“Ontdek de middeleeuwse schoonheid van Rothenburg ob der Tauber tijdens een avontuurlijke wandeling. Bezoek de indrukwekkende stadsmuur, ontdek verborgen geocaches en geniet van de prachtige uitzichten. Lees hier ons persoonlijke verhaal.”
Afscheid van de Dolomieten
Na een heerlijke vakantie in de Dolomieten rijden we richting Rothenburg ob der Tauber. Lees over onze ervaringen met de Brennerpas, de Fernpass en ons nieuwe onderkomen in Leuzenbronn. Inclusief tips voor reizigers.
Na de buien, prachtige uitzichten: Wandelen in de Dolomieten
Lees over onze wandeling, geocaching-avonturen en het prachtige uitzicht vanaf de col. Perfect voor natuurliefhebbers en wandelaars
Deze kerk “Het Populairste Plaatje”.
11 juli 2024 – Nadat we gisteren nog leuk zijn toegezongen door het personeel van het hotel was het vandaag weer gewoon vakantie. En dat voelen we ook echt zo. Even geen zin meer in veel wandelen en heel actief te doen. Dus na ontbijt zijn we lekker gaan toeren met de bus en later vandaag gaan we naar een kerk.
Eerst zijn we naar Kastelruth gegaan. Het pittoreske dorpje ligt niet ver van Bozen en op slechts een paar kilometer van ons hotel aan de andere kant het dal in. Kastelruth ligt aan de voet van de Seiser Alm. Een kenmerkend symbool van Kastelruth is de vrijstaande kerktoren uit de 18e eeuw en de losstaande kerk. De kerk bezoeken we even en zien een mooie kerk met al zijn pracht en praal.
Rondom de kerktoren staan een paar marktkramen, waaronder ook eentje met tassen en daar heeft Karin meteen interesse in. We verlieten de markt dus pas toen Karin een leuke nieuwe tas had gevonden. En jawel er kon gepind worden.
We lopen nog even kort door de het dorpje en nemen daarna de bus naar Ortisei. We rijden langs ons hotel naar Ortisei waar we mijn verjaardagscadeau gaan kopen. Ik kreeg van Karin twee nieuwe NorthFace T-shirts. De dame van de winkel wilde ons van alles aansmeren, maar wij vonden het wel goed zo.
We lopen nogmaals door het dorpje en gaan even bij hotel Adler naar binnen. Vooral omdat Karin er een grote kroonluchter binnen had zien hangen. Het is een groot 5 sterren complex midden in het centrum en heeft een groot privépark van 4.000 m².
We lopen aan het eind van het park weer de Seceda tunnel binnen en gaan nog even boven naar de Resciesa trein om daar gewoon even te kijken. Het is best een steile klim en dus rusten we daar even lekker uit.
We lopen langzaam terug naar de bus en nemen deze weer terug naar het hotel. Daar aangekomen pakken we de rugzak en gaan we een stukje rijden naar het dorpje Santa Magdalena. Hiervoor moeten we het dal in en daar was het goed warm. De temperatuurmeter op het dashboard gaf in het dal 34 graden aan. Gelukkig moeten we nog een stuk omhoog, naar het einde van de Villnöss vallei, maar 28 graden was het nog steeds toen we 4 euro in de parkeermeter gooide.
Hier, aan de voet van de Ruefen, verrijst ook een van de symbolen van de vallei, namelijk de kerk van San Giovanni in Ranui. Deze kerk met het Odle-gebergte op de achtergrond is een van de populairste fotomotieven van de Dolomieten.
Daar moesten we dus even een foto van hebben. We bezoeken de kerk pas wat later op de dag, omdat de bergen dan beter belicht zouden moeten zijn. Dat er dan een tractor met Gierton rondrijd hadden wij natuurlijk ook niet kunnen weten. Karin vond het wel grappig en riep dat niemand deze foto heeft.
We hadden de Adolf Munkle trail nog op het programma, maar deze slaan we over. Morgen wordt het slecht weer in de Dolomieten en vandaag hadden we er geen zin in, omdat het gewoon te warm was. Het kerkje wilde ik nog wel zien en daarom dan maar deze auto tocht.
Terug naar het hotel heeft de navigatie een verrassende route. Ineens rijden we op het laatste stukje naar het hotel. We komen op de doorgaande route via een hele steile smalle weg, waar wij al over riepen. “Wat doet hij nou weer?”.
