17 september 2019 – Vandaag reden we verder zuidwaarts langs mistige stranden en ontmoetten we een kudde Wapiti’s. Via de Avenue of the Giants genoten we opnieuw van de indrukwekkende redwoods. Het hoogtepunt was de rit door de beroemde Chandelier Tree, waarna we de dag afsloten met pasta en NFL in Willits.
Vanmorgen begon de dag gelukkig droog. Na de regen van gisteren hingen er nog wel laaghangende bewolking laag boven de bergen. Je zag de mist als witte slierten tussen de bomen omhoog trekken, alsof het bos langzaam aan het ademen was. Het gaf de omgeving iets mystieks, bijna sprookjesachtig.
Na een stevig ontbijt, in een drukke ontbijtruimte, hebben we onze spullen weer op de bagagetrolley gegooid en de auto ingeladen. De routine begint erin te komen: koffers, tassen, koelbox, alles krijgt z’n vaste plek. Daarna zetten we koers richting het zuiden, opnieuw via de Newton B. Drury Scenic Parkway, die dwars door het Redwood National Park slingert. Zelfs de tweede keer blijft het een indrukwekkende route; de weg kronkelt tussen de enorme bomen door, waar je je telkens weer nietig bij voelt.
Een ontmoeting met de Wapiti’s
Niet veel later kwamen we in het dorpje Orick een hele kudde Wapiti’s tegen. Elk, zoals ze hier worden genoemd. Ze lagen rustig in het ochtendzonnetje te herkauwen en wakker te worden. Tussen de dieren liepen een paar flinke mannetjes met enorme geweien, indrukwekkend om te zien van zo dichtbij. In mei zijn we ook in Amerika geweest en dan zijn de geweien pas net aan het groeien. Dit was dus een heel ander gezicht. Het leek alsof ze zich totaal niet stoorden aan de mensen die langs de kant van de weg stonden te kijken en foto’s maakten.
Mistige kust en ruige zee
Na de Wapiti’s maakten we een stop bij het strand. Het contrast met het zonnige weiland bij de Wapiti’s kon bijna niet groter zijn: hier hing de mist zwaar boven het water en de zee was ruig en onstuimig. De golven braken met donderend geraas op het strand en de branding schuimde wild op. We hebben een tijdje op het strand gestaan en gewoon gekeken, geluisterd en genoten van de kracht van de oceaan. Het is bijzonder hoe verschillend de natuur zich binnen een paar kilometer kan laten zien.
De Avenue of the Giants
Na een flink stuk rijden bereikten we de beroemde Avenue of the Giants. Deze scenic route staat bekend als een van de mooiste autoroutes van Amerika, en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. De weg slingert zich zo’n 50 kilometer lang door een vallei vol gigantische redwoods, waarvan sommige meer dan duizend jaar oud zijn. Het is bijna niet voor te stellen hoe oud deze bomen zijn en hoeveel ze in hun leven al hebben doorstaan.
Toch merkten we dat de indruk na drie dagen tussen de redwoods wat begint te slijten, hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Je raakt bijna verwend, omdat elke bocht opnieuw uitzicht biedt op nóg een woud vol reuzen. We maakten wel een stop bij de Founders Tree, een boom die genoemd is ter ere van de oprichters van de Save the Redwood League. Ruim honderd jaar geleden hebben zij zich ingezet om deze bossen te beschermen tegen de houtkap. Zonder hun werk zouden deze majestueuze bomen waarschijnlijk verdwenen zijn. Terwijl we omhoog keken naar de gigantische stam, realiseerden we ons opnieuw hoe bijzonder het is dat dit stukje natuur bewaard is gebleven.
Na nog een paar kilometer besloten we dat het genoeg was voor vandaag. Terug naar Highway 101, “even gas erop” en een stuk zuidwaarts richting Willits.
De Chandelier Tree – een ritje dóór een boom
Bij Leggett maakten we nog een bijzondere stop: de beroemde Chandelier Tree, een reusachtige redwood waar je met je auto dwars doorheen kunt rijden. Voor 10 dollar krijg je de kans om een echt stukje “Amerikaanse kitsch” mee te maken en dat konden we natuurlijk niet overslaan.
Voor de zekerheid vroegen we aan de kassadame of onze auto wel door de opening zou passen. Haar droge antwoord was briljant: “Zelfs kleine auto’s rijden tegen de boom aan. Het ligt dus meer aan de chauffeur.” Met spiegels ingeklapt en enkele centimeters speling aan beide kanten zijn we er doorheen gekomen. Een grappige en toch indrukwekkende ervaring – hoe vaak rijd je nou letterlijk dóór een levende boom heen?
De boom zelf, de Chandelier Tree, is trouwens prachtig om te zien. Hij is ruim 2.400 jaar oud en bijna 100 meter hoog. Na het ritje hebben we nog wat foto’s gemaakt en rondgekeken in het souvenirwinkeltje. Daar stonden ook prachtige, met de hand uit hout gesneden beelden van beren en andere dieren. Karin wilde natuurlijk nog even met een van de houten beren op de foto.
Aankomst in Willits
Na dit leuke oponthoud reden we verder naar Willits, ons overnachtingsadres voor vanavond. Het dorp zelf bestaat grotendeels uit één lange hoofdstraat met hotels, tankstations en restaurants. Niet bijzonder charmant, maar wel praktisch.
’s Avonds hebben we gegeten bij een Italiaan: een bord spaghetti met meatballs, precies zoals je dat in de films ziet, en daarbij een paar lekkere biertjes. Simpel, maar erg smakelijk na een lange dag onderweg.
Terwijl we dit blog schrijven, staat op de achtergrond de Monday Night Football aan. Straks nog even de tweede helft kijken, voordat we ons bed induiken. Morgen wacht er weer een nieuwe etappe van onze reis.
Groeten vanuit Amerika – tot morgen! 