april 2023

Van Lorsch naar huis

10 april 2023 – Beneden in het hotel stond in het restaurant een heel groot ontbijt uitgestald, waar we konden kiezen wat we maar wilde. We stonden er met twee en er waren nog geen andere gasten. Even later kwam het stel binnen wat gisteravond tegenover ons zat tijdens het diner. Zij waren met drie, want ze hadden nog een kleine boze jankerd mee. Deze hoorde we vannacht zo af en toe eens flink aangaan, maar verder hebben we daar gelukkig geen last van gehad.

Na het uitchecken zijn we een minuut of vijf verder gereden naar de bossen. Hier waren de Geocaches met de meeste favorieten verstopt. Daarvoor had ik het hotel in Lorsch geboekt. Maar voordat we daar kwamen werden we gebeld door een Duits nummer. Wie zou dat nu dan toch zijn? Maar goed dat ik opnam, want het bleek het hotel te zijn. Ik begreep iets met kopf??? Dus eerst maar even terug. Wat zou het zijn? Leuk dat raden, maar terug bij het hotel kreeg ik Karin’s hoofdkussen in mijn handen gedrukt. En toen ze dat zag was Karin heel blij.

Niet veel later gingen we voor poging twee om de geocaches te vinden. Op het internet had men uitgeschreven hoe het beste de volgorde gedaan kon worden. Wij kozen voor een toertje van anderhalf uur, want daarna moesten we natuurlijk ook nog naar huis rijden.

Eerst moest het Duits ontcijfert worden. Dat ging best goed, maar pas ter plaatsen werden de hints duidelijk.

We liepen de mini ronde: vier caches waar we ongeveer 1,5 uue over zouden doen. We parkeerde onze auto bij de manege van Riedrode. We starten met een multi die Die grünen Geister hete. Je kunt wel merken dat het hier af en toe druk kan zijn. Je ziet de geocaching paden zo goed lopen en de tussenpunten zien er gelikt uit.

Na de ervaringen van de groene geesten gingen we verder met Das Hügelgrab. Een bord aan een boom. Deze was niet zo bijzonder, maar de Geist des Hagen is op het moment de Duitse topper en met recht. Een hele mooi gemaakte cache waar uit een soort van hut een spookje omhoog komt. Als bonus zijn we nog naar de bonus de Schatz des Hagen gegaan. Terug bij de parkeerplaats hebben we de wandelschoenen uitgetrokken en de jassen uitgedaan. De zon scheen alweer heerlijk en nu was het tijd om naar huis te rijden.

Karin wilde even bij Roermond bij de asperge boer langs, maar half Duitsland had ook bedacht om lekker op tweede paasdag eens te gaan winkelen in Roermond. Daar was de weg volledig rood op de Google kaart dus we zijn via Sittard Nederland binnen gereden en via een heel drukke A2 noordelijk gegaan. Bij Winkelmolen Asperges was het ook lekker druk. Vanaf hier heeft dan ook Karin naar huis gereden.

Na nog een beetje file rondom Eindhoven waren we rond kwart voor vier weer in Waalwijk. Tijd om nog een laatste Duits biertje te pakken en de bagage weer op te ruimen. Over zestig dagen gaan we weer terug naar Zwitserland. Nu al zin in.

Lorsch

9 april 2023 – Helaas komt er ook een einde aan het verblijf in Täsch. Na het ontbijt namen we afscheid van Astrid en de rest van het team. We hebben een geweldige week gehad en men ziet ons graag terug komen. Waarschijnlijk liever dan die Aziaten, want dan loopt Astrid elke keer te zuchten. Die mensen zijn ook zo lui. Niets proberen ze zonder het te vragen. Ik snap dat je daar moe van wordt.

We kregen een muntje mee om uit te rijden. Onze tassen hadden we voor het ontbijt al in de auto gezet. Zelf een tas minder, want tijdens het inpakken gisteren is van één tas de rits kapot gegaan. Deze hebben we maar meteen daar weggegooid. Al onze zooi paste daarna mooi in de auto en niet veel later reden we richting het dal bij Visp.

De route van vandaag ging naar het plaatsje Lorsch in de deelstaat Hessen. Een route van net geen 600 kilometer via het meer van Geneve, Bern en bij Basel weer Duitsland binnen. Waarom het plaatsje Lorsch denken jullie? Ik had er nog nooit van gehoord, maar hier in de buurt liggen de meest gewaardeerde Duitse Geocaches. Pas na dat ik dit hotel geboekt had las ik dat dit plaatsje ook nog op werelderfgoed lijst van Unesco staat.

Toen we om half vier aankwamen hebben we wat spullen in onze kamer gezet en zijn toen dit Unesco dorp maar eens gaan bekijken. Even wat geschiedenis. In 764 begon de Robertiaanse familie met het stichten van een klein klooster tussen twee armen van de rivier de Altenmünster. Slechts drie jaar later werd het klooster verplaatst naar zijn nieuwe locatie. Het werd een koninklijke abdij in 772 en werd ingewijd in 774 in aanwezigheid van koning Karel de Grote. In de loop van acht eeuwen kwamen hier monniken en geestelijken bijeen. De restanten staan sinds 1991 op de werelderfgoedlijst van de UNESCO.

We hebben een Adventure Lab gedaan door de restanten van het klooster. Een leuk rondje met prachtig weer. Het is weer even wennen dat het hier 18 graden was. De bonuscache die verstopt zou zijn in een boom hebben we niet kunnen vinden. Wie verstopt er nu ook een cache in een hele drukke kruidentuin?