We duiken nog een keer in het warme zwembad en gaan meteen aansluitend eten. Nu is het tijd om af te koelen. De ramen staan weer wagenwijd open. Ook hier zijn de boeren aan het mesten geweest, want de hel kamer stinkt naar mest. Het is kiezen, de ramen open met een mestlucht of dicht en zweten. We kiezen dus voor het eerste. Dat er overal mest op het land wordt uitgereden zal wel een teken aan de wand zijn. Volgens het weerbericht gaat het morgen los, maar dat lezen jullie dan wel weer.
Alpe di Siusi
De Alpe di Siusi is met zijn 56 km² het grootste plateau van Europa en één van de meest spectaculaire plekken ter wereld.
De Seceda Pieken
9 juli 2024 – We hebben een heerlijke nacht gehad. Lekker rustig en de grote deur naar het balkon de hele nacht volledig open gehad. Het lijkt net of je buiten slaapt. En na het rumoerige hotel in Misurina is dit wel even iets anders. Rond een uur of 5 worden de vogeltjes wakker en toen hebben we eerst snel een foto gemaakt en daarna de deur maar dicht gedaan. Vandaag gaan we de bergwereld van de Seceda pieken bekijken.
Het ontbijtbuffet is ook meer als voldoende. We waren de laatste gasten die de ontbijtzaal verlieten, maar we mochten tot 10 uur ontbijten en kort daarvoor waren we ook weer weg.
Na het ontbijt hebben we de bus vanaf het hotel genomen naar Urtijei. Een buskaart is bij dit hotel inclusief. Je kan dus lekker dingen ondernemen zonder daar de auto voor te gebruiken. Dus bus bracht ons tot in het mooie centrum van Urtijei. We twijfelen of we even door het centrum moeten wandelen of verder omhoog moeten naar de Seceda.
We doen dat laatste en gaan via de roltrappen een stuk de berg op. Het laatste stuk gaat door de tunnel en zo komen we uit bij het restaurant van het Seceda dalstation. We lopen de defecte roltrap op en kopen bij de kassa een kaartje voor de top. 45 euro p.p. is flink prijzig, maar naar boven lopen vonden wij geen optie.
We waren ook zeker niet de enige. In het dalstation was het al druk, maar bij het midden station Furnes was het heel erg druk. Er stond al een lange rij en daar zijn we maar bij aangesloten. Het schoot nog best op en de wachttijd viel uiteindelijk wel mee.
Boven aan gekomen zie je meteen de pieken van Seceda die kaarsrecht de lucht in steken en hebben een hoogte van 2518 meter! Om bij het mooiste uitzichtpunt te komen, moeten we een steil pad omhoog. Na 10 minuten staan we hijgend en al weer zwetend bij het spectaculaire uitzichtpunt.
Wat een bijzonder stukje natuur is dit. Vanaf hier kijk je precies uit over de enorme scheur in de aardkorst en steile pieken van Seceda. Links van ons zien we diep onder ons de hut van de Adolf Munkel Trail die we de komende dagen ook nog willen gaan doen.
We lopen verder en maken nog een timelapse. Even pauze en de mooie natuur observeren. We genieten en lopen later richting de hoge pieken. Alleen hoe dichter bij je komt hoe minder mooi ze zijn!
Niet veel later lopen we terug richting de kabelbaan. Rond 14:00u zijn we weer in Urtijei. Daar lopen we nog even door het mooie dorpje, maar bijna alle winkels zijn gesloten tot 15:00u. We nemen dan ook de bus terug naar het hotel en pakken een koud pilsje op ons balkon.
Daarna de zwembroek aan en even afkoelen in het zwembad. Echter was het water niet koud, maar zelfs warm. Toch wel even lekker. zwemmen met zo’n fantastisch uitzicht!
Om 19.00 uur was het weer etenstijd en we zijn wederom verwend met een heerlijk diner. Nu nog even kijken wie de misschien wel de tegenstander wordt van Nederland!
Klettersteig achter een waterval
8 juli 2024 – We verlaten vandaag Misurina. Toen we het rolluik omhoog deden zagen we in ieder geval de bergen weer. Er was wel veel hoge bewolking en het viel mij op dat het rustig was op straat. We pakten onze spullen weer bij elkaar en brachten deze naar de auto. De auto zag er toch vies uit. Blijkbaar heeft de mist van gisteren wat Sahara zand meegenomen en deze ligt nu op onze auto.
Na het ontbijt en het uitchecken reden we de berg af naar Parco Dolomiti Bellunesi – Pian de Loa. Beter bekend als de watervallen van Fanes of in het Italiaans Cascate di Fanes. De bedoeling was om daar onze tweede Klettersteig te gaan doen.
