De wekker gaat om 7.45 uur. Niet heel vroeg, maar we zitten eigenlijk nog behoorlijk vol van gisteravond. Bij het ontbijt blijft het daarom vooral bij koffie, jus en wat ander vloeibaars. We proppen er nog één broodje in voor de vorm, maar zijn al snel klaar.
Terug op de kamer maken we ons rustig klaar. Skispullen aan, schoenen mee en hop de bus in. Die is mooi op tijd en rond 9.12 uur rijden we richting Ortisei. Vanaf het busstation lopen we naar de skiverhuur: Alpine Rental Noleggio Sci, vlak bij de lift naar de Alpe di Siusi.
Binnen is het één grote talenmix: Duits, Engels, Nederlands, Italiaans alles door elkaar. De eigenaar lijkt er zichtbaar plezier in te hebben om alle talen tegelijk te gebruiken. Onze skischoenen worden netjes afgesteld op de intermediate ski’s en we krijgen de sleutel van onze skilocker. Ideaal: zo hoeven we niet elke dag met lompe skischoenen en ski’s in de bus. Gewoon snowboots aan, relaxed naar beneden, en pas bij de verhuur omkleden..
Daarna toch weer dat moment: skischoenen aan. Elke keer weer een kleine strijd. We lopen naar de lift en gaan omhoog richting Mont Seuc. Op 2005 meter hoogte begint het skiavontuur écht.
Het is even inkomen. Hoe ging het ook alweer? En dan begint het meteen met een soort bospad richting de pistes van de Alpe di Siusi. Bij mij is het gevoel vrij snel terug. Bochten, tempo, balans, het zit er nog. Bij Karin duurt het wat langer. Het loopt in het begin niet lekker en na een paar uur denken we zelfs: zullen we ermee stoppen? Maar juist dán valt alles op z’n plek en krijgt ook zij de smaak te pakken.
Langzaam skiën we terug over de Alpe di Siusi richting de Mont Seuc. Ik besluit nog de rode/zwarte piste 8 te pakken, onderdeel van de beroemde Legendary 8. Ondertussen probeer ik de SummitLynx-app, die de afdalingen zou moeten registreren. Die denkt daar anders over en trakteert me alleen op een error. Ach ja. De afdaling zelf maakt alles goed: superlekker, fijne flow en ski’s die écht goed grijpen op de steilere zwarte stukken.
Blijkbaar heeft Karin mij ondertussen vanuit haar gondel naar beneden de hele tijd in het vizier gehad. Pas bijna beneden zie ik haar zwaaien vanuit de cabine. We komen vrijwel tegelijk aan.
Beneden bergen we de ski’s op in de locker en lopen nog even door Ortisei. We maken een foto van de hoge, bevroren fonteinen in de rivier die door het dorp loopt. Die rivier heeft trouwens meerdere namen:
- Ladinisch (lokaal): Derjon
- Italiaans (formeel/toerisme): Rio Gardena
- Duits (toerisme): Grödner Bach
Ik hou het vandaag gewoon bij de Derjon.
Op het centrale plein checken we nog even de webcam. En jawel met zo’n 30 seconden vertraging zien we onszelf het plein oplopen. Altijd leuk. We doen nog wat kleine boodschappen voor vanmiddag bij de SPAR en lopen terug naar de bushalte. Precies op dat moment komt de bus alweer aanrijden.
Terug bij het hotel duiken we het zwembad in. Even de spieren ontzien na de eerste skidag. Warm water en verder helemaal niemand. Na het zwemmen gaan we even douchen en ploffen daarna op bed om wat tv te kijken. Gewoon even niks, benen omhoog en bijkomen van alle indrukken.
Daarna brengen we de handdoeken terug die we gratis kregen bij het zwembad, service van de zaak en besluiten we de dag nog met een klein beetje actie af te sluiten. In de recreatieruimte spelen we een kort potje tafeltennis. Niet fanatiek, meer om te lachen en om te kijken wie er vandaag nog een beetje coördinatie over heeft na zo’n eerste skidag.