Daarna zijn we terug gelopen naar het hotel waar we vanavond weer heerlijk gegeten hebben. Een hele dikke schnitzel en een heerlijk Duits biertje.

Morgen gaan we de Geocaches een paar kilometer verderop doen.

De laatste Dag in Zermatt

8 april 2023 – Vandaag was de laatste dag in Täsch en Zermatt. en morgen rijden we naar Lorsch waar we nog één nacht verblijven. De gordijntjes gingen weer om half negen open om te zien of het weerbericht weer klopte? En jawel hoor een strak blauwe lucht en we keken dan ook vanuit onze kamer weer prachtig tegen de Breithorn en Klein Matterhorn aan.

Na het ontbijt hebben we voor laatste keer de skischoenen maar weer eens aangedaan en al klossend naar het station gewandeld. Voor het eerst deze week had de trein wat vertraging. Mijn god daar baal ik van 🙂 Omdat ik nu tien minuten minder in Zermatt blijven kan. (Kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng). Eigenlijk best wel logisch als je ziet als de trein aankomt wat er allemaal in Zermatt is ingeladen. Bomvol met allemaal mensen die naar huis gingen en in Täsch de auto hebben staan.

Maar ook op het perron was het druk geworden. Zaterdag blijkt ook later de drukste dag van de week op de pistes te zijn. Maar voor ons ging het vandaag allemaal heel soepel. We stapte uit de trein en liepen naar de skibus. Deze kwam meteen aanrijden en precies voor onze neus opende hij de deuren. Jammer voor de andere tachtig mensen, maar wij zitten er in. Helemaal volgepropt reed de bus naar de Matterhorn Express lift aan het einde van het dorp.

We stapte uit en sloten hier achteraan in de rij aan. Voor het eerst deze week moesten we wachten. We besloten dan ook snel om helemaal naar boven te gaan naar 3800 meter en om vandaar naar het dorp af te dalen. We zaten met een gezellige groep in de gondel. Twee Duitsers die we vanmorgen tijdens het ontbijt in ons hotel zagen. Een Zwitserse oma met twee kleintjes die na vijfenveertig jaar weer eens in Zermatt was en een Vlaming die één station verder instapte. Hij was voor Unilever in Zurich aan het werk en kon ons mooi vertellen hoe het er hier in Zwitserland aan toe gaat. Vraag één van mij, “Is het zo dat Zwitsers meer verdienen dan bv. Nederlanders?” En zijn antwoord was dat zij bijna het dubbele verdienen en dat het daarom ook allemaal zo duur is. Zo houden ze ook veel mensen buiten. Maar ook de Zwitsers en Duitsers waren goed van het kletsen en zo stonden we dan ook snel bij Trockener Steg. Nog één drukke gondel omhoog naar het Matterhorn Glacier Paradise.

Onderweg had ik al gezien dat het druk was vandaag. Iets waar wij niet van houden. Daarbij komt nog eens dat het gisteren gesneeuwd heeft en dat geeft hopen sneeuw op de wat steilere stukken. Maar eerst maar eens vraag twee van de Adventure Lab op het uitkijkpunt. Hier waren 40 traptredes te beklimmen. Zo proberen we meerdere vragen te beantwoorden door snel vanuit de lift de vraag te beantwoorden en dat lukte aardig.

Karin moest naar het toilet en ik bleef even zitten op een bankje en zag dat er massa’s mensen elke 3 minuten boven kwamen. Bij de uitgang naar de piste zit ook nog de ingang van het gletsjer ijspaleis. Ik wist alleen niet of hierin mochten met onze skipas. Toen Karin eenmaal terug was hebben we deze voor de scanner gehouden en ja hoor we mochten naar binnen. We gingen met de lift naar beneden en vandaar loop je een betoverende plek binnen. Een fascinerende wereld van het eeuwige ijs. Omringd door zorgvuldig gemaakte ijssculpturen en eeuwenoude ijsformaties. Echt prachtig om te zien en maar goed dat we de skipas even probeerde, want anders hadden we dit gemist. Karin kwam ook nog een nieuwe vriend tegen. Een Berner Sennen die het maar al te leuk vond de aandacht die hij van iedereen kreeg. Hup meteen op het rugje en kroel me maar.

Om twaalf uur klikte we pas de ski’s voor het eerst vast. Om ze na een uur weer los te klikken, want na onze zin was het veel te druk. Karin besloot het skiweekje met een giga val. Ik stond op haar te wachten en ineens zie ik er één onderuit gaan. Een grote wolk van sneeuw. Ik zie meteen een snowboarder erop af gaan om te helpen en ineens zie ik een witte broek met zwart/witte jas. Oh jé die wil met de Ambulance naar huis? Schoot door mijn hoofd. Maar gelukkig viel het allemaal wel mee. Een meisje gaf haar de ski en stok terug de een aantal meters hoger waren beland. Tijd om er eind aan te breien dus.

We gingen met de lift terug naar het dorp en namen de al klaarstaande skibus om zo drie bushaltes later weer uit te stappen en de ski’s in te leveren bij de Decathlon. Daar zagen we in eerste instantie helemaal geen personeel. Dan weer de trappen op en een dame die nu ineens bij de kassa aan het werk was gevraagd waar we alles moesten laten. “Beneden is iemand”, zij ze. “Daar komen we toch net vanaf”? Nu riep ze een keer bovenaan de trap en toen kwam er antwoord. Dezelfde Spaanse gast als die ons begin deze week had geholpen was er ineens. Hij had zelfs de ski’s alweer opgeruimd.