Vanaf de rustige gratis parkeerplaats lopen we eerst 45 minuten totdat we Ponto Alto bereiken. Hier trekken we de klimgordel aan en zetten we de helm op. Nog even de handschoenen goed aan en dan kan het feest beginnen. De klettersteig heet Giovanni Barbera en gaat achter een waterval door. Net na het startpunt loop je over een brede richel en niet veel later is daar dan al de waterval. Wat een kabaal maakt dat en wat een kracht. We wachten even totdat een stel met kleine kinderen onder waterval door zijn alvorens wij gaan. Natuurlijk moeten we even foto’s maken. Echt nat word je pas aan de andere kant van de waterval.
Na een korte klim komen we aan de andere kant uit. Daar drogen we ons even af, want we zijn best nat geworden. Daarna doen we steentje hop over een kleine beek en aan de andere kant gaan we naar beneden. Daar is een opstopping ontstaan en we lopen even terug via de andere kant om daar makkelijker aan een steile afdaling te kunnen beginnen. Er hangen reeds 8 mensen in de afdaling dus we wachten rustig op onze beurt. De steile muur heeft beugels die je als trap kunt gebruiken. Deze passage was wat moeilijker, maar alles ging best vlot.
Soms is het beekje oversteken moeilijker dan het klettersteigen zelf. We klauteren nog wat over rotsblokken om daarna beneden bij de brug over de Rio Fanes te komen. Ook de Fanes waterval komt met een grote gang naar beneden gevallen.
Aan de andere kant van de Rio Fanes brug begint de tweede klettersteig terug omhoog. Het begint met de steile verticale wand. Dit was het pittigste stuk van de klim. Daarna kom je steeds weer op diverse richels uit en naar mate dat je hoger komt lijkt het allemaal wat moeilijker te worden. Na anderhalf uur staan we ineens weer op dezelfde plek als waar we gestart waren. We rusten nog wat uit, doen de spullen weer in de rugzak en eten wat. Daarna beginnen we met de wandeling terug naar de auto.
Onderweg nemen we nog een paar kleine uitstapjes naar de rivier. Het blijft aantrekkelijk om daar foto’s van te maken. De kleuren zijn zo mooi. Vlak voor de parkeerplaats schieten we nog een smal pad op wat onverwacht op een brugje uitkomt. Hier zie je pas hoe mooi het water door de rotsen is gesleten.
Niet veel later zijn we bij de auto. Spullen erin, navigatie op Urtijëi en rijden maar. In Cortina d’Ampezzo rijden we langs hotel Natale, waar we met Jeroen en Marcel 12 jaar geleden sliepen en rijden de west kant Cortina d’Ampezzo uit. Dan wordt het bochtjes draaien over zover ik nog weet twee passen. De Passo Falzarego en Passo Gardena. Ook komen we lang het bekende wintersportoord Alta Badia waar jaarlijks de FIS Worldcup skiën voor mannen wordt gehouden.
Heel veel langzaam rijdende voertuigen komen we tegen. Twee keer een vrachtwagen en op het laatst een niet zo’n ervaren coureur in witte VW (Tiago, tenminste dat denk ik?). De al langere tijd druk met zijn handen zwaaiende Italiaan achter mij was het op een gegeven moment beu en probeerde zich dood te rijden door in te halen waar het niet kan. Net toen hij mij en mijn voorligger voorbij was kwam er een tegenligger uit de bocht. Ook wilde er een auto die daarachter reed net een parkeerplaats opdraaien. Piepende banden was het gevolg, maar het liep allemaal net goed af. Maar het rijden hier valt tot nu toe nog steeds heel erg mee vergeleken met het zuiden van Italië.
Het laatste stuk rijden we een smalle weg omhoog richting ons hotel. En jawel als toetje het laatste stukje weer achter een vrachtwagen. We checken in en krijgen kamer 112. Wat een joekel van een kamer is dit vergeleken met die in Misurina. Alleen de douche is al groter en het ziet er heel luxueus uit.
Nadat de spullen weer allemaal op een plekje lagen gaan we een biertje halen en deze drinken we lekker in het terras in het zonnetje op. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht op Urtijëi in het dal en de Seceda berg. We genieten en het wordt ook nog eens warm de komende dagen.
We hebben hier halfpension en dus mochten we vanavond al meteen aanschuiven aan het 4 gangen diner. Antipasta, voorgerecht Canneloni met spinazie, hoofdgerecht Snitzel op Italiaanse wijze met jawel groentjes (worteltjes en doperwten) voor de eerste keer deze week met een pieper en toetje (chocopudding en creme caramel). Dat wordt de komende dagen weer smullen.
Een andere kamer
Een andere kamer en de hele dag regenbuien en heel veel wolken. Dan maar formule 1 kijken.
