10 juni 2026 – Een stranddag. En dat is iets wat Karin en Michaël normaal gesproken nooit doen. Misschien een uurtje, maar vandaag sloeg alles.
We waren pas om 21.00 uur terug in ons nieuwe appartement. Maar nu eerst terug naar de ochtend. Na de regen van gisteren gaat het weer vanaf nu alleen maar beter worden. We proberen ons steeds meer op de Spaanse levensstijl in te stellen, want warm eten doe je rond 14.00 uur en ’s avonds nemen we nog een lichte snack. Zo ook vandaag.
We ontbijten rond tien uur, laden de spullen in de auto en vertrekken uit Las Arenas. We kijken nog even bij de parkeerplaats met uitzicht op de Picu Urriellu, maar ook vandaag liet deze zich niet zien. We rijden naar het dal, oftewel naar zee. De eerste twintig kilometer hoef ik eigenlijk alleen maar te remmen. Pas bij de A8 hebben ze iets speciaals bedacht om de snelweg op te kunnen. We maken een hele scherpe draai en rijden vervolgens via de parkeerplaats van een tankstation de oprit van de snelweg op.
We maken lekker kilometers over de snelweg. Op de meeste stukken mag je 120 km/u rijden, maar bij iedere tunnel moet je terug naar 90. Als er dan veel tunnels zijn, wordt dat behoorlijk vervelend. Uiteindelijk verlaten we de snelweg richting de parkeerplaats van de Bufones de Pría. We rijden achter een trage camper die gelukkig de inrit van het smalle weggetje mist. Wij slaan wel af en rijden nog anderhalve kilometer over een weg die eigenlijk te smal is voor twee auto’s.
Op de parkeerplaats zien we tien minuten later ook de camper arriveren. Uiteindelijk had hij de weg toch gevonden. Wij wandelen richting het dorpje Llames de Pría. Bij Bar El Resollu gaan we eerst even zitten voor een bakkie koffie. Zo kon Karin meteen even naar het toilet.
Na een heerlijke kop koffie wandelen we richting de indrukwekkende kliffen, waar de natuur door duizenden jaren van erosie een bijzonder fenomeen heeft gecreëerd. Regen en zee hebben diepe scheuren en natuurlijke schoorstenen in het kalksteen uitgesleten, waardoor de kracht van de oceaan soms letterlijk zichtbaar wordt.
Vandaag hebben we helaas niet het geluk van een hele woeste zee. Het is rustig en de beroemde waterstralen waar de Bufones om bekendstaan laten zich niet zien. Toch is het gemakkelijk voor te stellen hoe spectaculair het hier moet zijn wanneer hoge golven met geweld onder de kliffen slaan en water en lucht metershoog de lucht in worden geperst. Dat hebben we natuurlijk al eens in Nieuw-Zeeland mogen meemaken. Nu moeten we het doen met het harde gegrom uit te gaten.
Ik pak mijn Insta360 en maak hem extra lang. Anderhalve meter eigen lengte plus zes meter selfie-stick. Ik houd hem boven zee en maak een soort droneshot. Net boven land breekt de selfie-stick echter af en valt de camera naar beneden. Een klein deukje in de behuizing, maar wat een geluk dat het niet boven zee gebeurde. Dan was de camera waarschijnlijk ergens op de bodem van de Atlantische Oceaan geëindigd.
Ondanks het ontbreken van het grote spektakel is de wandeling allesbehalve een teleurstelling. Het geluid van de blowholes, de ruige kustlijn, de frisse zeelucht en het weidse uitzicht over de Atlantische Oceaan maken deze plek meer dan de moeite waard. Zeker als je dan de lokale bewoners van de kustlijn tegenkomt. Een kudde geiten die bovenop de steile kliffen staan te showen wat ze durven en de geit met de grootste hoorns alles rustig bekijkt.
Terwijl we langs de kliffen lopen, genieten we van de rust en de schoonheid van het landschap. Soms hoeft de natuur niet haar meest spectaculaire kant te laten zien om indruk te maken. De Bufones de Pría bewijzen dat ook op een kalme dag deze bijzondere plek haar charme niet verliest. Al met al hebben we hier bijna drie uur rondgelopen en genoten van de natuur.