We zijn met de lompe skischoenen terug gegaan naar ons hotel. Uit die dingen en even uitzweten op het balkon. Vijf graden noemen ze dat. In een T-shirt en nog veel te heet. Een biertje erbij, een paar chipies en een stukje kaas. Tijd om terug te gaan naar Zermatt.

Karin wilde nog graag een Zermatt shirt, maar ze kon er maar geen vinden naar haar zin. We zijn dan maar nog één keer de Gornergrat opgegaan. Voor het eerst een heerlijk rustige trein. Raampje open en eruit hangen om zo alles nog beter te kunnen zien. Het blijft een prachtige treinrit. Ik kon zelfs nog even in de cabine snuffelen toen de machinist even weg moest.

Op de Gornergrat deden we nog wat extra Adventure Lab vragen en dan ineens heb je 3100 caches. We liepen nog wat rond maar de top van de Matterhorn liet zich niet meer zien. Het was ondertussen vijf uur geweest en de pistes werden afgesloten. Er werd een touw gespannen en niemand mocht meer afdalen. De snowboarder die samen met ons boven rondliep had nog geluk en mocht zijn afdaling nog inzetten. Wij gingen terug met de trein van kwart over vijf. Bij elk station werd het drukker en drukker totdat er echt niemand meer bij kon. Terug in Zermatt moesten we nog even tijd overbruggen voor de trein naar Täsch. We liepen nog even de Bayard binnen en daar vond Karin een T-Shirt van Mammut met de Matterhorn. Even passen en mee. De laatste treinrit was er één met een dipje. De oogjes werden zwaar, maar ook de maag rommelde.

We konden dan ook meteen aansluiten bij het avond eten. We hebben de hele week heerlijk gegeten en ook vandaag was het weer goed. We hebben al wat spullen gepakt en morgen verlaten we dit prachtige stukje wereld. Jammer maar helaas. Over twee maanden gaan we nogmaals naar Zwitserland. Hopelijk wordt het dan weer zo genieten als deze keer.

Geocaching Zermatt

7 april 2023 – We hadden besloten om vandaag niet te gaan skiën. We zullen het maar een soort van rustdag noemen. Al is een rustdag niets doen, maar zoals jullie weten zijn we daar niet van. Dus uiteindelijk 11,3 kilometer op de teller en voetjes die het toch wel een beetje zwaar hadden.

Zoals reeds al een week voorspeld ging het vandaag sneeuwen. Dat brengt dan laaghangende bewolking met zich mee en als je dan aan het skiën bent zie je helemaal niets. Ook wel bekend als whiteout. Alles is wit en je ziet geen diepte meer laat staan waar je op staat. Dat wetende hebben we vandaag gekozen voor een geocache dag. Er is een Adventurelab in Zermatt en er zijn diverse losse te vinden in en rond het plaatsje.

We begonnen na de treinrit met een vier sterren cache achter het station. Die zijn alleen maar moeilijk als je er nog nooit één gevonden hebt. Hier viel mijn oog op een bordje wat aangaf dat er camera’s hingen. Echter zag ik nergens camera’s. Eén en één optellen en jawel daar was ie.

Daarna begonnen we door wat sneeuwbuien omhoog te lopen naar een kerk. Waar in de muur alweer een cache verstopt was. Gelukkig had men een spoilerfoto op de website gezet, waardoor het niet minuten duurde alvorens we deze gevonden hadden.

Nummer drie was flink omhoog. Langs allemaal hotels en appartementen. Ik snap niet zo goed hoe hier een 5 sterren hotel kan zitten. Wij liepen er hijgend en puffend voorbij en moet er echt niet aan denken om met heel mijn bagage hier omhoog te moeten. Laat staan elke dag met skischoenen naar beneden te moeten. Bovenop hadden we normaliter een mooi uitzicht over Zermatt. Niet vandaag met al die sneeuwbuien, maar de cache die hier ook weer in een soort van muur was verstopt was snel gevonden.

Terug in de hoofdstraat van Zermatt zijn we begonnen met de Adventurelab. Deze was interessant, want we leerde ineens heel veel over Zermatt. Over het allereerste hotel, de eerste bergbeklimmers van de Matterhorn en waar deze zijn begraven als ook waar men trouwt. We deden vijf plekken aan waar men de geschiedenis van Zermatt kon beleven. Op plaats nummer vijf stonden we bij de kapel in de wijk Winkelmatten. Een wijk die waarschijnlijk weinig bezoekers van Zermatt bezoeken. De kapel van de heilige familie was de laatste plek waar we een vraag moesten beantwoorden.

Na dit bezoekje zijn we de Moosstrasse ingelopen waar ik nog even een steile berg op ben geklommen. Zien jullie mij op de foto van de header? Hier moest ik flink zoeken op de steile berg. Karin was reeds omgedraaid, want zij vond het te glad en bleef beneden wachten. Na lang zoeken was ook deze cache gevonden. Tijd om terug te gaan naar het dorp.

Op de GPS staan allemaal mooie wandelpaden maar hier in Zermatt zijn de meeste paadjes privé en moesten we uiteindelijk toch weer terug. Dan maar de straat volgen en zo kwamen we bij de Matterhorn Express lift. Vanaf daar zijn we helemaal terug naar het treinstation gelopen om vanuit daar de trein terug te pakken naar Täsch. Een volle trein en toen we zaten kwam er een Duits gezin bij ons zitten. Ze hadden bij de Brezelköning op het station wat pretzels gekocht. En maar klagen dat het 38 euro kosten. Iets was wij al lang weten en daarom ’s morgens een extra broodje smeren bij het ontbijt. Blijkt even later dat ze onze buren zijn in het hotel.