Wat rustiger aan vandaag
6 juli 2024 – We deden vanmorgen rustig aan, omdat we best wel last hadden van alle spieren. Karin had slecht geslapen, want ze had best wel last van haar valpartij. Later dan gisteren gingen we naar het ontbijt. Het was nu een stuk drukker in de ontbijtzaal. Waarschijnlijk omdat het weer vandaag weer wat slechter was. Lage bewolking en men verwacht een druppeltje.
Na het ontbijt zijn wij naar de parel van de Dolomieten gereden. Dit is zoals men Cortina d’Ampezzo hier noemt. Echter wordt er flink gebouwd, want in 2026 worden hier de Olympische Spelen gehouden. Het stadje heeft veel dure, exclusieve winkels en kunstgaleries. Vanaf het centrum zie je overal de imposante Dolomieten toppen.
We parkeren onze auto op een gratis parkeerplaats die ik via internet had gevonden. Een hobbel de bobbel grindveld met gras en gaten. Niet klagen rustig aan en netjes parkeren. Vanaf de parkeerplaats was het een korte wandeling naar de belangrijkste winkelstraat.
We starten een Labcache en lopen zo in een klein uurtje door het stadje. Onderweg zien we een soort van toneelstuk, waar het heel druk was en wat de Italianen geweldig vonden. Even later zien we een trouwerij en dat verklaarde ook meteen waarom er zoveel net geklede Italianen door het stadje liepen. De pastoor stond op het bruidspaar te wachten.
Wij lopen door en bezoeken nog enkele winkels zoals The North Face en we zijn een uur binnen bij La Cooperativa di Cortina een groot warenhuis met diverse winkels. Van de dierenspeciaalzaak loop je zo in de outdoor winkel en even later sta je tussen het speelgoed. We kochten er een aromatische olie die echt naar dennen ruikt. Ik heb al veel van die geurtjes geroken maar deze lijkt echt op dennen zoals je die ruikt in de bossen.
We lopen terug naar de auto en rijden de Tre Croci weer op. Na een paar kilometer haarspeldbochten stoppen we bij een klein meertje waar een geocache verstopt was. We lopen een steile heuvel af en vinden eigenlijk meteen de cache. We lopen nog even rond het meertje en vervolgen daarna onze weg naar de top van de pas. Net onder de top stoppen we nog een keer om een geocache te zoeken. Deze vonden we niet en daarom zijn we terug naar het hotel gereden.
Daar hebben we vanmiddag een rondje gewandeld om het meer. Ook nu weer een stuk of drie geocaches en daarna begint Karin aan haar herbarium. Alle wilde bloemen werden op de foto gezet. Er staan er hier echt heel veel, met als voornaamste kleuren geel, wit en paars.
Ondertussen staat de stappenteller gewoon op 13000 (10,6 kilometer) dus we gaan naar de kamer. Slingeren de laptop aan en kijken hoe Max zich kwalificeert voor de GP van Engeland. Daarna nog even naar de aftrap van Engeland – Zwitserland gekeken alvorens we in de rij voor het restaurant konden gaan staan te wachten om te kunnen eten. De meeste restaurants beginnen hier pas om half acht, maar deze gaat om zeven uur al open.
Nu is het wachten op Nederland – Turkije. Ben eigenlijk ook wel benieuwd of ze hier ook van de tuuter Turken hebben.
Het blauwe meer Lago di Sorapis
5 juli 2024 – vanmorgen zaten we om 9 uur aan het ontbijt, dat was blijkbaar heel laat in dit hotel, want de dame van het restaurant wist zelfs dat wij kamer 22 moesten zijn en dat de andere gast die samen met ons binnenkwam het andere nummer had. We waren dan ook echt de laatste die aan het ontbijt zaten. Alles was al bijna gedekt voor het avondeten. Wij bestelde de caffee Americana en aten weer een paar broodjes met beleg en het dagelijkse yoghurtje. Natuurlijk namen we ook nog een broodje mee voor de middag.
Op onze kamer aangekomen maakte de schoonmaak zich nogal druk, maar ze kwam “dopo” terug. Even de vertaal app erbij en dat bleek na/later te zijn. Prima vrouwke over 10 minuten zijn wij weg.
We starten onze auto en reden vanuit Misurina richting Cortina d’Ampezzo. Bovenop de pas Tre Croci zochten we naar een parkeerplek. Aangezien we laat waren konden we er niet zo snel een vinden, want alles leek vol. Nu had ik thuis al op internet gevonden dat het hier elke dag drama is met het parkeren en dat er iets lager een grotere parkeerplaats is.. Dus een stukje door naar beneden gereden en daar reden we een half volle parkeerplaats op. Daar kon ons autootje mooi staan.
