15 februari 2022 – Vandaag hebben we een uitstapje over de Zwitserse grens gedaan. Bij terugkomst stond daar een politieagent met een hele dikke gun bij de grens overgang. Daar werd flink gecontroleerd en gelukkig konden wij gewoon lekker doorrijden.
Sneeuw
De dag begon natuurlijk met de rolluikjes omhoog doen. Dat was zoals we al gelezen hadden weer niet zo goed. Dikke sneeuwvlokken kwamen er uit de hemel. De nacht zelf was voor mij niet zo fijn verlopen. Toch weer flink last van mijn rug. Dus vaak wakker en het eerste ontbijtje bestond dan ook uit paracetamol. Toch waren we vandaag vroeger wakker, want we wilde richting Zwitserland. Daar werd het weer in ieder geval beter dan hier.
Schwarzwald karte
Tijdens het ontbijt ging het alleen maar harder sneeuwen. De auto en de wegen werden alleen maar witter en witter. Dus misschien moesten we maar niet te lang blijven zitten en redelijk vlot de auto vrij maken van de sneeuw en naar beneden. Nog even navraag gedaan hoe het met onze Schwarzwaldkarte was en niet veel later kreeg ik een mail. Waarschijnlijk gaan we er toch niets mee doen, want alle attracties die ons interessant lijken zijn alleen maar open in het weekend. Wat doen die mensen dan door de weeks? Eens een reden om hier juist de wintersport te gaan houden, nu is het niets zeggende gastenkaart, waar je op de grootste attracties maximaal 20% korting krijgt.
Naar Zwitserland
Met een geleende veger heb ik de auto schoongemaakt en daarna was het door een witte wereld afdalen naar de doorgaande weg. Daar aangekomen was de weg alweer schoon en konden we via de Schluchtsee en Bondorf richting Zwitserland. We waren de grens nog niet over of de zon brak door. De navigatie had voor ons nog een omweg, niet wetende dat een treinovergang hier een minuut of tien duren. In Neuhausen am Rheinfall aangekomen had ik een parkeerplaats gevonden bij de sportterreinen. Daar betaalde we één euro per uur en beneden bij de parkeerplaatsen was het vijf euro uur.
Door het bos steil naar beneden
4 jaar geleden waren we ook bij de Rheinfall. Nu stonden we aan de andere kant en vanaf de parkeerplaats moesten we door het bos nog een flink stuk naar beneden. In het bos kwamen we nog een oude ruïne tegen. Dit was ooit ruïne Neuburg, ook wel het roverskasteel genoemd. Geen geocaches hier dus maar snel steil naar beneden. Het was wat glibberen, want onder de blaadjes lage natte stenen. Ondertussen hoorde we al een hele tijd een helikopter. We konden tussen de bomen door mooi zien dat de helikopter gebruikt werd om bomen weg te halen die men op de schuine berghelling omgezaagd had. Bij P4 werden de bomen verzameld en vloog de helikopter weer terug. De helikopter met uitzondering van zijn uur pauze hebben we de hele tijd gehoord.
Heerlijk rustig langs de boulevard
Eindelijk waren we beneden. De parkeerplaatsen hier waren leeg en zo ook de boulevard. Er was bijna niemand en dat was heerlijk. Zo konden we op ons gemak langs de boulevard wandelen. Heel af en toe kwamen we wat mensen tegen. Enig nadeel is dat alles gesloten was. Geen souvenirwinkels en geen restaurants. We begonnen aan een labcache en onderweg deden we nog een stuk of vier gewone oppikkers. De labcache bracht ons op bekende plekken, maar ook weer anders. Nu konden we bij elke uitkijkpost gewoon rustig kijken en foto’s maken zonder dat er iemand in je nek stond te hijgen.
Powerbank
Langs de oevers van de Rijn lagen nog drie bijzondere geocaches. Hiervoor hadden we onze powerbank nodig. IN de caches zat een soort van USB stick met daarop een hint naar het bonus coordinaat. Geweldig gemaakt deze serie. Tijdens het zoeken van de tweede powerbank cache spotten Karin zomaar ineens een ijsvogel. Ik had hem niet gezien, maar Karin werd er helemaal enthousiast van. We bleven nog even zoeken met de verrekijker, maar het vogeltje liet zich niet meer zien. Dan maar verder met de caches. Na het oplossen van de coordinaten konden we naar de bonus. Nadat we deze serie hadden afgerond gingen we verder met de labcache.
Schloss Laufen
Terug naar de auto.
De grens