Terug bij Bar El Resollu gaan we zitten om wat te eten. De dame in de bediening was nogal hard getaald en sprak uitsluitend Spaans. Dit wordt leuk. We bestellen een cola en een Kas Limón, maar krijgen twee cola’s geserveerd. Dat belooft wat voor de rest van de bestelling. We kiezen iets van de kaart, maar blijkbaar blijkt het een gerecht voor twee personen te zijn. We denken dat we twee kleine bordjes krijgen, één met vis en één met vlees. Na een minuut of twintig verschijnt het eten op tafel. De twee van de zon rood gebakken kreeften aten gezamelijk een visschotel. Misschien moeten we de komende dagen toch iets meer zonnebrand smeren. Maar eerlijk is eerlijk: we hebben weer heerlijk gegeten.
Daarna lopen we terug naar de auto en rijden richting Galicië. Ongeveer twee uur lang volgen we de A8 naar het westen. Bij het nieuwe appartement aangekomen vinden we Julio al snel. Ook deze meneer spreekt uitsluitend Spaans. Hij houdt een heel verhaal over hoe het appartement werkt en allerlei andere zaken. Het zal allemaal wel. We begrijpen in ieder geval dat je in Rinlo lekker kunt eten en dat we maar vijf minuten van het Kathedraalstrand zitten. Dat wist ik zelf eigenlijk ook al. En dat het om 19.00 uur eb zou zijn. Dus zodra we gesetteld zijn, gaan we daarheen. We nemen afscheid van Julio, laden onze spullen uit in het mooie appartement en gaan meteen weer op pad naar Playa de las Catedrales.
Maar eerst tanken. Bij het tankstation vlak bij het strand wil de betaalautomaat niet meewerken. Mijn bankpas wordt niet geaccepteerd. Dan maar met onverrichte zaken verder naar het Kathedraalstrand.
Op de parkeerplaats trekken we onze AliExpress-waterschoentjes aan en lopen de trap af naar het strand. Sommige plekken zijn mooi op een foto. Andere moet je zelf ervaren. Playa de las Catedrales behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Ik had natuurlijk al talloze foto’s op Instagram gezien van de beroemde rotsbogen, maar in het echt is het toch altijd anders. En vooral veel drukker.
Online had ik gevonden dat het om 19.00 uur eb zou zijn. Twee uur voor eb en twee uur erna doet dit strand zijn bijnaam volledig eer aan. Dan onthult zich een landschap dat eerder lijkt op een door reuzen gebouwde kathedraal dan op een gewoon strand. Met onze waterschoentjes wandelen we over het natte zand tussen enorme rotswanden die hoog boven ons uitsteken. Overal zien we bogen, gewelven en doorgangen die door de zee zijn uitgesleten. Sommige reiken bijna dertig meter de lucht in.
Terwijl we verder dwalen tussen de rotsbogen en verborgen doorgangen, begrijpen we waarom deze plek zo bijzonder is. Dit is niet zomaar een strand. Het is een plek waar de natuur laat zien waartoe ze in staat is wanneer ze alle tijd van de wereld krijgt. Na twee uur lopen we de trap weer op richting de auto. Toen kwamen we tot een bijzondere conclusie: we hadden bijna zes uur op een strand doorgebracht. Niet iets voor ons, maar voor de stranden van Noord-Spanje maken we graag een uitzondering.
Rond een uur of acht gingen we nog op zoek naar een benzinepomp en een supermarkt. We probeerden het eerst bij de supermarkt waar eerder die dag de benzinepomp niet wilde meewerken. Nu wilde ook de winkel niet meewerken. Geen brood meer te vinden. Dan maar acht kilometer terug naar Ribadeo.
Daar tank ik bij het eerste tankstation dat we tegenkomen. Ook daar lukt het aanvankelijk niet. Net toen ik geïrriteerd wilde opgeven, kwam er een oudere man helpen. Hij drukte een of andere melding weg en ineens mocht ik wel pinnen. Jawel, één probleem minder. We hebben weer benzine. Nu nog brood.
Blijkbaar reden we de verkeerde kant op, want we kregen een prachtige sightseeingroute door Ribadeo cadeau. Via een tunnel, een achterafwijk, een piepklein straatje en een onverwachte remtest kwamen we uiteindelijk aan bij de Lidl, die nog geen vijftig meter van het tankstation lag.
Daar scoorden we eindelijk brood en voor onze roodgebakken huid ook nog een fles aftersun. Terug bij het appartement was de lokale boer lekker bezig geweest en stonk alles naar stront. Daar gaat het even lekker door laten waaien van het appartement. Dan maar de airco aan. Die hebben we niet voor niets.