16 oktober 2022 – Toen we de reis aan het plannen waren kwamen Karin en ik tegelijkertijd op het plaatsje Alberobello uit. Karin via een boek van een collega en ik via Youtube. De Trulli woningen in deze regio zijn wel zo speciaal dat we er eigenlijk niet omheen konden.
Vanaf Matera was het een uurtje rijden en dan boeken we gewoon een nachtje extra in het appartement. In Valle d’Itria staan deze betoverende trulli woningen. Dit zijn witte huisjes met een kegelvormig dak. Het oude centrum van Alberobello bestaat uit kronkelige straatjes waarlangs meer dan duizend traditionele ronde witte huisjes staan.
Maar onze dag begon met een bezoekje aan de Coop, om de laatste inkopen te doen. Op zondag is de supermarkt tot 13:30u open. We gingen met de auto en we hebben weer flink rondgereden alvorens we dan eindelijk met de auto de parkeerplaats opreden. Eerst even wat inkopen doen voor vanavond en de komende dagen als we het natuurpark Silla intrekken.
Na de inkopen zijn we naar Altopiano della Murgia Materana gereden. Dit is het park aan de andere kant van de kloof van Matera. Dit zijn de rotswoningen die je ziet als je door Sassi di Matera struint. Er zijn diverse rotskerken en oude rotswoningen te vinden.
We moesten de auto al vrij vroeg parkeren. Dat is jammer want daardoor moesten we nog even 3 kilometer extra wandelen. Dat is nog niet zo erg, maar het gaat hier niet vlak….. Na een half uurtje liep het zweet alweer overal. En dan nog zie je die Italianen met de nette dikke zondagse kleren (blouse, trui, jas en sjaal). Ze moeten wel heel gewend zijn aan deze temperaturen.
Op zoek naar een geocache liepen we één van de kerken binnen. Bleek toen we buiten stapten dat er een officiële dame aanwezig was om geld te innen. Ze zei niets en wij zijn gewoon maar verder gewandeld. We liepen de berg op richting het hoogste punt, om daar net onder de richel af te dalen om enkele grotwoningen te bekijken. Prachtig zicht hadden we op Sassi di Matera en het diepe ravijn waar best wel veel mensen bezig waren om deze af te dalen en aan de andere kant weer omhoog te klimmen. We doen nog één cache en daarna zijn we via de weg, die een leeg helikopter platform verbind met de parkeerplaats waar wij stonden, terug gelopen naar de auto. De airco op vol vermogen en we zijn toen doorgereden naar Alberobello.
Onderweg maak je natuurlijk weer van alles mee. Verkeersregels zijn er voornamelijk om overtreden te worden. Tenminste dat idee krijg ik steeds meer. Als je 70 mag dan moet je minimaal 100 rijden anders hangen ze op je bumper en als er 50 staat remt in ieder geval niemand. Zo kwamen we in tegengestelde richting een politiecontrole tegen en daar werd dan ook bijna alles aan de kant gezet. Het laatste stuk naar Alberobello mag je 90. Maar dat is niet te doen. Scherpe bochten en diepe kuilen in de weg. Niet voor eventjes maar voor 17 kilometer.
Na een uurtje waren we in Alberobello en parkeerde we onze auto waar alle bussen ook parkeerde. Lekker rustig en weg van alle moeilijk acterende wegpiraten. Zo konden we op ons gemak eens de parkeerautomaat bestuderen. Visa erin, aantal uren selecteren en zelfs kenteken invoeren. We mochten tot vanavond tien uur blijven staan voor 6 euro. Vanaf de parkeerplaats was het een kilometer wandelen naar de mooie en aparte Trulli woningen. Op het platteland waren we ook al diverse trulli woningen tegen gekomen, maar dit is de hoofdstad van deze aparte huisjes.
De kegelvormige daken zijn soms versierd met symbolische, religieuze of ronduit mysterieuze symbolen – naar verluidt om het kwaad buiten de deur te houden. Sinds 1996 zijn alle trulli in Alberobello die de tand des tijds hebben doorstaan (en die tot de dag van vandaag grotendeels bewoond worden) toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van Unesco.
Om het perfecte plaatje in Alberobello te vinden zijn we de wijk Aia Piccola ingelopen. Hier zijn ook nog genoeg authentieke trulli te vinden. Wij willen graag de massa ontvluchten en dan is deze wijk perfect. Hier staan circa vierhonderd trulli, die grotendeels nog in gebruik zijn als woonhuis of verhuurd worden als vakantiehuisje.
Daarna hebben nog even geprobeerd om een bakkie koffie te krijgen aan de Largo Martellotta, maar toen we koffie wilde bestellen werden erop gewezen dat hier alleen broodjes werden verkocht. Ik snap daar niets van. Een broodje met een bakkie koffie is in Nederland toch heel gewoon? We zijn dus maar weer vertrokken zonder bakkie koffie.
We zijn toen de wijk Rione Monti in gegaan. Dit is de bekendste wijk van het stadje. Hier staan ongeveer duizend trulli, die deels volledig gerestaureerd zijn. Met name de trulli langs de drukste straten zijn goed onder handen genomen en omgetoverd tot souvenirwinkels en restaurants.
Na het kopen van enkele souvenirtjes vonden we het wel weer genoeg. De zon begon op ons witte huidje te irriteren en wij waren wel klaar met al die mensen. Tijd om via de hotsen knotsen weg weer naar Matera te rijden. Hier kwamen we rond vier uur weer aan. Meteen de tweede cursus van vandaag gevolgd. Hoe tanken we De Reus vol via een betaalmachine. Ook dat is gelukt en kunnen we morgen weer flink wat kilometers maken.
Vanavond hebben we ons eigen recept van Nacho’s gemaakt in de oven. Lekker met een biertje en een wijntje. Het enige jammere is dat ik mijn duim flink heb verbrand, toen ik de ovenschaal uit de oven haalden.
Nu nog even lekker uitbuiken en een beetje aanrommelen. Morgen weer verder zuidelijk naar het natuurpark Silla.
.