Vandaag hebben we een hele drukke dag gehad waarin we GRIMMWELT en de Bergpark Kassel waterpartijen hebben bezocht. Om 9 uur ben ik opgestaan, want Karin was vandaag de snelle Jelle. Zij was al om 8 uur wakker en rond aan het rennen.
Na het ontbijt zijn we met bus 500 in één keer naar het Rathaus gereden. Heerlijk, zonder overstappen, en we stapten op een paar honderd meter van het GRIMMWELT Kassel uit. De wegen lagen hier open, dus we moesten even zoeken naar de ingang, maar via een speeltuin liepen we uiteindelijk zo richting hoofdingang.
Zoals jullie weten zijn wij niet echt van de musea, maar voor dit museum maakten we een uitzondering. GRIMMWELT Kassel zou volgens de kenners een geweldig multimediaal museum zijn en zelfs prijzen hebben gewonnen voor de manier waarop het werk en de nalatenschap van de gebroeders Grimm wordt gepresenteerd.
Wij waren er eerlijk gezegd na een klein uurtje wel klaar mee. Gelukkig mochten we vandaag gratis naar binnen, want het bleek Internationale Museumdag te zijn. Dat was een mooie meevaller. Sticker op je trui en gaan. Maar eerst zochten we nog naar 1 van de meest gewaardeerde geocaches van Kassel. Deze was in een kluisje verstopt in het Museum. Natuurlijk gingen wij op zoek en vonden we de geocache. Onze naam staat in het logboek.
Ik wist bijvoorbeeld niet dat de gebroeders Grimm eerst aan het Duitse woordenboek werkten en daar jarenlang updates van maakten, voordat ze zich met sprookjes bezighielden. Sommige onderdelen waren leuk, zoals Hans en Grietje en “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand”, maar het grootste deel bestond uit lange Duitse teksten. Daar haak ik toch snel af. Daarbij was het ook nog eens veel te warm binnen, zo’n 25 graden. Dus jas uit, trui uit en verder in T-shirt.
Eenmaal buiten genoten we nog even van het uitzicht over Kassel en pakten daarna de tram terug naar het appartement. Daar warmden we een soepje op, zagen we Max uitvallen bij de 24 uur van de Nürburgring en gingen we na het eten weer op pad, dit keer richting Wilhelmshöhe.
Bij de bushalte hadden we geluk, de bus kwam net aanrijden. Bij het station ging het wat minder soepel. Ik had via de NVV-app bedacht dat we naar slot Wilhelmshöhe konden, maar dat bleek met een klein busje te gaan waar misschien acht mensen in passen. Er stonden er zeker het dubbele te wachten. Wij waren weer eens te netjes en lieten anderen voorgaan. Daar hadden we achteraf eigenlijk helemaal geen spijt van.
Gelukkig sprak een Duitser ons aan en vertelde dat we ook met bus 23 helemaal naar boven konden, zonder alle trappen te hoeven lopen. Hij vergat alleen te zeggen dat we eerst met tram 4 moesten. Dat vertelde de NVV-app gelukkig wel. Tien minuten later zaten we in de tram omhoog.
Bij Kassel Druseltal moesten we overstappen. Bus 23 zat daar al helemaal vol. De chauffeur riep dat we de volgende moesten nemen, zonder erbij te zeggen dat die al twee minuten later zou komen. Even balen dus, maar dat duurde gelukkig niet lang. Wij stapten in een lege bus en reden achter de volle bus aan naar boven, richting het Herculesmonument Kassel.
Boven was het druk. Auto’s, bussen, mensen, alles liep door elkaar. Wij liepen door naar het monument zelf. Het Herculesmonument is zo’n 70 meter hoog en bestaat uit meerdere delen. Vanaf het platform heb je een prachtig uitzicht over het Bergpark en de omgeving.
We zochten een goede plek voor de waterpartijen. Al meer dan 300 jaar werken deze zonder pompen, puur op basis van zwaartekracht. Na een half uur wachten begon het spektakel. Eerst een klein stroompje dat al snel uitgroeide tot een flinke waterval. Links en rechts staan figuren, een faun en een centaur, die met hun hoorns het startsein geven. Dat geluid wordt dus ook gewoon door waterdruk veroorzaakt. Best indrukwekkend. Minder indrukwekkend was de hond naast ons, die begon te blaffen van het lawaai. Gevolg: huilende peuters om ons heen. Dat was voor ons het moment om alvast naar beneden te lopen.
Via de cascades daalden we af. Deze trappen met watervallen stonden nog in mijn geheugen van toen ik hier als kind was. Bijna 40 jaar later maakt het nog steeds indruk. Hier en daar werden we een beetje nat, maar dat hoort erbij.
We liepen verder richting de Steinhöfer waterval, maar daar was het zo druk dat we doorliepen naar de Löwenburg. Geen echt middeleeuws kasteel, maar wel prachtig gelegen.
Daarna terug richting de waterpartijen, met als volgende highlight de Duivelsbrug. Even later vonden we een mooie plek om de waterstroom verder naar beneden te zien gaan. Een husky besloot lekker in het water te gaan zitten om af te koelen, maar toen het water heftiger werd, koos hij toch eieren voor zijn geld.
Via een aquaduct stort het water uiteindelijk zo’n 30 meter naar beneden, waarna het in de vijver uitkomt. Als afsluiting spuit de grote fontein tot wel 50 meter hoog. Wij stonden natuurlijk nét verkeerd en kregen een fijne nevel over ons heen, maar wel met een mooie regenboog erbij.
Om de drukte te vermijden besloten we niet verder naar het slot te lopen, maar via de tuinen naar het zuiden te gaan. Daar pakten we uiteindelijk bus 11, na een half uurtje wachten. De bus zette ons bijna bij het appartement af. “Bijna”, want de chauffeur reed eerst nog even door. Na wat roepen stopte hij gelukkig alsnog en konden we het laatste stukje lopen.
’s Avonds aten we restjes uit de koelkast. Terwijl ik dit typ, kijkt Karin lekker tv. Morgen weer richting huis, naar Waalwijk.
