Volgens het weerbericht zou het vandaag een bewolkte dag worden en zo zag het er vanmorgen ook uit. Vanaf ons hotel hadden we weer een schilderachtig panoramisch uitzicht over de Val Gardena vallei. Vanaf ongeveer 1400 meter hoogte keken we uit op de Sassolungo (Langkofel), de Sasso Piatto (Plattkofel), het Sellamassief en de Seceda. De pieken lagen half verscholen in de wolken, maar het bleef een uitzicht waar je elke ochtend even bij stilstaat.
Na het ontbijt begonnen we aan onze laatste skidag. Boven aan de Mont Seuc stapten we onverwacht uit in een heerlijk zonnetje. Nog mooier was dat die zon de hele dag is gebleven.
Nu ik dit rond half zes zit te typen, trekken de wolken alsnog binnen. Een weersomslag lijkt op het punt van beginnen. Vanaf vannacht wordt er al sneeuw verwacht en de komende week verwacht men heel veel sneeuw. Ik vind het eerlijk gezegd best spannend om in verse sneeuw van deze berg af te moeten rijden. Met stukken van 15 procent afdaling is dat niet bepaald ontspannen. We willen daarom morgen vroeg vertrekken.
Maar eerst hebben we vandaag weer met volle teugen genoten van het skiën. Volgens Google hebben we ongeveer 50 kilometer afgelegd, inclusief liften. Het leek erop dat er vannacht geen extra kunstsneeuw is bijgespoten, want we kwamen regelmatig van die ijsknikkers tegen die uit de piste komen. Ik kan me goed voorstellen dat ze er weinig moeite meer in steken. Komende week verwacht men meer dan een halve meter sneeuw.
We zijn opnieuw de grootste hooggelegen alpenweide over geskied richting piste 30 en 33. Deze waren eerder in de week fantastisch, maar de kwaliteit was vandaag duidelijk minder. Toch bleven het fijne pistes en hebben we nog een paar keer genoten van de prachtige vergezichten over de dalen en de indrukwekkende bergpieken.
Op de terugweg werden we bijna tegengehouden om het gebied weer over te steken, omdat een stoeltjeslift al geruime tijd stilstond. In drie talen werd omgeroepen dat de mensen in de lift vooral rustig moesten blijven. We bekeken het vanaf de piste even. Net op het moment dat we besloten een andere lift te nemen, klonk het belletje. Dat is meestal een goed teken. Een paar minuten later kwam de stoeltjeslift langzaam weer in beweging en kon de grote groep mensen, inclusief wijzelf, alsnog verder.
Een paar liften later zaten we eindelijk in een tweepersoons stoeltjeslift die ons naar het bergstation van Mont Seuc bracht, zonder dat we eerst over een steil en uitgeskied stuk berg naar beneden hoefden. Karin was helemaal happy the peppie, al moest ze boven wel even flink prikken om zelfs een stukje omhoog te komen. De jaarlijkse skikilometers zitten er na dit laatste stukje op.
We vinden het allebei een prachtig skigebied. Lange en korte pistes, brede en smalle afdalingen, en dat alles midden in een overweldigend mooie natuur. Absoluut een reden om hier nog eens terug te keren.
Morgen rijden we niet in één keer naar huis. We blijven nog twee nachten in Dinkelsbühl, een prachtig bewaard gebleven middeleeuwse stad in de Duitse deelstaat Beieren, gelegen aan de beroemde Romantische Strasse. De stad staat bekend om haar vrijwel intacte stadsmuur van 2,5 kilometer met zestien torens, vakwerkhuizen en een authentieke historische sfeer. Het wordt beschouwd als een van de mooiste laatmiddeleeuwse steden van Duitsland. Dus die gaan we hopelijk op zondag verkennen al zijn er daar ook sneeuwkansen en is het overdag koud. We zullen ook weten dat we op wintersport zijn.
Wie weet tot morgen.