We namen de wandelstokken mee voor deze wandeling en begonnen aan de pittige 5 kilometer naar het meer van Sorapis. Het Sorapís meer is zonder twijfel een van de mooiste in de Dolomieten, betoverend en poëtisch met zijn bijna onwerkelijke kleur. We starten op een breed bospad dat na enkele kilometers overging in een smal pad met grote en kleine grindstenen en boomwortels. Zo af en toe stroomde er een waterval naar beneden die zijn water dwars over het pad liet stromen. We hadden het al heel snel warm en de lange broek werd vervangen voor een korte.
De klim werd langzaamaan steeds veeleisender, met steile hellingen en klimpartijen waar we onszelf omhoog hielpen met handen en voeten. We moeten de hele wandeling goed op het pad te letten, want we lopen vaak langs diepe afgronden en soms moet je hier ook nog andere mensen passeren. Gelukkig hebben wij geen last van hoogtevrees, want anders moet je deze wandeling echt niet doen.
Na een dikke 2 uur komen we aan bij het prachtige meer. We zijn ongeveer 300 meter omhoog gelopen en zijn daarvan ook flink bezweet. Het eerste wat we deden was uitrusten aan de rand van het meer. Samen met alle andere honderden toeristen die ook allemaal deze wandeling hebben gedaan. De Insta modelletjes zie je hier ook overal. Witte schoentjes en een dure tas en dan zeker niet te vergeten de duckface smile. Ik opereerde Karin eerst even, want die had een teek in haar nek. Geen tekenpen, dan maar met het zakmes. Vanavond nog even controleren.
Het Lago di Sorapis op 1923 meter is zo betoverende dat we de moeilijke wandeling meteen vergeten. Het turquoise water is echt zo blauw als op de foto. Zo onbeschrijfelijk mooi! Het water is ontzettend fel en zodra de zon erop schijnt wordt het nog blauwer. Ik dacht altijd dat men de kleuren bewerkt had maar het gewoon zo ook in het echt. De intens turquoise kleur van het meer wordt veroorzaakt door het stof van de gletsjer.
Na flink wat foto’s moesten we natuurlijk ook nog de 5 kilometer terug. Nogmaals flink opletten en dat ging even mis bij Karin na een kilometer. Ze smakte hard op de grond bij een moeilijk stukje en dat deed flink zeer. Bloed aan de handjes en jawel weer pijn aan de enkel. Gelukkig kon ze verder, maar er deed van alles zeer. Het stuk terug naar de auto was weer flink bikkelen. Eindelijk daar moesten we nog een klein stukje terugrijden naar het hotel.
Het eerste wat we pakte was natuurlijk zo’n gele koude rakker, die weer heerlijk smaakte. Morgen gaan we een rustdag houden. Wie weet komen we helemaal niet uit bed? Alles doet zeer en Karin heeft veel last van haar valpartij.
Vanavond hebben we bij de buren gegeten. Een prachttent waar Karin spaghetti op heeft en ik gewoon een steak met friet. Nu liggen we op bed naar de Duitse uitschakeling te kijken. Blijkbaar zijn onze buren Duits, want die waren pist.
Afzien maar geweldig
4 juli 2024 – Het zonnetje scheen al toen om 7 uur de wekker ging. Door de spleetjes van de rolluiken was dit de eerste veel belovende dag qua weer. Dus we gingen vandaag klettersteigen. Maar eerst moesten we natuurlijk ontbijten. Een echt fout Italiaans ontbijt. Zo zoet dat je tanden er uit ploffen. We maken toch nog een broodje om mee te nemen en scoren nog wat fruit.
Na het ontbijt maken we ons klaar voor het grote avontuur en dat was het zeker. Vanuit het hotel lopen we naar de stoeltjes lift Col de Varda. Het eerste uur omhoog lopen krijgen we daarmee gratis. Oh nee, we betalen 11 euro per persoon om 400 meter hoger uit te komen.
Boven aangekomen zoeken we eerst een Geocache, maar omdat het gisteren zoveel heeft geregend werden we daar zo nat van dat we snel opgaven. Verder met het begin van de route die Alberto Bonacossa heet. Hij nam deel aan de Eerste Wereldoorlog, kreeg de zilveren medaille voor militaire moed en bereikte de rang van groter genie. Deze intensieve, maar indrukwekkende klimtocht/wandelroute is naar hem genoemd en gaat dwars door het puntige Cadinigebergte.
