6 juli 2025 – Een dag vol gaten, geocaches, geduld en uiteindelijk toch Formule 1
Om half tien gaat de wekker. Tijd om verder te reizen, dit keer naar Kabelvåg. We smeren wat broodjes, ruimen het appartement netjes op en zijn klaar om te gaan. Het plan: rond 15.00 uur inchecken, zodat we om 16.00 uur relaxed de Formule 1 kunnen kijken. Dat liep… anders. Lees maar mee.
We rijden zuidwaarts vanuit Andenes over de toeristische route en dat merk je. We noemen het voor het gemak maar de “Belgische weg”: vol gaten en scheuren. Gelukkig schijnt het zonnetje en kunnen we genieten van het mooie landschap.
Bij een parkeerplaats met toilet houden we even pauze. En niet zomaar een wc: een wc mét uitzicht! Het melkglas in de wand kun je doorzichtig maken, zodat je uitkijkt over de zee en Andøya. Jammer dat ik niet hoef. Om de hoek ligt een earthcache, dus we nemen daar ook even een kijkje. Morgen ga ik proberen de vragen te beantwoorden.
Vlak bij het plaatsje Nøss spot Karin opeens een zeearend op een paaltje. Wat een indrukwekkende vogel. Zeker zo in het wild. We zetten de auto snel veilig langs de kant en schieten een paar foto’s.
Niet veel later rijden we Risøyhamn in en verlaten we Andøya. Maar dan: De brandweer houdt ons staande. Er is een ongeluk gebeurd met vee, de weg is volledig afgesloten en er is geen omleiding mogelijk. Wachttijd: 2 tot 3 uur. Er zit dus niets anders op dan wachten… of geocachen! Het is net na twaalven, dus we kiezen voor het laatste. Helaas liggen er in de buurt niet veel caches en na een uurtje of anderhalf zijn we alweer terug bij de wegafzetting.
Daar horen we dat het nog tot 16.30 uur kan duren. Wat een tegenvaller. De hele dag dreigt in het water te vallen. We halen een ijsje bij de enige horecazaak in Risøyhamn. Daar zijn we niet de enigen, want we herkennen zelfs mensen uit de wachtrij. We doen nog één cache bij een begraafplaats vijf kilometer verderop. Spannend momentje: bij het uitwijken op de smalle weg beland ik bijna met de auto in de prak…
Uiteindelijk parkeren we de auto aan het water en doen wat je dan doet: wachten. En wachten. En wachten. Om 16.20 uur rijden we weer richting het ongeluk. Daar is het inmiddels flink druk geworden. We worden gevraagd om de auto te parkeren, en m’n geduld raakt op. We dolen wat doelloos rond, maar dan, precies om half zes, komt er beweging. Eerst mag het verkeer de andere kant op passeren, en daarna mogen wij. Ik wurm de auto er vrij ongeduldig tussen; na vijf en een half uur wachten had ik er geen zin meer in. Maar dan hebben we nog 2,5 uur te gaan naar Kabelvåg…
Onderweg staan we wéér twee keer stil voor stoplichten bij wegwerkzaamheden (diezelfde als op de heenweg). En als toetje mogen we 10 kilometer voor Svolvær ook nog een kwartier wachten voor een vers asfaltlaagje. Ik word er eerlijk gezegd alleen maar chagrijniger van. Zo zonde, want de omgeving is prachtig.
Uiteindelijk komen we rond 20.30 uur aan in Kabelvåg. We krijgen de deur van het appartement niet open. Wat later blijkt is dat we aan de verkeerde deur stonden te rommelen. Gelukkig doet de eigenaar open en krijgen we een vriendelijke rondleiding door ons nieuwe stekkie.
Om 21.00 uur eten we eindelijk. Daarna kijken we de Formule 1 terug. Jammer voor Max: na een ijzersterke kwalificatie werd hij vandaag vijfde. Maar hé, Hulkenberg op plek drie en Mathieu van der Poel in het geel, dat maakt veel goed.
Het is inmiddels half één ’s nachts. De zon heeft net haar laagste punt bereikt en begint alweer te klimmen. Donker? Vergeet het maar. Verduisterende gordijnen zijn hier blijkbaar nog geen ding. Ook deze slaapkamer is gewoon licht. Welterusten…