11 juli 2024 – Nadat we gisteren nog leuk zijn toegezongen door het personeel van het hotel was het vandaag weer gewoon vakantie. En dat voelen we ook echt zo. Even geen zin meer in veel wandelen en heel actief te doen. Dus na ontbijt zijn we lekker gaan toeren met de bus en later vandaag gaan we naar een kerk.
Eerst zijn we naar Kastelruth gegaan. Het pittoreske dorpje ligt niet ver van Bozen en op slechts een paar kilometer van ons hotel aan de andere kant het dal in. Kastelruth ligt aan de voet van de Seiser Alm. Een kenmerkend symbool van Kastelruth is de vrijstaande kerktoren uit de 18e eeuw en de losstaande kerk. De kerk bezoeken we even en zien een mooie kerk met al zijn pracht en praal.
Rondom de kerktoren staan een paar marktkramen, waaronder ook eentje met tassen en daar heeft Karin meteen interesse in. We verlieten de markt dus pas toen Karin een leuke nieuwe tas had gevonden. En jawel er kon gepind worden.
We lopen nog even kort door de het dorpje en nemen daarna de bus naar Ortisei. We rijden langs ons hotel naar Ortisei waar we mijn verjaardagscadeau gaan kopen. Ik kreeg van Karin twee nieuwe NorthFace T-shirts. De dame van de winkel wilde ons van alles aansmeren, maar wij vonden het wel goed zo.
We lopen nogmaals door het dorpje en gaan even bij hotel Adler naar binnen. Vooral omdat Karin er een grote kroonluchter binnen had zien hangen. Het is een groot 5 sterren complex midden in het centrum en heeft een groot privépark van 4.000 m².
We lopen aan het eind van het park weer de Seceda tunnel binnen en gaan nog even boven naar de Resciesa trein om daar gewoon even te kijken. Het is best een steile klim en dus rusten we daar even lekker uit.
We lopen langzaam terug naar de bus en nemen deze weer terug naar het hotel. Daar aangekomen pakken we de rugzak en gaan we een stukje rijden naar het dorpje Santa Magdalena. Hiervoor moeten we het dal in en daar was het goed warm. De temperatuurmeter op het dashboard gaf in het dal 34 graden aan. Gelukkig moeten we nog een stuk omhoog, naar het einde van de Villnöss vallei, maar 28 graden was het nog steeds toen we 4 euro in de parkeermeter gooide.
Hier, aan de voet van de Ruefen, verrijst ook een van de symbolen van de vallei, namelijk de kerk van San Giovanni in Ranui. Deze kerk met het Odle-gebergte op de achtergrond is een van de populairste fotomotieven van de Dolomieten.
Daar moesten we dus even een foto van hebben. We bezoeken de kerk pas wat later op de dag, omdat de bergen dan beter belicht zouden moeten zijn. Dat er dan een tractor met Gierton rondrijd hadden wij natuurlijk ook niet kunnen weten. Karin vond het wel grappig en riep dat niemand deze foto heeft.
We hadden de Adolf Munkle trail nog op het programma, maar deze slaan we over. Morgen wordt het slecht weer in de Dolomieten en vandaag hadden we er geen zin in, omdat het gewoon te warm was. Het kerkje wilde ik nog wel zien en daarom dan maar deze auto tocht.
Terug naar het hotel heeft de navigatie een verrassende route. Ineens rijden we op het laatste stukje naar het hotel. We komen op de doorgaande route via een hele steile smalle weg, waar wij al over riepen. “Wat doet hij nou weer?”.
We duiken nog een keer in het warme zwembad en gaan meteen aansluitend eten. Nu is het tijd om af te koelen. De ramen staan weer wagenwijd open. Ook hier zijn de boeren aan het mesten geweest, want de hel kamer stinkt naar mest. Het is kiezen, de ramen open met een mestlucht of dicht en zweten. We kiezen dus voor het eerste. Dat er overal mest op het land wordt uitgereden zal wel een teken aan de wand zijn. Volgens het weerbericht gaat het morgen los, maar dat lezen jullie dan wel weer.