Vanavond moest er natuurlijk ook weer gegeten worden. Nogmaals wortelsoep, maar nu met smaak. Afgelopen week in Zermatt was het een soort van Bouillonsoep, maar deze was gevuld met wortels. De tweede gang was een Gordon Blue met friet en als toetje een soort van tompoesje.

Nog even over de vaste gasten waar we gisteren mee bezig waren doornemen. De man in de witte North Face jas was er vanavond ook weer. Een gast met een kale kop die elke avond met zijn muts op binnenkomt en dan niets zegt en een koffie krijgt voorgeschoteld en even later weer verdwijnt. Ook hebben we nog de kok. Een grumpie old men die de hele dag loopt te sjouwen en heel veel rookt.

Dat was hem weer. Nu gaat de laptop op Nederlandse TV via de VPN. Groeten uit Täsch.

Dichtbij de Matterhorn

6 april 2022 – Alweer donderdag vandaag. De spieren doen goed zeer, maar we hebben er weer zin in. Het weerbericht van vandaag is niet geheel uitgekomen. Het zou bewolkt worden en als ik nu naar buiten kijk dan zie ik wel hoge bewolking, maar die zou vanmorgen al moeten binnendrijven.

Na het ontbijt waren we een half uur eerder klaar dan gisteren. En jawel we kunnen binnen vier minuten vanaf onze skikelder in de trein zitten. Dat is in ieder geval vandaag dan gelukt. Het plan was om een cache te doen op de Gornergrat. Dus na de treinrit naar Zermatt zijn we via de Gornergratbahn omhoog gegaan naar 3100 meter hoogte.

Het zonnetje scheen heerlijk hierboven. Wat een divers volk komt er dan uit zo’n trein. Vooral heel veel Aziaten maar we horen de hele week al van alles. Maar vandaag viel het aantal Nederlanders voor het eerst op. Normaal doen wij niet zo moeilijk om “Kijk daar!”, te roepen, maar vandaag moesten we een beetje uitkijken. We gingen op zoek naar het Gornergrat uitzichtspunt. Hier vandaan moesten we een foto posten om deze Geocache als gevonden te mogen loggen. De andere twee caches zijn in de winter niet te vinden dus daar hebben we het maar bij gelaten. Een mooie feature op dit platform waren de soort van verrekijkers. Als je daar door heen keek dan zag je de naam van de berg en de hoogte. In totaal kan je vanaf hier 29 pieken zien van 4000 meter en hoger.

Na een tijdje liepen we voorzichtig terug naar beneden, langs de kapel en hier stond ook nog een bord van de Grand tour of Zwitserland. Dus we probeerde nog om al die Aziaten weg te jagen maar dat lukt niet. Dan maar lachten en op de foto.

We deden een paar afdalingen waarbij het bij Karin flink pijn deed aan haar linker scheenbeen. Iets waar ik destijds een flinke brandblaar van overhield. Bij Karin deed het alleen pijn maar zagen we optisch geen mankementen. Gelukkig ging het steeds beter en werd ze steeds ruiger. Aan het eind van de dag werd ik zelfs weggestuurd, omdat ik volgens haar in de weg stond. “Ga weg!”, riep ze toen ze van een ijzige piste naar beneden kwam.

Vanmiddag zijn we gaan proberen om zo dicht mogelijk bij de Matterhorn te komen. We gingen dus op zoek naar de Hirli lift die helemaal in een uithoek van het gebied is verstopt. Vanaf de Gornergrat waren het flink wat liften en prachtige afdalingen om daar te komen.

Vooral het hoogste stuk van de dag was prachtig. Een hele lange stoeltjeslift bracht ons bovenaan de Furgggletscher, waar we prachtig uitzicht hadden over Italië. Daarna een lange afdaling via diverse pistes om uiteindelijk bij de Hirli lift te komen. Als je daar uitstapt sta je recht tegenover de Matterhorn en zie je de Hornlihutte mooi tegen de berg aangeplakt. Hier slapen de mannen en vrouwen die de top gaan beklimmen. Dit heeft me altijd al getrokken. De fascinatie van het bergbeklimmen en de mensen die het ondernemen. Niet zo zeer op de Matterhorn, maar dan voornamelijk in de Himalaya met bergen die twee keer zo hoog zijn. En ik die hier al moeite heeft om zijn skischoenen vast te krijgen.

We daalde af en in ons kielzog kwam een groep van alpinisten naar beneden. De rode draad voor onze afdaling naar Zermatt waren zij. Wij gingen via de lift terug naar het dorp terwijl zij met hele grote rugzakken via de slechtste pistes naar het dorp afdaalde. En jawel ze stonden net als wij even later op dezelfde skibus te wachten om terug naar het station te gaan.

Vanmiddag hebben we even rustig aangedaan alvorens we een heel druk restaurant vanavond binnenliepen. Karin’s wens kwam uit want er stond kaasfondue op het programma. Maar de dagelijkse typetjes die hier elke dag rondliepen ga ik eens even neerzetten.

