14 september 2019 – We vertrekken uit een viezig hotel in Coos Bay en rijden door prachtige bossen naar Toketee Falls en Mount Thielsen. Bij Crater Lake genieten we van indrukwekkende uitzichten en maken een korte wandeling. De dag eindigt in Chiloquin met een gezellige avond in het casino en een nieuw hotel.
Toen ik vanmorgen mijn ogen opendeed, was er al iemand rond aan het springen. Ze had goed geslapen, maar wilde dolgraag weg uit dit vieze, stinkende hotel. En eerlijk gezegd kon ik me daar helemaal in vinden. Op de foto’s zag het er netjes uit, maar in werkelijkheid was het vies, gehorig en rook het naar een of ander chemisch schoonmaakmiddel. Dus gauw mijn kleren aangetrokken, de spullen in de koffer en weg uit Coos Bay. Zelf had ik niet zo goed geslapen. Blijkbaar geldt hier, hoe harder je auto klinkt, hoe mooier. Jammer genoeg vonden sommigen het nodig de hele avond voor het hotel heen en weer te crossen. Maar goed, genoeg geklaagd, verder met de reis.
Het ontbijt haalden we bij een lokale koffiedrive-thru: twee keer een shot in the dark en een bagel. De route van vandaag ging eigenlijk de hele dag door de bossen. Vanmorgen hing er nog wat lage bewolking, die mooi tussen de bomen bleef hangen.
In het plaatsje Myrtle Point deden we boodschappen bij McKay’s Market. Daar kochten we: brood, water, cola en zelfs een Amerikaanse stekker, zodat we die in de Europese contactdoos kunnen gebruiken. Ook een setje schroevendraaiers mocht natuurlijk mee.
Daarna reden we weer verder door de bossen en stopten rond half elf bij de parkeerplaats van Toketee Falls, een waterval die ik op Instagram had gezien. Helemaal aangekleed voor een zware hike bleek het slechts een wandeling van een kilometer. Netjes aangelegd met trappen en hekken, zodat je vooral op het pad blijft. Niet echt ons ding, maar de waterval was desondanks prachtig. Jammer genoeg konden we hem alleen van boven bekijken. Wie hem van onder wil zien, moet elders beginnen, en dat is meteen een dagwandeling. Aangezien we nog meer plannen hadden, zijn we na dit korte uitstapje weer verder gereden.
Een uurtje later passeerden we Mount Thielsen. Eindelijk een vulkaan die niet in de wolken lag! We stopten langs de weg om wat foto’s te maken en werden al snel begroet door allerlei eekhoorns en een paar vogels (Nutcrackers :-)). Ze waren zo brutaal dat ze brood uit je hand kwamen halen. Karin vond het leuk, maar ook een beetje eng.
Enkele kilometers verder bereikten we Crater Lake. Eerst even een stop bij het bord van het nationale park en daarna omhoog naar de kraterrand. Wat een uitzicht heb je daar op de omringende natuur – en dan hadden we de krater zelf nog niet eens gezien.
Die bleek werkelijk adembenemend: het blauwste water van Amerika, omringd door ruige pieken. We namen rustig de tijd en stopten bij verschillende uitzichtpunten om foto’s te maken. Er stond een frisse, harde wind – je merkt bijna niet dat je zo hoog zit. Uiteindelijk vonden we een beschut plekje om onze lunch te eten.
Na de lunch reden we door naar de Crater Lake Lodge. Vanaf daar wilden we de Garfield Peak Trail doen. Maar toen we omhoog keken, besloten we toch anders: de tocht duurt zo’n drie uur heen en terug en het was al drie uur ’s middags. We hebben daarom een stuk van de trail gedaan en zijn daarna teruggekeerd naar de auto. Ook hier was het landschap indrukwekkend: steile wanden van vulkanisch gesteente die recht omhoog rijzen. Ik moest nog even een piek beklimmen – dat blijf ik geweldig vinden. Maar ik merk dat ik ouder word: daarboven, met honderden meters vrije val naast je, begon het toch te kriebelen. Of je nu van tien of tweehonderd meter valt, dood ben je toch, zullen we maar zeggen.
Terug bij de auto zetten we koers naar het plaatsje Chiloquin. Rond half vijf kwamen we aan. Het hotel ligt naast een casino en een groot pompstation; verder is er niets, en het dorp zelf ligt nog vijf kilometer verderop.
Het hotel is prachtig en nieuw, maar zodra wij binnenkomen duurt het niet lang of de mooie kamer verandert in een chaos: drie rugzakken en twee koffers open, en je kunt de rest wel invullen.
Na een snelle omkleedbeurt liepen we naar het casino, waar ook een restaurant zit. We bestelden allebei een half rack spareribs met een biertje. Even later kwamen er nog een paar Nederlanders naast ons zitten, ook bezig met een rondreis. We hebben gezellig zitten kletsen over van alles en nog wat. Na het eten namen we nog een kijkje in het casino en in de winkel van het pompstation.
Nu zitten we uit te buiken op de kamer, met een koffie en een biertje. Zo komen wij de avond wel door.