9 juni 2026 – Het weer dat gisteren voorspeld was, is vandaag dan eindelijk gearriveerd. Geen dikke druppels, maar van die hele fijne motregen, en dan heel veel. Van die regen waar je binnen de kortste keren zeiknat van bent.
We besloten dan ook maar om nog even lekker in bed te blijven liggen en de ochtend grotendeels over te slaan. Rond half elf stonden we op en rommelden wat aan. Ineens hoorden we een vrouwenstem roepen. Geen idee wat er aan de hand was, maar het kwam van achter ons huisje vandaan. Karin keek via het keukenraam naar buiten en zag enkele koeien over straat naar boven lopen, terwijl een oudere vrouw ze met een stok een beetje corrigeerde. Iets wat in Nederland waarschijnlijk niet meer mag, want dat is zielig. Die dikke hamlappen moeten toch een beetje gemasseerd worden. Blijven ze lekker soepel van. Even later zie ik ze weer naar beneden sjokken met dezelfde dame die de koeien een beetje stimuleerde om door te lopen. Zouden ze gemolken zijn?
We ontbeten op ons gemak. Karin maakte koffie met de percolator. Een hele ervaring, maar uiteindelijk hadden we gewoon een lekker bakkie koffie in de ochtend. Na de afwas liepen we door de regen naar de auto. Dat kleine stukje was al voldoende om het water door mijn broek te laten druppelen. Nu maar hopen dat het later minder wordt.
We reden de berg af, het dorp in, en zetten koers naar Covadonga. Covadonga is een van de belangrijkste bedevaartsoorden van Spanje en staat symbool voor het begin van het christelijke verzet tegen de Moren. Volgens de overlevering behaalde Pelayo hier in 722 een beslissende overwinning na gebeden tot de Maagd Maria. Deze overwinning wordt gezien als het startpunt van de Reconquista, de eeuwenlange herovering van Spanje door de christenen, die in 1492 werd voltooid.
De grot van Covadonga groeide uit tot een populair bedevaartsoord, waar tegenwoordig een kapel, het beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Covadonga en het graf van Pelayo te vinden zijn. Door de eeuwen heen werden daarnaast de Real Colegiata en de imposante basiliek van Covadonga gebouwd om de vele pelgrims te ontvangen.
Vanwege de drukte die het hier in de zomer kan zijn, rijdt er een busdienst vanuit het dorpje Cangas de Onís. De bus stopt eerst bij het bedevaartsoord en rijdt daarna door naar de beroemde meren van Covadonga. Jammer genoeg lagen die vandaag volledig in de wolken, waardoor ons bezoek beperkt bleef tot het bedevaartsoord. Het voordeel daarvan was dat het ook niet druk was. We konden de auto parkeren net onder Covadonga. Het enige wat we hoefden te doen, was vijf minuten lopen en een aantal trappen beklimmen om aan de voet van de Mariagrot te komen.
We liepen naar binnen en bekeken de mensen die daar aan het bidden waren. Daarna liepen we door de grot en besloot ik toch een paar foto’s te maken, ook al mocht dat eigenlijk niet. Ineens hoorde ik via een luidsprekersysteem: “NO, NO, NO!” Dan maar niet, dacht ik. Maar ik was duidelijk niet de enige. Even later volgde er een hele preek, om maar in het thema te blijven, via de luidsprekers. Uiteraard volledig in het Spaans. Geen idee wat er precies werd gezegd, maar het woord “fotografía” kwam regelmatig voorbij.
Wij vonden het tijd voor koffie bij de enige Cafeteria, die overigens ook letterlijk zo heette. Er werkten een paar zichtbaar verveelde medewerkers. Karin bestelde koffie en ik ook. Uiteindelijk kreeg ik een gewone koffie en Karin een soort espresso. Maakt niet uit, het smaakte prima.
Tijd om nog wat rond te neuzen in Covadonga. We bezochten De Basílica de Santa María, maar daar was net een mis bezig. De pastoor was bezig met een gebed waar wij de Spaanse versie van het “Wees gegroet Maria” in herkende. Dat is hier natuurlijk heel toepasselijk. We lieten de mis voor wat die was en liepen via de souvenirwinkel terug naar beneden. Onderweg bekeken we nog even de Fuente de los Siete Caños, oftewel de Fontein van de Zeven Spuiten. Deze staat ook bekend als de Huwelijksfontein vanwege het traditionele geloof dat elk jong meisje dat het water drinkt zonder tussendoor adem te halen, binnen een jaar zal trouwen. Kom ik daar mooi weg dat Karin alleen haar handen heeft gewassen met het water uit deze fontein.
Daarna liepen we terug naar de auto en reden we naar het dorpje Cangas de Onís. Daar parkeerden we de auto op een grote gratis parkeerplaats. We liepen het centrum in op zoek naar een restaurantje. Het was inmiddels na twee uur en dus etenstijd voor de Spanjaarden. Veel restaurants zaten vol, maar op het centrale plein vonden we er toch een. Het restaurant heette Cervecería Park en had een mooi menu voor zeventien euro. Karin ging all-in en bestelde twee typisch Spaanse gerechten. Ik hield het wat conservatiever en koos voor spaghetti en schouderkarbonade zonder bot met friet.
Karin vond haar keuze best lekker, maar zeker niet voor herhaling vatbaar. Na het ijsje kregen we de rekening. Pas nadat ik had betaald dacht ik: dit klopt niet helemaal. Zevenentwintig euro en een paar cent voor twee personen is wel erg goedkoop. Ja, dan moet je maar in meer talen op de rekening zetten wat alles precies inhoudt. Ik leg gewoon mijn pasje op de automaat en betaal. Dus toch nog een meevaller vandaag.
Vanuit het plein liepen we naar de beroemde brug van Cangas de Onís. De Puente Romano, oftewel de Romeinse Brug, is het iconische symbool van de stad. Alleen is het helemaal geen Romeinse brug, want hij werd in de middeleeuwen gebouwd. Bovenin de middelste boog hangt een replica van het Victoria-kruis (Cruz de la Victoria), dat herinnert aan de historische Slag bij Covadonga. We maakten nog een paar foto’s en liepen daarna door de stad terug naar de auto.
Op de terugweg naar Las Arenas begon het weer flink te regenen. Gelukkig hadden we daar 35 kilometer verderop eerder op de dag geen last van gehad. Morgen verlaten we Las Arenas zonder de iconische berg Naranjo de Bulnes, of Picu Urriellu, gezien te hebben. Morgen hebben we nog één kans vanaf de parkeerplaats. Anders moeten we volgende week hopen op beter weer wanneer we aan de zuidkant van de Picos bivakkeren.