Eerst even terug naar vanmorgen. In de trein naar de Gornergrat. Een Aziatische dame met NorthFace Thermoball sloffen. Wij gebruiken die voor binnen, maar zij dus niet. In het hotel hebben we Astrid. Astrid heeft ons ingecheckt bij de aankomst en is een echte stuiterbal. Half lang geverfd haar, bril en heel dun. Dan heb je David die zich voordoet als de hotel/restaurant manager. Heel het restaurant zit vol en hij gaat gezellig aan tafeltjes wat dingen afspreken met gasten. Dus moest Astrid weer wat harder rennen, wat ze dan ook doet.

De vaste gasten. Elke dag komt er dame in een scootmobiel een wijntje drinken. Ze parkeert de scootmobiel dan zo dat één van de twee ingangen compleet geblokkeerd zijn. Dan komt ze binnen in een te strakke groene jas, grijs haar, één meter zestig en een kilootje of dertig te zwaar. Met vooral aan de voorgevel teveel kilo’s. Ook is er een oud menneke. Met een oude rode jas en hij komt vooral binnen om te roken in de bar en af en toe komt ie langs om een pilsje te halen of schiet hij het restaurant uit om via de andere kant weer binnen te komen. Wat hij dan doet weten we niet, maar wat is het soms toch heerlijk om mensen te kijken. We hebben er nog meer hoor, maar hierbij laten we het even. Täsch by night zullen we maar zeggen.

Rothorn

5 april 2023 – Na het dagelijkse ontbijt waren de interieur verzorgsters alweer fanatiek bezig. Echter zaten ze bij de buren even op het terras pauze te houden toen wij klaar waren. Het bed was al gedaan, maar toen was het blijkbaar tijd voor een sigaret. Komen wij binnen om even een Nelson op de boot te zetten en om daarna snel de hotelkamer te verlaten. Staan we bij de lift gaat er één van de dames onze kamer binnen. “Succes ermee!”, en hup de lift in.

Over 10 minuten vertrekt de trein naar Zermatt. Dus snel de skischoenen aanschieten, al gaat dat niet meer zo soepel met de spierpijn. Maar we hielden precies een minuutje over alvorens de trein de deuren dichtdeed en vertrok.

Vanuit het station moesten we nu de skibus hebben. Lekker druk stonden we te wachten, maar de aanwezige bus moesten we overslaan, aangezien die einde dienst had. Dus nog eens tien minuten extra wachten levert in in ieder geval veel skiërs op. Dus dat was even aanschuiven en een beetje proppen. Onderweg naar de Sunnegga hadden we nog drie stops. Dus dan weet je het wel, nog meer proppen.

Bij de Sunnegga moesten we eerst door een lange tunnel wandelen alvorens we bij de Sunegga Express waren. Weer een stukje mooie techniek om de berg omhoog te komen. Het is een ondergrondse kabelbaan die ons 698 meter hoger in het Sunnegga Paradise afzet. Hier hebben we meteen gebruik gemaakt van de toiletten en hebben daarna heerlijk de pistes in dit stukje verkent. Bovenop de Rothorn hebben we nog even bij het Grand tour bord wat foto’s gemaakt. Alweer één voor de verzameling. Ook bij de Blauherd is een leuk hartje neergezet. Een echte Instagram hotspot zullen we maar zeggen.

De tweede keer bovenop de Rothorn werd het ineens koud. Dat is de eerste keer deze week. De bewolking kwam ook snel binnendrijven en zo deed het ons besluiten om er mee gaan te stoppen. Dan ben je toch nog twee uur bezig om beneden te komen en met de trein in Täsch te komen. Uiteindelijk waren we pas rond een uur of vier terug in het hotel.

Bij onze buur supermarkt hebben we nog even een zak chips gehaald en hebben daarna even heerlijk kaas, chips, worst en augurken gegeten met een paar blikjes bier. Daarna nog even wat opfrissen en weer eten bij het restaurant. Vandaag nogmaals lam, maar dan wel een stuk beter dan gisteren.

Dat was de dag alweer. Veel skiën en daarvoor en daarna eten.

Gornergrat

4 april 2023 -Om 8 uur ging het wekkertje. Veel te vroeg als je het ons vraagt. De spiertjes waren nog aan het bekomen van de inspanning van gisteren. Maar na wat getreuzel dan toch maar uit bed. Meteen de skibroek en t-shirt aan en richting ontbijt.

Allebei hadden we weer eens geen honger, maar een paar bakken koffie gaan er altijd in. Na het ontbijt gaan we nog even kort terug naar de kamer. Spullen pakken en dan naar de ski opslag om daar de lekker voorverwarmde skischoenen aan te doen. Niet veel later staken we de straat over om weer snel in de trein naar Zermatt te zitten.

In Zermatt hoefden we vanaf het station alleen maar de straat over te steken om het station van de Gornergradbahn binnen te lopen. De Gornergradbahn werd in 1898 in dienst genomen. Het was de eerste volledig elektrisch aangedreven tandradbaan in Zwitserland. De 9,3 km lange tandradbaan wordt uitgebaat door de Gornergrat Bahn AG en dat doen ze goed. Gelukkig zit deze bij onze skipas inbegrepen, maar anders kost een enkeltje 88 euro.

Op de Gornergrat sta je op 3135 meter hoogte en is er uitzichtpunt met onbelemmerd zicht op Monte Rosa massief, Matterhorn en meer dan twintig andere vierduizenders. In één woord prachtig! En daar gingen wij dus skiën. De hele dag omgeven door prachtige natuur en prachtweer.

In het station van de Gornergratbahn was het druk. Maar toen we eenmaal in mochten stappen zaten we snel langs elkaar aan de rechterkant van de trein. Dit zou en is de mooiste kant. Tegenover ons kwam een moeder te zitten met een kleine die ze in een rugzak meesleepte. Blijkbaar was pappa al aan het skiën.

