneden staan. Na een minuut gaat de deur weer open. Dat voelt niet helemaal betrouwbaar, dus besluiten we alsnog de trap te nemen.
We rijden de garage uit en ja hoor, de slagboom gaat vanzelf open. Perfect geregeld hier in Antwerpen.
Vanaf de parkeergarage is het nog ongeveer een kwartier rijden naar ons hotel. Rond 15.00 uur checken we eenvoudig in met de codes die we vooraf hebben gekregen. We blijken niet de enige gasten te zijn in het Verrebroekse hotel. Er verblijft ook een groep Engelsen die van plan is om vanavond, gehuld in sjaals van SK Beveren, naar een voetbalwedstrijd te gaan. Waarom precies, dat is ons een raadsel.
Nadat we onze spullen hebben uitgepakt, besluiten we nog even een rondje te gaan geocachen. Op zo’n 500 meter van het hotel begint een route met dertien caches. Sommige hangen echter behoorlijk hoog en drie ervan blijken zelfs voor ons onbereikbaar. Die slaan we dan ook maar over. Tegen het einde van de route begint het licht te regenen en de wind, die de hele middag al aanwezig was, maakt het er niet aangenamer op.
Wanneer we terugkomen bij het hotel hebben we het behoorlijk koud. Toch moeten we meteen weer door, want we hebben een tafel gereserveerd. We pakken de fietsen van de auto en rijden zo’n anderhalve kilometer naar Brasserie ’t Wit Huis. Daar genieten we van een heerlijke maaltijd: ik ga voor stoofvlees en Karin kiest voor asperges. Met een volle maag fietsen we weer terug naar het hotel.
We proberen nog even televisie te kijken, maar de verbinding laat te wensen over. We zitten simpelweg te ver van het access point. Dan zit er maar één ding op: lekker op tijd naar bed en uitrusten na een volle, maar geslaagde dag.