25 november 2024 – Na een leuke nacht, ontbijt en een klein rondje door Quedlinburg zijn we weer vertrokken. De rit ging richting Schloss Moritzburg, het kasteel van Assepoester.
De dag begon al om half drie. Ik werd wakker omdat ik ver weg in mijn oor Karin hoorde praten: “Ik vind het lastig”? Toen ik vroeg “wat dan”? Wist ze het eigenlijk ook niet en wilde ze wat licht hebben om naar het toilet te kunnen. Al zoekende naar de lichtschakelaar viel de afstandsbediening op de grond en meteen daarna een hele harde knal. Dat was dan ook meteen het einde van het glas wat op mijn nachtkastje stond. Honderdduizend stukjes glas lagen over de vloer van de slaapkamer verspreid. Na een kwartiertje poetsen was alles zo goed als opgeruimd en konden we eindelijk weer gaan slapen.
Een paar uur later ging om 8 uur de wekker. We keken uit het raam en zagen een prachtige zonsopkomst boven Quedlinburg. We genieten even. Maken natuurlijk een foto en kleden ons aan. Wat we wilde eten tijdens het ontbijt moesten we gisteren al doorgeven. Dat was dus eigenlijk veel te veel, maar we hadden daarom weer een broodje voor onderweg. Niet dat we dat op hebben, maar dan wordt het een broodje voor morgen onderweg en anders tuddeldedoki in het archief na morgen. Op weg naar de receptie hebben we nog het dakterras ontdekt, nieuwsgierig als we zijn! Wat een mooie plek met een prachtig uitzicht.
We laten de auto nog even bij het hotel staan en lopen Quedlinburg in. Nog even kort om te genieten van het mooie stadje. Terug bij het hotel lopen we nog even een rondje door het park wat bij het hotel hoort. Daarna rijden we weg en gaan we richting Schloss Moritzburg.
Schloss Moritzburg ligt ten noorden van Dresden en is een echt barokke sprookjeskasteel. Eén waar ze elk jaar Assepoester naspelen en er zelfs een Tsjechische film bewerking van het sprookje hier opgenomen is in 1973. Natuurlijk probeerde Karin in het bronzen muiltje wat hier op de trap zit te komen, maar helaas lukte dat niet.
Natuurlijk vinden we ook hier weer een paar Geocaches en lopen daarna de kasteeltuin in. We lopen langs de vijver, waar het heel hard waaide. Daar zoeken we nog een cache, maar die liet zich niet vinden. Om een beetje uit de wind te lopen, zijn we het bos ingelopen. Daar zagen we in de verte nog een gebouw staan. Dit bleek het Hellehaus te zijn en is het derde kasteel van de Schloss Moritzburg. Na jaren van leegstand en achteruitgang werd er in 2000 gestart met de renovatie.
We lopen terug naar de auto, want we hadden maar betaald tot 14:50u. Nog een laatste blik op Schloss Moritzburg rijden we naar onze eindbestemming van vandaag Bad Schandau. Door de afsluiting van de Elbebrug in Bad Schandau moesten we helemaal omrijden. De navigatie had een mooie route gevonden. Het ging dan wel over hele smalle wegen en met de lage zon is het soms goed uitkijken, als er ineens een voorrangsweg de doorgaande weg kruist? Tijd om even de ABS te testen.
Nog een paar steile klimmetjes en afdalingen tot aan Bad Schandau, waar we meteen boodschappen deden bij de Lidl. Terug buiten was het al bijna donker. Dan ineens valt het op hoe snel dit nu gaat.
Rond half vijf reden we Ostrau binnen. Gelukkig geen sneeuw meer, want het was een steile klim over een slechte weg. Vandaar dat de weg wordt gerenoveerd en dat hadden we al doorgekregen van de verhuurder. We konden niet parkeren bij het appartement, maar dit moesten we doen op de parkeerplaats van de Ostrauer Hof. Via Whatsapp hadden we een hele instructie gekregen hoe het allemaal moest, maar in het donker is dat toch allemaal wat moeilijker. In het appartement zouden we een parkeerkaart vinden en dan zou het gewoon gratis zijn ook al was de parkeerplaats waar we nu stonden een betaalde. De auto parkeerde we op de aangewezen parkeerplaats, maar de werklui die de weg van nieuw asfalt voorzien hadden deze parkeerplaats ook ingenomen en vol geparkeerd met allemaal grote werkauto’s.
We pakten de spullen en liepen richting het appartement. We liepen nog even verkeerd omdat Karin een shortcut had gevonden over het gras. Niet handig want aan de andere kant was een afstap van een paar meter. Toch maar even terug. Binnen kwamen we via een sleutel die ze in een GeoCache cijferslot hadden hangen.
Een mooi appartement met alles wat we de komende dagen nodig hebben. Maar we konden geen parkeerkaart vinden. Dan toch maar weer op de Whatsapp een berichtje sturen. “Ohhh sorry, ik ben helemaal vergeten om er 1 klaar te leggen”. Geen probleem, stuur even je kenteken en dan komt het wel goed. Het gaat hier blijkbaar anders dan in een wat grotere stad. Nu maar hopen dat hij er morgen nog staat?
Nadat we uitgepakt hadden slingeren we de oven aan. Even twee pizza’s erin en even lekker wat eten en drinken.