Onderweg zie je de Matterhorn van diverse kanten. De kant vanuit Zermatt blijft de mooiste en hoe verder je omhoog gaat hoe meer de Matterhorn een driehoek wordt. Aangekomen op één na hoogst gelegen treinstation in Europa zijn we eerst even naar het toilet geweest en hebben we kort de souvenirwinkel bezocht. Daarna gingen de latten onder.

Hierboven heb je een paar heerlijke blauwe pistes en daar hebben we van genoten. Vooral de 36 was heerlijk en mooi. We zijn nog even gestopt bij de Iglo bar. Hier kun je zelfs slapen. Brrrr, moet er niet aan denken. Wel heel mooi gemaakt.

De laatste afdaling was terug naar beneden om dan bij Furi de lift weer naar Zermatt te pakken. Dit laatste stuk was vooral ijzig en later pap. Dat is dan ook wel weer het nadeel van de mooie weer.

Moe maar voldaan reden we even later weer met de skibus terug naar het station. Terug naar Täsch waar we ons even opfriste en omkleden. Daarna hebben we nog 3 geocaches gedaan. Ook daar weer heerlijk van het zonnetje genoten en later bij een kapel een moeder, oma en haar drie kleinkinderen een introductie van Geocaching gegeven.

In het hotel hebben we even lekker niets gedaan. We hadden pas om half acht een reservering bij het vier sterren Alpen Resort Hotel in Zermatt. Dit een partner hotel en als we in Täsch minimaal 4 nachten slapen dan mogen we daar een 5 gangen diner doen. Dus netjes aangekleed om vijf voor zeven in de trein naar Zermatt.

Veel te vroeg struinen we door Zermatt om het hotel te vinden. Maar nadat we even bij het verkeerde hotel stonden kwamen rond kwart over zeven in het hotel aan. We werden netjes naar onze tafel begeleid en daar lag de berg bestek op tafel. Maar het is helemaal niet zo’n chique bedoeling als dat wij dachten. Gebreide truien en van die sportkleding was de boventoon.

Als voorgerecht iets met zalm en spinazie en als tweede koude bouillon- of wortelsoep met saladebar, waar geen sla meer lag. Het hoofdgerecht was wel top. Lamrack en het toetje gort droge cheesecake. Blij dat we morgen gewoon weer in ons eigen hotel eten. Al met al een leuke ervaring en even iets anders. Een vijf gangen menu inclusief treinreis in twee uur en tien minuten vonden wij best knap gedaan.

Kaiserwetter

3 april 2023 – Om acht uur waren we beide wakker. Het gordijn ging open en dan is het altijd spannend wat we zien. De toppen van de kleine Matterhorn en de Breithorn waren in wolken gehuld. Maar het weerbericht was goed en het zou vandaag Kaiserwetter worden.

Eerst maar eens ontbijten. Eigenlijk waren de buikjes van gisteren nog vol. Maar een paar kleine croissants moesten toch wel lukken. We namen ook weer een broodje voor de middag mee en daarna kon het avontuur richting Zermatt beginnen. We moesten met de trein, ski’s ophalen en weer eens voor het eerst in 3 jaar skiën.

Eerst maar eens de weg oversteken naar het treinstation. We waren mooi op tijd en konden zo meteen met de trein van 9:55 uur mee. Fijn dat als je de skipas aanbied er meteen een grote smiley verschijn die knipoogt. Na 12 minuten stapten we uit op het station van Zermatt. Wat dan helemaal fout is, is dat er tegenover het station een grote Mammut winkel zit. Even snel doorheen en misschien later wat kopen?

Door naar de Decathlon waar ik de ski’s had gehuurd. Door de winkel en een trap naar beneden. Daar werden we geholpen door een Spaanse jongen, die daar vakantiewerk deed. De eerste zin was, “Spreekt u Engels, want ik spreek geen Duits”. Een beetje verwonderd van deze begroeting schakelde we snel om naar het Engels. Karin moest ondertussen naar het toilet. Ook dat was geen probleem en ze mocht op het kantoor van het toilet gebruik maken. De ski’s werden op onze schoenen afgesteld en we mochten zelfs onze schoenen met tassen in de winkel laten staan. Konden we ze ’s middags ophalen.

Skischoenen werden weer eens aangedaan en daarna was het een klein stukje tot aan de skibus. Wel goed blijven uitkijken op straat, want alles wat er rijd is elektrisch en daar hoor je maar bar weinig van met de skihelm op je hoofd. Bij de Matter Vispa (dit is de gletsjerrivier die door Zermatt stroomt en die het smeltwater naar de Rhone transporteert) was het druk met mensen in skikleding en ski’s. Hier zou de skibus dus moeten komen. Dus aansluiten in de rij en binnen een paar minuten stond daar de lelijke elektrische skibus. We werden netjes afgezet aan de rand van Zermatt. Hier gaat de Matterhorn Express omhoog en deze lift kan je tot de Trockener Steg op 2,939 meter brengen. Wij zijn er bij de Schwarzsee uitgegaan. Daar werden de ski’s ondergedaan en werden de eerste meter een beetje onwennig overwonnen. Enkele meters daarna konden ze alweer uit om even een foto te maken bij de Zermatt letters.

