26 november 2024 – De dag begon met regen, maar met het openbaar vervoer zien we vandaag toch nog een stukje prachtige natuur. We gingen met de trein naar de Rauenstein. Karin deed haar knie zeer en ik had het ijskoud.
Karin wilde gaan werken, want haar wekker ging gewoon om 6:50u. Daarna weer door gesnurkt en om 8 uur ging die van mij. Even een blik op de buienradar en jammer voor ons was dat het tot een uur of 12 zou regenen. Dus nog maar even omdraaien en rond half tien stonden we op. En ik heb vandaag wat geleerd waar ik nooit rekening mee heb gehouden. Eigenlijk best logisch. Het blijkt dat het hier een half uur eerder donker is dan in Nederland. We zitten op bijna dezelfde noorderbreedte, maar in de tijdzone zit dus een uur daglicht verschil tussen oost en west. Dat is iets wat me gisteren al opviel, maar de zon gaat hier dus om 16:02u al onder. Dat is best iets om rekening mee te houden.
De oven aan, wat broodjes erin om af te bakken. Die komen er lekker bruin na 12 minuten uit. We ontbijten en gaan dan op pad. Eerst haal ik nog even de regenjassen en wandelschoenen uit de auto. Die staat nog steeds op de parkeerplaats tussen de vrachtwagens en walsen.
De bus komt hier maar een paar keer per dag dus we besluiten om dan maar naar beneden te lopen. Pad nummer 1 (de Wolfsgraben) was afgesloten. Pfff het blijft zich maar herhalen. Even verder op kiezen we een pad wat uiteindelijk ook weer op de Wolfsgraben uitkomt. Hier konden we gewoon naar beneden dus wat ze aan het doen zijn is voor ons een raadsel.
Beneden in Postelwitz aangekomen lopen we langs de Elbe richting de veerbootjes die ons naar de andere kant van de Elbe kunnen brengen. De eerste boot vertrok toen we aankwamen, dus we lopen maar verder naar Bad Schandau. Bij de werf vinden we nog een geocache. Een nano met een volledig gevuld logboek.
Bij de Elbekai aangekomen vragen we nog even aan een vrouw welke boot we moeten hebben. Er liggen er namelijk twee aan elkaar. De eerste blijkt naar het station te gaan en de tweede richting waar we vandaan komen. Ik vraag wat het kost, maar het meisje aan boord keek mij heel appelig aan. Blijkbaar is het gratis sinds de brug afgesloten is.
Aan de andere kant lopen we het station binnen. De S1 vertrekt pas om 12:45u van spoor 3. Dat was toch weer een half uurtje wachten. We gaan met de trein naar Kurort Rathen, vooral bekend van de Bastei, maar wij gaan voor een wandeling over de Rauenstein. We ontmoeten nog een Nederlander die met de nachttrein van Nederland is gekomen en even naar de Bastei kwam kijken om dan vanavond weer terug te reizen. Wij nemen weer afscheid van hem en lopen de berg op.
Even later komen we bij de eerste flinke beklimming over honderden trappen. Het trappendoel is snel gehaald vandaag. We worden boven meteen beloond met een prachtig uitzicht op de Bastei. Het zonnetje deed ook al goed haar werk en werd steeds feller door de mistvlagen heen. Dit alles gaf een mysterieuze sfeer. Na het vinden van de tweede Geocache van vandaag liepen we het bos in.
We moesten goed uitkijken met al die natte bladeren op de zandstenen en boomwortels. We komen bij de onderkant van de Rauenstein aan. Vanaf hier begint de tweede beklimming via vele trappen. Eindelijk boven hebben we het in ieder geval beide lekker warm. Nu begint de prachtige wandeling over de graad via diverse trappetjes en bruggen van de Rauenstein. We pauzeren en genieten van het uitzicht.
De camera’s blijven maar foto’s maken. Karin ziet overal schilderijtjes in. Misschien is het daarom dat ze hier de Mahlerweg hebben. In het Nederlands beter bekent als de schildersweg. Het is dan best jammer dat het zo snel donker is. We moeten door en komen uiteindelijk in het bos uit.
We hoorden al motorzaag geluiden in de verte, maar deze kwamen steeds dichter bij. En jawel hoor precies op ons pad waren ze bezig. Met grof geschut werden er bomen gekapt. We moesten er overheen klimmen en jawel daar gleed Karin uit en klapte met haar knie vol tegen één van de bomen aan. Hinkelend maar stoer liep ze verder. En ik dacht “oh nee, niet weer hè”. Hoe dit verder gaat zien we morgen wel weer.
We lopen en huppelen verder naar beneden. In totaal zijn we toch 300 meter gestegen en gedaald. Om half vier nemen we de trein terug naar Bad Schandau. Daar nemen we met heel veel andere passagiers de veerboot naar de andere kant.
Het was nu al bijna donker en we besluiten om richting de oude lift te lopen om zo de eerste meters te overbruggen terug naar boven. Bij een bushalte stond een vrouw met drie kleine kinderen, daar vroeg ik aan of de bus vanaf hier naar Ostrau gaat of alleen naar het begin van het dorp. Volgens haar maakte de bus een heel rondje in het dorp. Dus we wachten een kwartier op de bus wat ons een flinke klim scheelt.
Maar van dat wachten kreeg ik het ijskoud. Wat was het fijn om onder een gloeiend hete douche te springen zodra we weer bij ons appartement waren. Vanavond hadden we heerlijke hamburgers met een pilsje.