9 januari 2025 – Geen pak sneeuw vandaag, dicht bij de Matterhorn, telefoon en oorwarmers kwijt, koud water en de grand opening van het restaurant.
De dag begon met een aankloppende huishoudster die ons al voor de wekker wakker maakte. “We sleep in”, riep ik, maar misschien dacht zij wel “Come in”. Maar toen ze de donkere kamer zag was het “Sorry sir” en weg was ze. Meteen het startsein om dan toch maar op te staan.
De sneeuw is blijkbaar in Nederland gevallen, want de voorspellingen waren toch anders dan dat het daadwerkelijk is geworden. We kleden ons aan en gaan naar het ontbijt. Daar spreken we de dame aan die wij al heel erg op Astrid vonden lijken (zij werkte 2 jaar geleden in de Matterhorn Inn waar we toen waren) en warempel ze is het ook nog. Even lekker over koetjes en kalfjes babbelen en nu weten we ook meteen dat het andere hotel helemaal gestript e gerenoveerd wordt en pas in mei klaar is. Ze wenste ons nog een fijne vakantie en tot zaterdag, want dan werkt ze weer tijdens het ontbijt.
Wij pakken na het ontbijt de ski’s en wandelen weer naar het station. Precies op tijd om meteen de trein binnen te wandelen. Heet hebben we het! Het zweet loopt nu al over mijn rug. In Zermatt moet dan ook nog de dikke winterjas, handschoenen aan en helm weer op. Nog heter hadden we het toen we bij de Gornergrat op de bank ploften.
Rit nummer 4 deze week de Gornergrat op. De skikaart is er bij deze officieel uit. In de trein was het nog warmer en op een gegeven moment zat ik in mijn t-shirt. Karin is ineens haar telefoon kwijt. Dat is niet handig, want in het hoesje zitten bankpasjes en rijbewijs. Even opzoeken via de app waar de telefoon was. Het duurde even maar de app liet zien dat de telefoon nog in het hotel was. Of ze deze vergeten was bij het ontbijt of dat deze op de kamer lag wist ze niet.
Na een half uur waren we weer boven op de Gornergrat. Karin moest nodig naar het toilet, maar onze ski’s waren helemaal ingebouwd door snowboards. “Loop maar alvast dan regel ik de ski’s wel”, zei ik. Was maar goed ook, want de skileraar die de snowboarders in zijn les had ging ze één voor één uitdelen aan zijn skiklas en dat duurde en duurde.
Nadat de ski’s weer ondergebonden waren gleden we richting het dal. Vandaag maakten we gebruik van pistes die we nog niet eerder deze week hadden gedaan. Onderaan de piste moeten we een klein stukje met een gondel mee om daar voor het eerst deze week richting de Trockenersteg te kunnen. Onderweg stappen we uit bij Schwarzsee.
Schwarzsee is voornamelijk bekend van het bord Zermatt voor de Matterhorn, maar ook van het mooie meer in de zomer. Er staat een nieuw bord of ze hebben hem gerestaureerd, want de letters zijn blauw i.p.v. zwart en alle stikkers zijn eraf. Natuurlijk doen we even een fotoshoot. De Matterhorn liet alleen soms wat contouren zien. Na de fotoshoot dalen we af naar Joscht waar we de stoeltjeslift naar de top nemen. Hier moeten we nog één opdracht voor de skisafari doen. De vraag was niet al te moeilijk, maar je moet er eerst zijn om hem te mogen beantwoorden. Twee jaar geleden zijn we hiermee gestart en nu ronden we hem af.
De laatste afdaling van ongeveer 10 kilometer begint hier bij Hirli. Het eerste deel was lastig met veel hopen sneeuw, maar hoe lager we komen hoe beter de piste wordt. Bij het restaurant Stafelalp liggen piste breed een stuk of 6 snowboarders uit te rusten ik rem vol en vertel ze even dat het smalle piste is waar ze op aan uitrusten zijn. De Amerikaantjes zijn meteen op hun pikkies getrapt en doen later in de afdaling wat lelijk tegen mij. Ik moet dan vooral in mijn vuistje lachen als het smalle bospad weer omhoog loopt. Niet dat wij dat leuk vinden, maar deze mannen gun ik dat dan wel.
In het begin van het dorpje Furi gaat het weer steil omhoog, maar daar is het Silvana Mountain hotel, waar we maar eens lekker op het terras gaan zitten en een halve liter bier bestellen. De ober maakt nog een opmerking naar Karin dat ze zich niet zo moet laten opnaaien door mij. Karin’s rode hoofd bleek daarvoor de aanleiding. Hebben we het nog steeds zo heet of is het de zon die stiekem de afgelopen dagen zijn best had gedaan.
Na het biertje is het nog een tiental minuten skiën door het dorp tot aan de skibus die ons weer mooi naar het station bracht. We konden meteen de trein in die ons weer naar Täsch bracht. Bij het binnenrijden van Täsch viel ons oog op de bevroren waterval en we besluiten dan ook om daar naartoe te wandelen. Eerst even omkleden en zoeken waar de telefoon is gebleven. Deze had Karin netjes aan de lader in de hotelkamer laten liggen. Dus geen paniek, want de telefoon is weer gevonden.
Daarna lopen we naar de bevroren waterval. Goed voor de pijnlijke spiertjes. Het is nog best een stuk omhoog maar het is prachtig. Na een kort bezoek lopen we weer terug. Bij het binnenkomen van het hotel blijkt dat Karin haar oorwarmers is verloren. Blijkbaar heeft ze die afgedaan bij de waterval. Ik had geen zin om daarvoor weer dat hele stuk terug te lopen, maar Karin vond ze zo belangrijk dat ze wel terug liep.
Ze is helemaal terug gelopen naar de waterval en kon ze niet vinden. Maar op de terugweg had iemand ze netjes aan een hekje gehangen en kon ze weer opgelucht beginnen aan de terugweg. Ik doe nog even een Whatsapp videobelletje om te vragen hoe het gaat.
Vanavond zijn we natuurlijk uitgenodigd voor de grand opening van het Italiaanse restaurant Da Vinci. Eerst even douchen, maar dat ging niet één, twee, drie, want we hadden koud water en dat bleef ook zo. Karin belde met de receptie. Ze ging iemand sturen volgens Karin. Dan maar weer even snel wat aantrekken. Tien minuten later nog niemand, maar wel heet water. Toen we naar het restaurant liepen toch nog even gemeld dat het water weer warm was. De dame van de receptie wilde ons meteen een drankje geven aan de bar voor het ongemak. Doe niet zo gek dat kan toch altijd gebeuren, al dacht ik later toen ik de drankjes bij het eten zelf moest afrekenen: Oh wat dom van me.
Van de opening hadden wij ons van alles voorgesteld. De burgemeester die een lintje doorknipt, vuurwerk en gratis drank. Maar niets van dit. Gewoon net alle andere dagen eten bestellen en opeten. We kletsen nog even met de serveersters. Zijn allemaal Spaans sprekende dames. Eentje kan Duits, maar de andere twee spreken liever Engels en dat is natuurlijk raar. De serveerster die ons al twee dagen helpt komt zelfs uit Argentinië. Rond een uur of acht zijn we weer terug van de opening…