De afdaling ging weer helemaal terug naar de Furi gondel. Een beetje rood en blauw maar vooral vol in de zon en heet dat we het hadden. Dan toch maar even wat kleding in de rugzak. Dat noemen ze nu Kaiserwetter in het Duits. Strak blauw en niet koud. Ik heb in ieder geval nog nooit in een t-shirt onder mijn jas geskied. Bij Furi op 1687 meter werd de sneeuw al snel pap. Vanaf Furi zijn we helemaal omhoog gegaan naar de kleine Matterhorn (3820 meter). Helemaal bovenop was het wel koud. Ik had zelfs last van kortademigheid door de hoogte, zo sjouwend met de ski’s naar de uitgang. Onderweg naar de uitgang zijn we nog naar het uitkijkplatform gegaan. Een prachtig uitzicht op de Matterhorn en Breithorn. We zagen duidelijk dat er veel mensen de top van de Breithorn aan het beklimmen waren. Dit is vaak een test om dan later de Matterhorn te beklimmen. Bij het uitzichtplateau was ook een Geocache verstopt en die namen we natuurlijk even mee.

De jas was ondertussen al aardig dicht gegaan, want op dik 3800 meter is het een stukje frisser. De pistes lagen er mooi en rustig bij en zo maakte we flink wat kilometers alvorens de spieren begonnen te piepen of zullen we het kraken noemen? We zijn niet meer die sportievelingen die we vroeger waren.

Lekker terug met de lift naar het dorp om bij de Decathlon onze schoenen te halen. De gast uit Barcelona was er niet meer, maar een andere wilde graag helpen om de ski’s in te nemen. Nee, nee mannetje we komen alleen onze schoenen ophalen en kijken of jullie een paar betaalbare handschoenen hebben? Die hadden ze dus niet. 150 Franc voor een paar handschoenen met 30% korting. Geen Decathlon prijzen, dus wij kijken wel even verder.

Op onze schoentjes kun je een stuk makkelijker wandelen door het dorp en niet veel later stonden we weer met de vele Aziaten te wachten op de trein naar Täsch, waar we weer 12 minuten later uitstapten om de ski’s weg te brengen in het skidepot van het hotel en daarna onder een douche het zweet weg te spoelen.

Rond 16 uur zijn we weer terug gegaan met het treintje. Nu gingen we op zoek naar handschoenen en een nieuwe skibril voor Karin. De handschoenen zijn aan het vergaan en de bril heeft vanmorgen een ongelukje gehad tegen een ijzeren paal toen deze op mijn rugzak hing. Onderweg zag Karin ineens een Marmot uit een gat omhoog komen. Ze werd er zo enthousiast van dat de hele trein wist dat Karin een Marmot gezien had.

En dan loop je door de hoofdstraat en zie je allemaal outdoor shops. Ik vind dat geweldig, maar die prijzen zijn dat ook. The North Face, Salewa, Yosemite, Mammut, Bogner, noem maar op. Dan sta je toch te kijken toen we de goedkoopste handschoenen bij Mammut vonden. Ook nog even een shirtje dan en door om nog een skibril te vinden. In elke winkel beginnen die dingen vanaf 189 Franc. Dat is echt niet normaal. Uiteindelijk bij de plaatselijke outdoor dump een mooi brilletje kunnen scoren van 35 Franc. Karin is er dus weer klaar voor. Onze spieren echter nog niet. Ze doen al flink zeer.

Terug bij het hotel gaan we meteen eten. Vandaag Pizza en Tortelinni op het programma met natuurlijk de Grosse Bier. Nu gaan we uitbuiken op de kamer en denk ik vroeg onder de wol. We zijn er lekker moe van.

In het zonnetje op een balkonnetje

2 april 2023 – Om 6:00 werd ik wakker van een hotelgast die lekker de deur van zijn kamer dicht smeet. Ik niet alleen maar ook Karin. Ik had een kloppende hoofdpijn en ik vroeg me dan ook meteen af of het van die paar biertjes zou zijn? De eerste Paracetamol is dus alweer binnen.

Ik heb daarna dus weer snel mijn ogen dichtgedaan en zo kwam het dat we de Formule 1 oversloegen en deze vanmiddag in het zonnetje zouden gaan kijken in Täsch. Dat was maar goed ook want de Formule 1 uitzending duurde ruim drie uur.

De ochtend was nat. Het regende in Basel, maar voor ons maakte dat niet zoveel uit. Rond een uur of half tien gingen we naar het ontbijt. Een heel goed ontbijt in een restaurant wat ’s avonds dienst deed als Mexicaans restaurant. Leuke muurschilderingen en andere items die het een leuk sfeertje maakte. Bij de ingang stond een bord dat we moesten wachten en dat we naar onze tafel begeleid zouden worden. Blijkbaar is dat alleen maar ’s avonds, want tijdens het ontbijt kwam er helemaal niemand en na een paar minuten zijn we maar ergens gaan zitten. De keuze was reuze. meteen even wat voor vanmiddag in de auto regelen en met een goed vol gevoel terug naar de kamer.

De spullen werden weer ingepakt en bij de balie werd er op een vriendelijke manier afscheid genomen. Misschien is dit hotel nog wel voor herhaling vatbaar. De weekend tas en rugzak weer in de auto en de navigatie aan richting Täsch. Na 2 minuten reden we Zwitserland binnen. Er werd een beetje gecontroleerd bij de grens, maar wij mochten door. Veel snelheidswisselingen in het begin. 60, 80, 100 en soms 120. Pas na Bern konden we langer doorrijden.

