6 september 2019 – Vandaag halen we de auto op (een Nissan Pathfinder) en reden we naar Olympic National Park. We genoten van Hurricane Ridge en een zware, maar prachtige klim naar Mount Storm King. De dag eindigde vermoeid maar voldaan bij Dew Drop Inn, met een douche, een biertje en de nodige hotelperikelen.
Karin heeft gisteravond de dag nog even afgesloten met een Whattsapp videocall met Mandy. Karin vond dit een leuke en gratis mogelijkheid om met Nederland te bellen en vanmorgen hing dan ook weer aan de lijn. Maar nu met Petertje en haar collega’s van Slowcare. Ik begreep dat Petertje heel mooi kan zingen voor haar en een heel goed een varken kan nadoen. En dat allemaal op de vroege morgen. Het hele hotel kon meegenieten.
Het om 7 uur wandelen we binnen bij Dennys. Het begint al een beetje normaal te worden. We hadden besloten dat we wilde proberen om 8 uur uit te checken en met de shuttle terug naar het vliegveld te gaan om van daaruit de bus te pakken naar de autoverhuur. Een prima plan en goed gelukt. Busje in, busje uit. Weer even zwaaien naar het hotel en weer busje uit.
Bij Alamo werden we snel geholpen en natuurlijk wilde men ons weer wat groters verpatsen. Een beetje kletsen met de gast achter de balie is misschien ook wel goed geweest. Hij vertelde ons dat we beneden even moesten melden dat we een “One Way” hadden naar California. Zo gezegd zo gedaan en nu heb ik eigenlijk mijn vrachtwagen rijbewijs nodig. Een heel dik slagschip van Nissan. De Nissan Pathfinder is zo groot dat we al hadden bedacht om de hotels te cancelen en er matras in te gooien. Maar dan moeten jullie onze leuke verhaaltjes missen, want er zit veel in maar geen WIFI.
Nadat we alle spulletje er makkelijk in konden krijgen was het even zoeken naar waar al die knopjes voor waren. Gelukkig zit er stuur en een gas en rempedaal in. Dat is alles wat we nodig hebben. We gingen op pad. Nog maar eens een keer langs het hotel en zuidelijk richting Tacoma. Om daarna weer noordelijk te rijden richting Olympic national park. Bij Port Angeles reden we Olympic national park binnen via de Hurricane road die ons helemaal naar de top bracht van de Hurricane Ridge. Hier hadden we een prachtig uitzicht op de omliggende bergpieken van het Olympic national park. We hebben hier wat kortere trails gelopen, aangezien de grote was afgesloten.
Na dit korte bezoekje van anderhalf uur zijn we weer afgedaald. In Port Angeles hebben we een Subway bezocht en hebben we wat gegeten. Na het eten was het tijd om een flinke zware wandeling te gaan doen naar de top van Mount Storm King.
Heel simpel, 600 meter omhoog door de bossen met op het eind nog wat gevaarlijke stukken om de top te kunnen behalen. Je wordt dan wel beloond met een prachtig uitzicht. Wat waren we bezweet en vies en oh zo blij dat we na een dikke 3 uur weer beneden stonden. Het werd al donker toen we weer op de parkeerplaats waren aangekomen. Nog even een plasje en snel naar het hotel.
In het donker kwamen we aan bij de Dew Drop Inn. We zijn kapot en willen graag douchen. Maar eerst moesten we nog ergens een biertje kopen, want die zijn oh zo lekker na een lange zware wandeling. Dus meteen weer op pad naar het lokale tankstation om wat bier te scoren. Na alle soorten te hebben bestudeerd kozen we dan toch maar voor Budweiser.
Terug bij het hotel zijn we ineens het sleutelpasje van de hotel kamer kwijt? Heel de auto uitgekamd. Terug naar het benzine pomp station om daar te zoeken. Hier alles afgezocht. Ik heb Karin nog gefouilleerd. Altijd lekker, maar ook hier nergens geen pasje. Dan maar terug naar het hotel om een nieuwe te vragen. Daar deden ze niet moeilijk en zo konden we eindelijk weer binnen. Karin meteen onder douche gesprongen en ik daarna.
Goedemorgen voor jullie en welterusten voor ons. Tot morgen.