Het eerste deel gaat over een goed uitgesleten bergpad langs de flank van de Cima Cadin della Neve, genaamd “Grave delle Misurina”. Op het einde volgt onze eerste klim: via een smal, steil bergbekken (“Cadin di Misurina”) bereiken we “Forcella Misurina” (2395m). Deze eerste klim is gedeeltelijk beveiligd met staalkabels. Bovenop hebben we een prachtig uitzicht op de tre cime ook wel de drie zinnen.
Voor de afdaling trekken we onze klimbroek en ferrata set aan. Nu was het weer steil naar beneden. Over een steil stuk dalen we met staalkabels af door een smalle bergkom. De route draait vervolgens naar rechts (oost), over een klein plateau en verder naar beneden onder overhangende rotsformaties (opnieuw staalkabels). Hierna dalen we in bochten steil af naar een groot bassin genaamd “Cadin della Neve”. We zitten nu midden in de Cadini-groep.
Op het laagste punt van het pad kruisen we wandelpad 118. We zouden kunnen kiezen om hier naar de beneden te lopen, maar we vinden het nog veel te leuk en beginnen aan een afwisselend steil omhoog over rotsblokken en grind. Drie stalen trappen helpen tijdens de vermoeiende maar leuke klim naar onze tweede passage van de dag: “Forcella del Diavolo” (2380m).
Bovenaan gekomen zijn we de weg kwijt. Het Duits sprekende stel wat ons had gepasseerd liep al een stuk lager over een groot sneeuwveld naar beneden. Ik ga op zoek naar de route maar kom niet al te lang daarna tot de conclusie dat we echt naar beneden moesten. Zo steil door de sneeuw was gaaf, maar best gevaarlijk. We werden gevolgd door een familie die ons volgde en niet het Duitse stel. Deze waren veel te ver naar beneden gegaan. Uiteindelijk komen we op het punt waar we naar “Rifugio Fratelli Fonda Savio” (2359m) kunnen klimmen via nog een paar staalkabels, maar kiezen er voor om hier onze boterham te eten en daarna met de afdaling naar Misurina te beginnen.
De weg terug naar de vallei is weliswaar lang, maar niet moeilijk. We zijn anders best wel moe en het grind en grotere stenen doen onze voetjes geen goed. We lopen wel langs een prachtige alpenwei waar heel veel verschillende bloemen in bloei staan.
Het laatste stuk naar het meer worden we vergezeld door 3 koeien. Af en toe een beetje op drijven, zodat ze ons de weg konden wijzen. Het laatste stuk ging door een kletsnat bos, waar we af en toe moesten steentje hoppen of over twee boomjes moesten oversteken.
En dan eindelijk komen we bij het meer aan waar ons hotel aan staat. Jammer voor ons moesten we nog het halve meer rond, om dan uiteindelijk het einddoel te zien. Kei kapot bestellen we een pintje in de hotelbar. Checken we de route dan hebben we maar 15 kilometer afgelegd. Het lijken er in ieder geval een stuk meer.
Vanavond niet uit eten, maar snaaien. We hebben nog even een kaasje gehaald bij de Spar. Oh ja ook nog wel wat meegemaakt. Komen we bij de kassa staat er een Italiaans gastje. Niets in zijn hand dus wij gooien onze kaas op de band. Krijgt hij ineens van iemand achter ons een heel mandje aangereikt. Wij laten onze kaas gewoon liggen en kijken hoe asociale vader en moeder er op reageren. Een aantal Italiaanse kreten volgde, maar wij hadden al afgerekend. Dus alweer een tip voor iedereen. Als je boodschappen gaat doen in Italië, dan zet je je kind bij de kassa zodat je meteen met je compleet gevulde kar kan voorkruipen.
Terug in het hotel maken we de snaai avond compleet. Een lekker biertje en diverse kaasjes met mosterd, chips en nootjes. De spiertjes van de midlifers doen nu al zeer. Kijken of we morgen nog uit bed kunnen?
Naar 1725 meter hoogte
3 juli 2024 – Vandaag hebben we Garmisch-Partenkirchen achter ons gelaten en zijn we verder richting het zuiden gereden naar Misurina op 1725 meter hoogte. We doen het vandaag met een simpel ontbijtje en maken zoveel als mogelijk van onze boodschappen op. Wat we nog kunnen gebruiken gaat mee, maar er gaat ook veel de kliko in. We laden de auto in en gaan nadat we de sleutel hebben achter gelaten op pad.
