5 juli 2024 – vanmorgen zaten we om 9 uur aan het ontbijt, dat was blijkbaar heel laat in dit hotel, want de dame van het restaurant wist zelfs dat wij kamer 22 moesten zijn en dat de andere gast die samen met ons binnenkwam het andere nummer had. We waren dan ook echt de laatste die aan het ontbijt zaten. Alles was al bijna gedekt voor het avondeten. Wij bestelde de caffee Americana en aten weer een paar broodjes met beleg en het dagelijkse yoghurtje. Natuurlijk namen we ook nog een broodje mee voor de middag.
Op onze kamer aangekomen maakte de schoonmaak zich nogal druk, maar ze kwam “dopo” terug. Even de vertaal app erbij en dat bleek na/later te zijn. Prima vrouwke over 10 minuten zijn wij weg.
We starten onze auto en reden vanuit Misurina richting Cortina d’Ampezzo. Bovenop de pas Tre Croci zochten we naar een parkeerplek. Aangezien we laat waren konden we er niet zo snel een vinden, want alles leek vol. Nu had ik thuis al op internet gevonden dat het hier elke dag drama is met het parkeren en dat er iets lager een grotere parkeerplaats is.. Dus een stukje door naar beneden gereden en daar reden we een half volle parkeerplaats op. Daar kon ons autootje mooi staan.
We namen de wandelstokken mee voor deze wandeling en begonnen aan de pittige 5 kilometer naar het meer van Sorapis. Het Sorapís meer is zonder twijfel een van de mooiste in de Dolomieten, betoverend en poëtisch met zijn bijna onwerkelijke kleur. We starten op een breed bospad dat na enkele kilometers overging in een smal pad met grote en kleine grindstenen en boomwortels. Zo af en toe stroomde er een waterval naar beneden die zijn water dwars over het pad liet stromen. We hadden het al heel snel warm en de lange broek werd vervangen voor een korte.
De klim werd langzaamaan steeds veeleisender, met steile hellingen en klimpartijen waar we onszelf omhoog hielpen met handen en voeten. We moeten de hele wandeling goed op het pad te letten, want we lopen vaak langs diepe afgronden en soms moet je hier ook nog andere mensen passeren. Gelukkig hebben wij geen last van hoogtevrees, want anders moet je deze wandeling echt niet doen.
Na een dikke 2 uur komen we aan bij het prachtige meer. We zijn ongeveer 300 meter omhoog gelopen en zijn daarvan ook flink bezweet. Het eerste wat we deden was uitrusten aan de rand van het meer. Samen met alle andere honderden toeristen die ook allemaal deze wandeling hebben gedaan. De Insta modelletjes zie je hier ook overal. Witte schoentjes en een dure tas en dan zeker niet te vergeten de duckface smile. Ik opereerde Karin eerst even, want die had een teek in haar nek. Geen tekenpen, dan maar met het zakmes. Vanavond nog even controleren.
Het Lago di Sorapis op 1923 meter is zo betoverende dat we de moeilijke wandeling meteen vergeten. Het turquoise water is echt zo blauw als op de foto. Zo onbeschrijfelijk mooi! Het water is ontzettend fel en zodra de zon erop schijnt wordt het nog blauwer. Ik dacht altijd dat men de kleuren bewerkt had maar het gewoon zo ook in het echt. De intens turquoise kleur van het meer wordt veroorzaakt door het stof van de gletsjer.
Na flink wat foto’s moesten we natuurlijk ook nog de 5 kilometer terug. Nogmaals flink opletten en dat ging even mis bij Karin na een kilometer. Ze smakte hard op de grond bij een moeilijk stukje en dat deed flink zeer. Bloed aan de handjes en jawel weer pijn aan de enkel. Gelukkig kon ze verder, maar er deed van alles zeer. Het stuk terug naar de auto was weer flink bikkelen. Eindelijk daar moesten we nog een klein stukje terugrijden naar het hotel.
Het eerste wat we pakte was natuurlijk zo’n gele koude rakker, die weer heerlijk smaakte. Morgen gaan we een rustdag houden. Wie weet komen we helemaal niet uit bed? Alles doet zeer en Karin heeft veel last van haar valpartij.
Vanavond hebben we bij de buren gegeten. Een prachttent waar Karin spaghetti op heeft en ik gewoon een steak met friet. Nu liggen we op bed naar de Duitse uitschakeling te kijken. Blijkbaar zijn onze buren Duits, want die waren pist.