12 april 2026 – De wekker van Karin gaat om 08.00 uur. Op zich een prima tijd, al komen we er pas later achter dat we tot 10.00 uur konden ontbijten. Dat had dus iets rustiger gekund. We nemen eerst op ons gemak een kop koffie en besluiten rond half tien richting de ontbijtruimte te gaan.
Daar treffen we een tafel aan waar met gemak acht personen aan kunnen zitten. Laat ik het zo zeggen: we hadden meer dan genoeg ruimte. De Engelsen zijn er ook weer en die laten zich niet onbetuigd. Zonder enige terughoudendheid wordt de volledige koekjespot leeggehaald voordat ze weer vertrekken richting Engeland. Wij houden het iets beschaafder en nemen nog een dubbele espresso. Ondertussen maken we een praatje met de dame van het hotel, wat het geheel een gemoedelijke start van de dag maakt.
Na het ontbijt pakken we onze rugzak en stappen op de fiets voor de tulpenroute. Een route die, zoals later blijkt, niet alleen langs tulpenvelden gaat, maar vooral ook door uitgestrekte weilanden voert. De wind is stevig aanwezig en vooral het eerste stuk is behoorlijk pittig. Het is zo’n dag waarop je het gevoel hebt dat je constant tegen de elementen in aan het vechten bent.
Onderweg passeren we verschillende fruitbomen die prachtig in bloei staan. Vooral de perenbomen springen eruit met hun frisse witte bloesem. De appelbomen laten zich nog niet echt zien. Of ze moeten nog in bloei komen, of we zijn net te laat, dat blijft een beetje gissen.
Bij Sint Jacobs Gat doen we nog een leuke geocache. Via een kleine tunnel komen we uit bij een plek waar de cache slim verstopt zit achter een paar losse bakstenen. Altijd leuk als er een beetje creativiteit in zit.
Niet veel later, bij de Kijkverdrietstraat, komen we eindelijk bij de eerste tulpenvelden. Het is er behoorlijk druk met huurauto’s en toeristen die duidelijk niet uit de regio komen. Overal hoor je andere talen, maar dat doet niets af aan het mooie beeld. Integendeel zelfs. De velden liggen er prachtig bij, met allerlei kleuren die elkaar afwisselen. We nemen uitgebreid de tijd om rond te kijken en maken natuurlijk de nodige foto’s.
Na ongeveer een half uur stappen we weer op de fiets en rijden we verder richting de Koningspolderstraat. Ook daar treffen we nog een tulpenveld aan. Op dat moment staat er een boer met zijn tractor midden op de weg, waardoor het autoverkeer volledig stilvalt. Voor ons, op de fiets, is dat geen enkel probleem en we rijden er rustig langs.
Ondertussen zijn we ongemerkt de grens overgestoken en bevinden we ons in Zeeuws-Vlaanderen. Dat merk je meteen aan de verkeersborden en de omgeving. We doen nog een geocache en beginnen daarna aan de terugtocht richting België. We stoppen nog even voor een zelfgemaakt bakkie koffie aan een visvijver. Daarna weer tegen de wind in terug naar België.
Vlak bij Verrebroek komen we het derde tulpenveld tegen. Ook hier staan weer andere soorten tulpen, wat het geheel extra afwisselend maakt. Uiteraard stoppen we nog even om foto’s te maken voordat we het laatste stuk terug naar het hotel fietsen.
Eenmaal terug nemen we nog een kop koffie en kijken we op de kamer het laatste deel van Parijs-Roubaix 2026. Wout van Aert wint, Tadej Pogačar wordt tweede en Mathieu van der Poel eindigt als vierde. Mooie koers om even bij te komen na de fietstocht.
Om half zes stappen we opnieuw op de fiets. Dit keer richting Den Ouden Hof. Een klein stukje beweging vooraf kan geen kwaad als je weet dat er een stevige maaltijd op je wacht. We bestellen steak en spareribs, vergezeld door een paar Tripel d’Anvers. Dat smaakt uitstekend na zo’n actieve dag.
 |  |  |
De terugweg blijkt iets avontuurlijker dan verwacht. Via Bloempot en een breed bospad met gras stuurt Google ons over een route die niet helemaal logisch aanvoelt. Soms vraag je je echt af hoe zo’n route tot stand komt. Maar goed, uiteindelijk komen we weer veilig en voldaan aan bij het hotel.
De Engelsen zijn inmiddels vertrokken en hebben plaatsgemaakt voor een groep Duitsers. Deze lijken zich de gezamenlijke ruimte volledig te hebben toegeëigend. Toen ik even naar beneden liep voor een kop koffie, werd ik bijna weggekeken alsof ik daar niets te zoeken had. Ach ja, ieder zijn manier van vakantie vieren.
Na zo’n dag vinden wij het in ieder geval wel mooi geweest. De Duitsers gelukkig ook, want om 23:00u werd het eindelijk stil beneden.