De route van Garmisch naar Misurina is maar 210 kilometer, maar het we doen er dik 4 uur over. We hadden vooral veel vertraging net voor Innsbruck in het plaatsje ZIrl. Hier had men maar 1 rijstrook met stoplicht en daar hebben we zeker 3 kwartier stil gestaan. Valt er ook nog zo’n gast in slaap, maar die hebben we even met 10 auto’s wakker getoeterd. Misschien hebben er nog wel wat ervaring met toeteren na de winst van Turkije gisteravond. In Garmisch was het in ieder geval groot feest. Allemaal toeter Turken tot een dik uur na de wedstrijd.
Na Innsbruck rijden we de ruim 36 kilometer lange oude Brennerstrasse. Deze loopt naast de Brenner Autobahn (A13) een tolvrij alternatief om vanuit Innsbruck de Brennerpas te bereiken. Een mooie slingerende route onder de Europabrücke door, door diverse dorpjes door tot aan de pashoogte van de bergpas.
Op de grens van Oostenrijk en Italië stoppen we bij het Brenner outletcentrum om even de benen te strekken. De parkeergarage was smal, steil, maar gratis en vandaaruit liep je zo de shops binnen. Wij vonden het allebei een mooie outlet. We lopen er een klein uurtje rond, maar kopen niets. Tijd om verder te gaan tussen het Italiaanse verkeer. Het duurde dan ook niet lang alvorens we nummer 1 tegenkwamen die levensmoe was. Maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Met al die toeristen op de weg schiet het eigenlijk helemaal niet op.
Het laatste stuk gaat flink omhoog. Jammer dat het voorspelde weer alleen hier maar was. Het regende flink bij aankomst bij ons hotel aan het meer van Misurina. Het was nog even zoeken naar een parkeerplaats, maar toen een paar Nederlanders vertrokken stond onze auto prominent voor de ingang van het hotel. We checken in en krijgen op de derde etage kamer 22 toegewezen.
We sjouwen de bagage omhoog en dat deed best zeer. Je merkt meteen dat je hoog zit. We doen een pilsje op ons balkon waar we ook weer een prachtig uitzicht hebben op het meer en soms de bergen. Jammer van de regen, maar volgens de man van de receptie is het morgen prachtig weer. 5 minuten later zie je geen 1 berg meer.
We lopen nog even bij de buren naar binnen, dit is een souvenirshop. Daarna snel weer terug naar onze hotelkamer, want het kwam met bakken uit de lucht. Dan maar de Tour op en zien dat Cavendish zijn 35ste etappe wint. Het restaurant is pas om half acht open, dus we moeten nog even wachten.
Op zoek naar een Menhir
2 juli 2024 – Vandaag eindelijk eens opgestaan zonder dat het regende of dat het flink dreigde. Jawel de eerste droge dag van de vakantie is een feit. Morgen is het weer wat anders als je de voorspellingen moet geloven, maar of die juist zijn?
Na het ontbijt bezoeken we nog even de Lidl, om daar wat bierblikken in te leveren en om hamburgers te kopen. Alles uitverkocht behalve de te dure Bio hamburgers of een 10 pak. Dan maar een kaasje voor vanavond en weer in een veel te drukke rij aansluiten. Met het statiegeld eraf moesten we 17 cent afrekenen. Dat moesten we dan toch maar even pinnen, want portemonnee hadden we niet bij, die zat nog in de rugzak.
Snel de auto weer bij het appartement neerzetten en door naar het station aan het eind van de straat, waar de RB64 tandradbaan ons naar de Eibsee bracht. We kopen een kaartje bij de automaat. Het Hausberg station is ook niet veel meer dan een perron met vijf stoeltjes en een kaartjesautomaat.
Al toeterend kwam hij uit Garmisch-Partenkirchen aanrijden. Deze trein gaat via Grainau, waar we moesten overstappen naar de Eibsee en de trein gaat dan via een lange steile tunnel naar het Zugspitzplatt. Wij kiezen voor de goedkope versie, want de Zugspitze en alle andere bergen hingen weer eens in de wolken.
We stappen uit en lopen richting de EIbsee. We starten met een Geocache en wandelen eerst even de souvenirs shop van de kabelbaan binnen. Daar vinden we het ideale souvenir die we later vanmiddag meenemen. We maken daarna nog even een foto en zien daarna een onbeheerde computer die de kabelbaan kan bedienen. Toch weersta ik de verleiding om iets met die muis te doen en we lopen naar buiten.
We beginnen te wandelen langs de EIbsee. Men noemt dit meer niet voor niets één van de mooiste meren van Beieren. We lopen eerst een stuk flink omhoog en daarna weer naar beneden richting de waterkant. Het groene glinsterende, kristalheldere water is prachtig. Zeker als het Zugspitz-massief zich soms door de wolken laat zien op de achtergrond.
