11 september 2019 – De dag begon grijs en nat in Enumclaw, waardoor Mount Rainier onzichtbaar bleef. We kozen voor een rit via Mount St. Helens, waar de krater zich wel slechts af en toe liet zien tussen de wolken door. Na een natte picknick reden we door naar Oregon, waar we een rustige avondwandeling maakten langs de Columbia River en de iconische Bridge of the Gods.
Een kletsnatte nacht in Enumclaw en toen we vanmorgen de gordijnen van de hotelkamer open deden was het niet veel anders dan gisteren. Het goot nog steeds en overal waar we keken zagen we de donkere laaghangende bewolking. Even de webcams in Rainier National Park gechecked, maar daar was het ook grijs wat je zag. Jammer, maar mount Rainier laat zich vandaag weer niet aan ons zien.
We gaan eerst maar eens ontbijten en kijken dan wat we gaan doen. Een klein uurtje later hebben we de spullen alweer in de auto geladen. Dan is zo’n grote achterklep wel handig. Sta je in ieder geval droog. Het bleef maar regenen en hebben toen maar besloten om niet naar Rainier te gaan. We tankten nog even en zijn toen richting interstate 5 gereden, om daarna zuidelijk te rijden.
We bedachten een alternatief plan: een bezoek aan Mount St. Helens. Ook al stond de vulkaan niet op onze originele route, de kans om deze iconische plek te zien lieten we niet zomaar liggen. De rit erheen voerde ons door een mix van bosrijke wegen, kleine dorpjes en flink wat regenbuien. Soms viel het zo hard dat de ruitenwissers nauwelijks konden bijbenen. Toch was het onderweg prachtig: mistige heuvels, kabbelende rivieren en die typisch Amerikaanse eindeloze wegen.
Bij Toledo zijn we de snelweg afgegaan. Door het aanhoudende slechte weer hebben we hier even getwijfeld of we de anderhalf uur naar Mount Helens National Volcanic Monument moesten gaan afleggen. Uiteindelijk hebben we dat toch maar gedaan.
Boven bij het Johnston Ridge Observatory was het fris en winderig. Hier sta je recht tegenover de ontplofte berg die in 1980 hier een heel groot gebied deed verwoesten. Af en toe de wolkenmassa open en kregen we toch korte glimpjes van de indrukwekkende krater van Mount St. Helens. Het blijft bizar om je voor te stellen hoeveel kracht er in 1980 is losgekomen toen de berg explodeerde. Zeker als je de youtube filmpjes ervan bekeken hebt.
Ook al zagen we de top van de vulkaan niet, het onderste deel dat we wel konden zien was ook al heel indrukwekkend. Je ziet dat diverse stroompjes in 30 jaar een diepe kloof hebben gemaakt in de door de vulkaan uitgespuwde lava, puin en stof. In het visitors centrum hebben we nog een film bekeken en toen er weer wat zwaardere regen naar beneden kwam zijn we terug gewandeld naar de parkeerplaats.
Voor de lunch was buiten zitten geen optie: de regen hield onverminderd aan. Dus maakten we er iets gezelligs van in de auto. De kofferbak werd weer omgetoverd tot picknick plaats. Achterklep open, stokbrood en pindakaas erbij, een dampende beker thee uit de thermosfles. Eenvoudiger kan haast niet, maar op zo’n dag smaakt het verrassend goed. En eerlijk is eerlijk: het knusse gevoel van schuilen tegen de regen maakte het misschien wel extra leuk.
Na de lunch vervolgden we onze weg naar richting Cascade Locks in Oregon. Maar eerst moesten we anderhalf uur afdalen naar de I5. En toen gebeurde er iets wonderlijks: zodra we de grens met Oregon overstaken, leek ook het weer mee te veranderen. De lucht klaarde op, de regen stopte en de zon brak door. Opeens zagen we weer blauwe lucht, en wat een verademing als je al twee dagen regen hebt gezien.
In Cascade Locks zaten we in een knus hotel met uitzicht op de brede Columbia River. We checkten in bij een heel jong manneke van Aziatische afkomst die nog slechter Engels sprak dan ik. De hotel kamer is vooralsnog weer prima. Groot schoon en rustig. Al zitten we vlakbij een spoorweg. En dat is meestal geen goed nieuws. Wat een verschil: de sfeer van dit kleine plaatsje, het rustige kabbelende water en de warmte van de zon gaven ons meteen nieuwe energie.
’s Avonds maakten we nog een wandeling langs de rivier en de imposante Bridge of the Gods, waar het avondlicht prachtig over het water scheen. Wat een contrast met de grauwe ochtend! We sloten de dag ontspannen af met een hapje en drankje en genoten van de rust van dit kleine dorpje.
Morgen trekken we verder Oregon in en hopelijk blijft de zon ons gezelschap houden.