7 juni 2026 – Het was heel vroeg vanmorgen toen om 04.00 uur de wekker ging. Dus snel opstaan, kleren aan, de laatste spullen pakken, koffie drinken en de deur uit. Op naar Eindhoven, waar we rond 05.15 uur het vliegveld opreden. We parkeerden op P5 en liepen het laatste stuk naar de vertrekhal.
Bij het oprijden zag ik dat iemand een bagagekar had achtergelaten. Mooi voor ons, en dat scheelde weer wat gesjouw. Bij het inchecken van de bagage was het druk en natuurlijk stonden wij in een rij waar de automaat een storing kreeg. Gelukkig was er ook nog iemand van de luchthaven vanmorgen vroeg wakker en werd het probleem snel verholpen.
De stickers gingen op de bagage en weg waren de tassen. Karin was deze keer de klos en werd eruit gepikt voor een controle. Ze werd gefouilleerd en ook haar tas werd nog even extra bekeken. Even later gingen we op zoek naar een bakkie koffie. Voor die prijs hadden we wel een heerlijk bakje verwacht, maar helaas: het was gewoon bruin water met een licht koffiesmaakje.
We zochten een plekje bij gate 12, waar we wachtten tot we konden instappen. Om 06.30 uur konden we boarden, samen met een paar Limburgers die nogal verbolgen waren dat er geen priority boarding was. Uiteindelijk zaten ze achter ons in het vliegtuig.
Wij zaten op rij 30 van de 33. Zo kon ik mooi naar buiten kijken, maar het was vanmorgen nogal bewolkt. Pas boven Frankrijk losten de wolken op. Zo kon ik mooi zien dat we over Parijs vlogen. Ik zag de Arc de Triomphe en de Seine, maar door de heiige lucht zag ik te weinig detail.
Dan maar even een dutje. Een uurtje later was daar de piloot al, die aankondigde dat de daling was ingezet. Om half negen landden we al op de luchthaven van Bilbao. Daarna was het heel lang wachten totdat wij vanaf rij 30 eindelijk het vliegtuig konden verlaten. Samen met de mensen die werden opgehaald met een rolstoel liepen we uiteindelijk het vliegtuig uit.
Het mooie is dan wel dat we niet hoefden te wachten op de tassen. Karin schoot er ineens vandoor, want die zag onze koffers al op de band voorbij komen. We pakten een bagagekar en gingen op zoek naar Dollar Rent a Car.
We volgden de bordjes naar de autoverhuur, maar waar we ook keken, nergens een logo van Dollar Rent a Car. Dan maar terug naar Arrivals. Bij een restaurant vroeg ik in mijn beste Spaans waar Dollar zat. Dat werd natuurlijk meteen Engels. De man verwees ons naar de Tourist Info, die meer leek op een eettentje of een bank dan op een informatiepunt.
De vrouw liep met ons mee naar buiten en zocht op een soort tablet naar Dollar. Toen kwam de aap uit de mouw: Dollar is onderdeel van Hertz. Wat fijn dat ze dat even op de papieren vermelden. Uiteindelijk waren we aan de beurt bij de balie. Daar kregen we eerst een Seat Leon aangeboden, terwijl op de boeking een Ford Focus stond. We konden ook nog kiezen voor een Renault Captur. En wat denk je? Uiteindelijk kregen we een Kia Stonic Hybrid. In de garage hadden we hem snel gevonden. Even controleren op schade en daarna op zoek naar de uitgang. De poortjes gingen open en voordat we het wisten reden we de snelweg op.
De eerste opgave was het vinden van een zondagwinkel. Dan moet je natuurlijk wel de juiste plek in de navigatie invoeren. In plaats daarvan stonden we ineens op een prachtig uitzichtspunt over Bilbao, waar we op de laatste dag nog een keer terug willen komen.
We reden Bilbao uit richting Gaztelugatxe. Het Baskenland was het decor voor seizoen 7 van Game of Thrones, waarin de spectaculaire kustlijn dienstdeed als het eiland Dragonstone. Het schiereiland met de iconische slingerende stenen trap en het kerkje op de top vormde in de serie de toegangsweg naar Dragonstone.
Gelukkig had ik online gevonden dat we hiervoor kaartjes moesten reserveren. Dat was maar goed ook, want anders betaal je eerst € 3,50 om de auto te parkeren en mag je vervolgens niet eens naar beneden wandelen. Wij scanden onze tickets en begonnen aan de steile afdaling. De zweepslag in mijn linker kuit deed nog steeds pijn, dus we deden het rustig aan. Gelukkig heb ik aan de rechterkant bijna geen pijn meer. Altijd leuk, een beetje padellen met het werk vorige week.
Wat een prachtige locatie is het daar. Vooral de stenen trap omhoog naar het kerkje is geweldig. We genoten van het uitzicht en deden onderweg nog twee geocaches.
Terug omhoog was best pittig, maar eenmaal terug bij de auto zetten we de airco even op standje turbo. We daalden de berg die we net waren opgelopen weer af en reden opnieuw om Bilbao heen. Ik denk dat ik daar geflitst ben, want er was blijkbaar een tijdelijke snelheidsverlaging die ik te laat zag. En toen stond daar ineens een radar. We horen het vanzelf wel als het zo is.
Het vroege opstaan begon zijn tol te eisen. Een saaie snelweg met 100 tot 120 kilometer per uur en pas op het laatst weer een mooi stukje natuur. Het laatste stuk moesten we steil omhoog. De auto in de eerste versnelling en gaan.
We parkeerden bij ons appartement voor de komende drie nachten. We waren kapot van de dag. Dus eerst douchen, daarna wat spaghetti carbonara maken met een koud biertje erbij en vervolgens de Formule 1 aanzetten. Voor Max was het meteen afgelopen, maar daardoor kon ik mooi deze blog schrijven.
Het appartement is klein, maar heeft een geweldig uitzicht en beschikt tot nu toe over alles wat we nodig hebben. Morgen wordt er regen verwacht, dus we kijken morgen wel even wat we gaan doen.