We maken net zoals de vele andere toeristen veel foto’s. We wilde eigenlijk helemaal rondlopen langs het pittoreske juweeltje, maar uiteindelijk besluiten we op zoek te gaan naar een Instagram Hotspot. Dit is een plek waar een soort van Menhir uit het water steekt.
Ik had op internet al eens gevonden dat de plek best lastig te vinden was en dat klopte ook. We zijn een goed half uur aan zoeken geweest. Door de bossen over de vele paadjes en kleine meertjes die niet op de GPS stonden. Maar uiteindelijk vonden we de plek. We hadden het er beide warm van. We maakte wat foto’s en besloten daarna om langzaam aan weer terug te lopen naar de trein. Het rondje afmaken zou te lang duren.
Onderweg terug doen we nog een Geocache en komen rond 15:00u aan bij de Zugspitzbahn. Daar kopen we het souvenir en gaan snel terug naar de trein. Deze zou om 15:15u vertrekken richting Garmisch. Het is druk op het perron met allemaal wandelaars en of bezoekers van de Zugspitze. Die herken je aan de winterjas.
Een half uur later staan we weer binnen in ons appartement. Vanavond eten we lekker simpel. Croque-Monsieur met sla met Ka’s dressing. Nu is het tijd voor Nederland – Roemenië. Morgen gaan we verder naar het zuiden richting Misurina aan het meer met uitzicht op de drie zinnen.
Vandaag geen stof op het wandelpad
1 juli 2024 – Het regende flink vannacht en vanmorgen in Garmisch-Partenkirchen. En wat we wel al geleerd hebben is dat de regenradar voor geen meter klopt. Elke keer weer ontstaan er buien die helemaal niet op de radar stonden.
Rond een uur of 11 leek het een beetje op te klaren. De schoenen aan en de regenjas in de rugzak. Een boterhammetje mee en wat te drinken.
Tijd om vanaf het appartement naar de Partnachklamm te wandelen. Vanaf het appartement naar de ingang van de kloof was 4 kilometer lopen en 120 meter omhoog. We lopen langs het spoor van de tandradbaan en de lokale trein. In de verte zien we de Olympiaschanze opdoemen. Eén van de skispringschansen van het vierschansentoernooi.
We lopen voor de schans door de kloof in waardoor de wilde Partnach stroomt. Het wordt steeds smaller en smaller, totdat we bij de kassa komen. Daar betalen we tien euro per persoon voor de toegang.
Het is een korte wandeling door de 80 meter diepe kloof van ongeveer 800 meter lang, maar het is er prachtig. Een imposante en unieke ervaring, om hier langs de brullende stroomversnellingen te lopen en zeker met de vele regen van de laatste paar dagen zie je nu overal watervallen naar beneden komen.
We proberen zo goed mogelijk wat foto’s te maken, maar elke keer weer worden we nat. Uiteindelijk dan toch maar de regenjas aan en de pet op. Het duurde dan ook niet heel lang alvorens we aan de andere kant uit de kloof liepen.
We besluiten om na de kloof via een beklimming naar de partnachalm terug naar de kassa te lopen. Nu begon het juist te regenen. Hey dat hadden ze nog niet aangegeven! We lopen over een bruggetje waar je mooi kon zien dat een modder rivier met gletsjer water gemengd wordt. Daarna moeten we steil de berg op. Zijn we nu nat van de regen of van het zweet? Waarschijnlijk allebei, maar de regen koelt ons wat af.
Bovenaan gekomen kiezen we het pad wat terug loopt richting Eiserne Brücke. Een heel steil pad naar beneden waar we goed moeten uitkijken, want de stenen zijn soms best glad. En je weet het we hebben Karin bij. Op de brug aangekomen hebben we nog één keer een prachtig uitzicht op. Het laatste stukje naar beneden hebben we nog een paar keer een prachtig uitzicht.
Terug bij de kaartcontrole begint het licht te druppelen. Niet heel veel later gaat het druppelen over in een hoosbui. Een goed kwartier blijft het kei hard regenen en er valt nergens te schuilen. De regenjas deed zijn werk, maar de broeken bleven heerlijk aan je benen plakken. Pas toen het wat minder hard ging konden we schuilen. We kozen er dan toch maar voor om door te lopen. De kloof uit, langs de schapen en het de terreinen van de BMW Motorrad Days 2024, terug naar het appartement.
De doorweekte kleding kon eindelijk uit. En jawel na een heerlijke warme douche gaat om vier uur ineens de zon schijnen. Kunnen we mooi nog even alles drogen in de zon. Nu nog even nagenieten van de wandeling door de kloof. De Tour de France staat aan en Karin is bezig om de pastasaus voor straks te maken.