8 juli 2024 – We verlaten vandaag Misurina. Toen we het rolluik omhoog deden zagen we in ieder geval de bergen weer. Er was wel veel hoge bewolking en het viel mij op dat het rustig was op straat. We pakten onze spullen weer bij elkaar en brachten deze naar de auto. De auto zag er toch vies uit. Blijkbaar heeft de mist van gisteren wat Sahara zand meegenomen en deze ligt nu op onze auto.
Na het ontbijt en het uitchecken reden we de berg af naar Parco Dolomiti Bellunesi – Pian de Loa. Beter bekend als de watervallen van Fanes of in het Italiaans Cascate di Fanes. De bedoeling was om daar onze tweede Klettersteig te gaan doen.
Vanaf de rustige gratis parkeerplaats lopen we eerst 45 minuten totdat we Ponto Alto bereiken. Hier trekken we de klimgordel aan en zetten we de helm op. Nog even de handschoenen goed aan en dan kan het feest beginnen. De klettersteig heet Giovanni Barbera en gaat achter een waterval door. Net na het startpunt loop je over een brede richel en niet veel later is daar dan al de waterval. Wat een kabaal maakt dat en wat een kracht. We wachten even totdat een stel met kleine kinderen onder waterval door zijn alvorens wij gaan. Natuurlijk moeten we even foto’s maken. Echt nat word je pas aan de andere kant van de waterval.
Na een korte klim komen we aan de andere kant uit. Daar drogen we ons even af, want we zijn best nat geworden. Daarna doen we steentje hop over een kleine beek en aan de andere kant gaan we naar beneden. Daar is een opstopping ontstaan en we lopen even terug via de andere kant om daar makkelijker aan een steile afdaling te kunnen beginnen. Er hangen reeds 8 mensen in de afdaling dus we wachten rustig op onze beurt. De steile muur heeft beugels die je als trap kunt gebruiken. Deze passage was wat moeilijker, maar alles ging best vlot.
Soms is het beekje oversteken moeilijker dan het klettersteigen zelf. We klauteren nog wat over rotsblokken om daarna beneden bij de brug over de Rio Fanes te komen. Ook de Fanes waterval komt met een grote gang naar beneden gevallen.
Aan de andere kant van de Rio Fanes brug begint de tweede klettersteig terug omhoog. Het begint met de steile verticale wand. Dit was het pittigste stuk van de klim. Daarna kom je steeds weer op diverse richels uit en naar mate dat je hoger komt lijkt het allemaal wat moeilijker te worden. Na anderhalf uur staan we ineens weer op dezelfde plek als waar we gestart waren. We rusten nog wat uit, doen de spullen weer in de rugzak en eten wat. Daarna beginnen we met de wandeling terug naar de auto.
Onderweg nemen we nog een paar kleine uitstapjes naar de rivier. Het blijft aantrekkelijk om daar foto’s van te maken. De kleuren zijn zo mooi. Vlak voor de parkeerplaats schieten we nog een smal pad op wat onverwacht op een brugje uitkomt. Hier zie je pas hoe mooi het water door de rotsen is gesleten.
Niet veel later zijn we bij de auto. Spullen erin, navigatie op Urtijëi en rijden maar. In Cortina d’Ampezzo rijden we langs hotel Natale, waar we met Jeroen en Marcel 12 jaar geleden sliepen en rijden de west kant Cortina d’Ampezzo uit. Dan wordt het bochtjes draaien over zover ik nog weet twee passen. De Passo Falzarego en Passo Gardena. Ook komen we lang het bekende wintersportoord Alta Badia waar jaarlijks de FIS Worldcup skiën voor mannen wordt gehouden.
Heel veel langzaam rijdende voertuigen komen we tegen. Twee keer een vrachtwagen en op het laatst een niet zo’n ervaren coureur in witte VW (Tiago, tenminste dat denk ik?). De al langere tijd druk met zijn handen zwaaiende Italiaan achter mij was het op een gegeven moment beu en probeerde zich dood te rijden door in te halen waar het niet kan. Net toen hij mij en mijn voorligger voorbij was kwam er een tegenligger uit de bocht. Ook wilde er een auto die daarachter reed net een parkeerplaats opdraaien. Piepende banden was het gevolg, maar het liep allemaal net goed af. Maar het rijden hier valt tot nu toe nog steeds heel erg mee vergeleken met het zuiden van Italië.
Het laatste stuk rijden we een smalle weg omhoog richting ons hotel. En jawel als toetje het laatste stukje weer achter een vrachtwagen. We checken in en krijgen kamer 112. Wat een joekel van een kamer is dit vergeleken met die in Misurina. Alleen de douche is al groter en het ziet er heel luxueus uit.
Nadat de spullen weer allemaal op een plekje lagen gaan we een biertje halen en deze drinken we lekker in het terras in het zonnetje op. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht op Urtijëi in het dal en de Seceda berg. We genieten en het wordt ook nog eens warm de komende dagen.
We hebben hier halfpension en dus mochten we vanavond al meteen aanschuiven aan het 4 gangen diner. Antipasta, voorgerecht Canneloni met spinazie, hoofdgerecht Snitzel op Italiaanse wijze met jawel groentjes (worteltjes en doperwten) voor de eerste keer deze week met een pieper en toetje (chocopudding en creme caramel). Dat wordt de komende dagen weer smullen.