20 oktober 2022 – We waren vanmorgen beiden al voor de wekker wakker. Waarschijnlijk, omdat we gisteren lekker vroeg ons bedje in waren gedoken, na de intensieve autorit die we naar Stilo hadden gehad. Ik kan van mezelf best zeggen dat ik veel hotelervaring heb, maar het kussen wat ik vannacht had heb ik nog nergens gehad. Het leek wel een poef waar je op moest liggen.
We waren de enige gasten bij het ontbijt. Samen met twee dames die de bediening deden. Ik bestelde een croissant naturel met ham, maar natuurlijk zat deze weer helemaal vol met suiker. Het zijn hier echte zoete kauwen met het ontbijt. De koffie was voor de tweede keer op rij goeie koffie. Dat is dan koffie die wij lekker vinden.
De autorit naar het hotel in Tropea zou volgens Google maar 2 uur duren. Daar konden we pas om drie uur inchecken dus tijd zat om andere dingen te doen. Maar wat dan? Eerst maar eens uitchecken en daarna zijn we de SP9 omhoog gereden naar een mooi uitkijkpunt. De eigenaar van het hotel had hier ons op gewezen. Het was zeker een mooi uitzicht aan de ene kant op de zee en aan de andere kant de bergen waar we vandaag overheen moesten richting de Tyrreense Zee. Bovenop de bergrug kwamen ook nog 3 mekkerende geiten tegen en er stond nog een soort van herders hut. Na een kwartiertje hebben we de DR maar weer eens gestart en zijn we een stukje de berg afgedaald, waarna we de SP9 noordelijk vervolgden.
Vele wegen in Italië hebben privé beheerders en de bergwegen die wij vandaag gehad hebben moeten hier wel onder vallen. Het klagen over België kan je beter voor je houden als je hier gaat rijden. Hier hebben sommige stukken 10 diepe gaten per honderd meter en dan ook nog gaten van 5 meter doorsnee. Het zijn eigenlijk oude ezelspaden, waar ze 40 jaar geleden een laagje asfalt op hebben gegooid en daarna niets meer aan gedaan hebben. Het onkruid beslaat de halve weg en daar rijden we dan een dik uur overheen. Het enige geluk wat je daarbij hebt is dat onze scheurende vrienden die ik gisteren beschreef hier niet komen. Pas het laatste uur van de rit zijn ze er weer als we vlak bij de plaats van bestemming zijn.
Een dingetje waar ik het nog niet over heb gehad, maar ons beide ook enorm stoort is dat de bermen hier vol liggen met afval. Ongelooflijk zoveel afval er in de natuur is gegooid. We hebben menig plek gezien waar zelfs wasmachines zijn gedumpt. Ook liggen de bermen vol met glazen bierflesjes, plastic flessen en ander afval. Misschien is statiegeld een idee?
Na de ontelbare bochten en gaten waren we al om één uur ’s middags al bij het volgende hotel. Ik was even klaar met rijden en zei ook tegen Karin, dat ik de auto bij het hotel ging neerzetten en als we niet konden inchecken we lopend Tropea ingingen. Maar bij de balie werden we geholpen door een hele vriendelijke Duits sprekende Italiaanse dame. Het was geen probleem dat we zo vroeg waren. De kamer was toch al klaar. We werden vanaf de balie door een mijnheer meegenomen naar onze kamer. Het is geen gewoon hotel, maar er zijn diverse straatjes met daarin allemaal hotelkamers. Het lijkt net een dorp. Bij ons huisje aangekomen zat er een gekko ons op te wachten en hij was niet van plan om op zij te gaan dus zijn we maar over hem heen naar binnen gestapt.
Even later had ik de zwembroek al aan om even in het zwembad te duiken. Oh wat was dat water koud. De duik was dan ook van korte duur, maar een koud biertje en lekker even liggen op de strandstoelen is ook wel lekker. Nu was het Karin die er het eerste klaar mee was en iets anders wilde gaan doen. De zwembroek ging uit en we zijn daarna naar het oude centrum gewandeld.
We struinde door de straatjes van Tropea en dan kun je om elke hoek wel een foto maken. Het is een gezellig, levendig stadje met een doolhof van straatjes en steegjes die uitkomen op pleinen met kerken en vervallen huisjes. Na een korte wandeling gingen we zitten op een terras met mooi uitzicht over de Tyrreense Zee. Onder ons lag het Santa Maria dell’Isola. Een kerk op een eiland die kenmerkend is voor Tropea. Nadat we tien minuten niemand hadden gezien kwam er uiteindelijk een ober wat mensen helpen. Maar na nog eens een tijdje wachten kwam er niets en zijn we maar een ander terras gaan zoeken.
We zijn verder gelopen langs gelateria’s, boetiekjes, souvenirwinkels en restaurants en zijn uiteindelijk op een leuk plein gaan zitten bij Gelateria Artigianale Papillon, waar we geen ijsje, maar een lekker koud pilsje bestelden. We kregen er ook nog chips, pinda’s en een raar nootje bij.
Na even lekker te hebben gezeten zijn we terug gewandeld naar het mooie uitzichtpunt om te kijken of we de Strombolie konden zien. Deze was vorige week nog in het nieuws, nadat deze weer eens was uitgebarsten. Blijkbaar is het niet helder genoeg, want we zagen beide niets dan lege zee, met hier en daar een bootje.
Het restaurant van het hotel serveerde pas diner na zeven uur in buffetvorm. Toen we binnenkwamen wisten we niet wat we zagen. Het hele restaurant zat vol. Blijkbaar doet het hotel pakketreizen met Duitsland en die hebben net als wij om zeven uur honger. Voor ons had men nog wel een tafeltje vrij en we werden erop geattendeerd dat we alles konden pakken wat op de kaart stond, of een keuze maken. We maakte een keuze van antipasta en hoofd gerecht. Karin heeft lekker gegeten, maar ik niet. Het vlees wat ik had was gummi en met een scherp mes kwam ik niet doorheen. De antipasta was wel goed, maar morgen zoeken we iets anders.