We daalde af bij Corsier-sur-Vevey richting het meer van Genève. Wat een prachtige natuur heb je hier. Dit stukje Zwitserland deed mij een beetje aan de Amalfi kust denken. Waaronder het mondaine Montreux, wat op een schitterende locatie, aan de voet van de Alpen en de oevers van het Meer van Genève ligt. Hier wordt elk jaar het internationale televisiefestival de Gouden Roos gehouden. We volgden de 9 snelweg langs de Rhone en kwamen langs Sion in Visp aan. De 9 werd regelmatig onderbroken, omdat ze hieraan bezig waren en dan rij je in een stoet achter een camper aan. Dat mocht de pret niet drukken want hier in dit dal is het prachtig. Aan beide zijde hebben we hoge bergen met witte door sneeuw bedekte toppen.

Bij Visp ging het omhoog in de richting van Zermatt. Een smalle bergweg waar men onderhoud op aan het plegen was. Dat gaf ons 10 minuten pauze, want we moesten best een tijdje wachten. Iedereen moest over één baan. Bij de Erlebnisbank in het dorpje Sankt Niklaus hadden we een heel avontuur. We moesten natuurlijk geld hebben. Net als vroeger hebben ze hier Zwitserse Franken. Krijgen we bij het pinnen van dat Monopoly geld? Heel kleurrijk, maar wel makkelijk te herkennen. Geel, rood, groen en blauw en allemaal in een thema. Nu nog uitvinden wat dat thema dan is?

In Täsch aangekomen reden we bij het hotel zonder probleem de parkeerplaats binnen. Het was er flink druk, maar in een hoekje parkeerde we de auto en kon de volksverhuizing beginnen. Alle tassen en wintersport uitrusting kon naar ons kamertje op de 4de verdieping. Een mooie moderne kamer met uitzicht op de kleine Matterhorn. Na het uitpakken even genieten van het zonnetje op ons balkonnetje. Niet te lang want Karin wilde de Formule 1 zien. Na drie uur en drie rode vlaggen stond Max dan toch weer op het hoogste podium.

Na dit race geweld zijn we naar het restaurant gegaan. We hebben de hele week halfpension en wordt er voor ons gezorgd. Ik een Schnitzel met kaas, ham en tomaat. Karin een lasagna bolognese. Als voorgerecht een Goulash soep en na wat soesjes met slagroom. Met een dikke volle pens uitbuiken maar en dit verhaaltje typen. Ik hoor soms al achter me een klein snurkertje.

Nog nooit zo druk gezien

1 april 2023 – Vanmorgen waren we vroeg wakker. Om 6:45u ging de wekker. Tijd om de kwalificatie van de formule 1 nog even te kijken. Max op nummer één voor de race van morgen vroeg.

Om half tien hadden we de auto weer volgeladen en reden we Waalwijk uit. Bij Venlo de grens over en via de A61 naar het zuiden. Het regende en waaide nogal veel onderweg. De eerste drie uur reed ik en na de plaspauze bij Rastplatz Engelrödchen heeft Karin het resterende deel tot aan Weil am Rhein gereden.

Na Offenburg kwamen we in het voor mij bekendste stukje van Duitsland. Namelijk het zwarte woud. Maar toen werd het allemaal wat drukker. Op de A5 tot aan de grens van Zwitserland stond in totaal 11 kilometer file. Af en toe compleet stil en dan ineens begint het weer te rijden. Ik snap dat principe nog steeds niet. Hoe dan?

Het werd wel een keertje tijd dat het autootje wat energy kreeg, want het benzine pijl liep hard terug. Gelukkig begon het even te rijden en konden we bij Günther Energy & Services in Lahr even van de snelweg. De benzine is op het moment net zo duur als in Nederland. 1,80 euro en op de snelweg 2,31 euro. Dus even de snelweg af scheelt je 50 cent per liter. Nog even gebruik maken van het gratis toilet en daarna nog een dikke 100 kilometer naar Weil am Reijn.

We zijn eerst even naar de Lidl gegaan. Een tree bier voor de komende week en een paar flesjes wijn. Hier is het iets goedkoper dan in Zwitserland en dat was te merken ook. Ik heb het vaak druk gezien in een supermarkt, maar nog nooit zo druk? Het is toch niet normaal dat je vanaf de ingang tot aan de kassa in een wachtrij moet staan? Het begon natuurlijk al bij de parkeerplaats. Afgeladen vol en dan ook nog eens parkeren met de blauwe parkeerkaart tot maximaal een uur. Gelukkig ging er bij ons net eentje weg en konden we beginnen aan ons avontuur. Wat een drukte. 60% Zwitser, 10% Duitser en de rest. Ja hoe zouden we het noemen? Arbeidsmigranten en twee Nederlanders. Vooral de zonnebloemolie was in trek. In elke kar zeker 3 flessen. Kunnen ze oliebollen bakken.

Na deze ervaring gingen we naar het hotel. Zeker 300 meter van de Lidl. Bij de Aldi was het een stuk rustiger. Waarschijnlijk was daar de zonnebloemolie niet in de aanbieding?

We slapen vannacht in het Carathotel Basel aan de Duitse zijde. Dit eenvoudige, maar prima hotel tot nu toe ligt op steenworp afstand van de Zwitserse grens en vlak bij rivier de Rijn. Morgen rijden we de volgende 3,5 uur naar Täsch waar we een week in het hotel zitten.

Nu liggen we lekker lui te snaaien in onze hotel kamer. Een paar biertjes en wijntjes erbij. Morgen eerst hier de F1 kijken en dan ontbijten alvorens we verder gaan.

Travel-Blogs.nl

Maandelijkse archieven: april 2023