juni 2023

Ladderwandeling

woensdag 28 juni 2023 – Sorry voor deze blog. We hebben vanaf 14:00u op het terras gezeten en het was gezellig. We kennen bijna iedereen in het hotel en op de camping. Vooral Hans uit Dongen die geëmigreerd is naar België. 6 Rochefort later zit ik nu te typen. Oh ja. Ik heb ook nog gehakt ballen gegeten. En we hebben Patrick toch wel 10 keer gefeliciteerd met zijn 50 jarige verjaardag, Patrick nogmaals proficiat.

Vanmorgen zijn we naar Rochehaut gereden voor de laddertjes wandeling. De laddertjes kwamen we pas na meer dan de helft tegen, maar toen was het alleen nog maar omhoog lopen. Zweten dat was het toen. Anderhalve week Zwitserland en nog niet zo veel gezweet als één dag België. Poe poe dat was me een wandeling wel.

Maar wel heel mooi. We begonnen met een kudde herten. Gevolgd door 2 varkens, daarna een wei met Bisons en hier en daar ook nog wat veldmuisjes.

We liepen lang naar beneden tot aan de rivier. Vanaf daar liepen we omhoog. Via vele boomwortels en af en toe waren daar ineens de ladders. Wel mooi maar heet en zweet.

We deden wat geocaches onderweg en rond een uur of één waren we rond en terug in Rochehaut. Terug reden we naar het hotel en daar zijn we op het terras geland en zojuist zijn we 5 uur later op onze hotel kamer binnen gekomen. 6 Rochefort, 2 triples en 3 lokale biertje en een fles wijn later. Oh ja we hebben ook nog een borrelplank en avondeten op. We kennen nu iedereen die Nederlands spreekt, Vlamings praat en zelfs een stel wat op de camping staat. Onze Hans en zijn vrouw wilde morgen nog wel koffie komen, maar dan zijn wel alweer weg.

In één woord was het “gezellig” op het terras. We hebben nog een uurtje met de eigenaar zitten kletsen. Een Nederlander uit Rotterdam die als ondernemer hier het hotel heeft gekocht. Voorheen werkte hij met Herman de Blijker en met Ron Blauw. Mooi om te horen hoe hij zijn capitaal heeft verdient en nu hier in de Belgische Ardenne zijn ding doet. Hij wordt regelmatig gebeld door zijn vrouw. En moet nu gaan koken voor haar, want anders wordt ze boos. Hij laat mij het appje lezen en vertrekt in zijn dikke RAM Van.

Nog even op het internet gekeken bleken we ook nog een Trackable gewonnen te hebben op Geocachen.be joepie de poepi. Ik ben benieuwd of de trackable bij ons uit gaat komen?

Een lekkere vakantie dag vandaag. Morgen zin we weer thuis.

Remmen maken een raar geluid

dinsdag 27 juni 2023 – Toen we gisteren terug naar het appartement reden maakte ineens de remmen weer een raar geluid. Het is moeilijk te omschrijven dus hebben we het gefilmd en naar onze garage gestuurd via Whatsapp. Een uurtje later kregen we antwoord dat hij dit geluid niet echt kon thuisbrengen. En als we het niet vertrouwde dat we dan naar de lokale garage moesten gaan. Het probleem is echter dat dit geluid er niet altijd is.

We zijn dus vandaag gewoon de 1600 meter vanaf Lauterbrunnen afgedaald en zijn zonder raar geluid rond vier uur aangekomen in Vresse sur Semois. Onderweg hebben we 5 landen aangedaan. Zwitserland, Duistland, Frankrijk, Luxemburg en nu België. In Wheil am Rhein hebben we het statiegeld van afgelopen twee weken ingeleverd en wat wijn ingekocht die Karin heel lekker vind. Wheil am Rhein kennen jullie misschien nog wel van onze wintersport. Ook nu was het er weer superdruk. Fransen, Zwitsers, noem het maar op. Het is echt een soort van achterbuurtje. Er is zelfs bewaking nodig bij de plaatselijke Lidl.

In Basel hadden we nog even een half uur oponthoud. Er moesten weer een paar autootjes op elkaar klappen en dan is het meteen bal. Bij de grens was het een keer rustig. Geen controles dus lekker door.

Na de Lidl zijn we meteen de Rijn over gereden en zijn we door Frankrijk richting Luxemburg gereden. Onderweg nemen we nog even de 7 kilometer lange tol tunnel Maurice Lemaire. Even de creditcard tegen de lezer en dan gaat het poortje ook weer open. Wat deze kosten, geen idee? Met mijn zonnebril kan ik geen displays lezen. Die zijn dan helemaal grijs. Dit was ons al eerder opgevallen tijdens het tanken.

Het laatste stukje naar Vresse sur Semois had de navigatie nog wat leuks in petto. Wat maakt het ook uit na 6,5 uur autorijden. Lekker over Belgische hotseknotse weg binnendoor naar het hotel. De dame bij de receptie sprak Nederlands en dat is fijn, want op Bonjour, Bon Soireé hopselaké daar red ik het niet mee.

In Vresse sur Semois hebben we een hotel voor 2 nachten. Morgen gaan we hier vlakbij de trappetjes wandeling doen. Bij het inchecken staat het lekkere bier al op je te wachten. Mooie kartonnen met daarin speciale Rochefort biertjes. We zijn weer op ons plek en hebben daarom maar meteen een reservering gedaan voor het avond eten.

Maar eerst even een Geocache doen, want na de hele dag zitten in de auto verlang ik naar een beetje beweging. 400 meter van het hotel is er eentje verstopt. De route ernaar toe liep langs een riviertje wat ook achter ons hotel doorloopt. De Geocache was snel gevonden en bij terugkeer in het hotel zijn we maar meteen gaan zitten in het restaurant.

Alle mensen die hier werken spreken Nederlands, maar wij krijgen er één die allen Frans en een beetje Engels praat. Later blijkt het ook nog zijn eerste dag te zijn. Daarom ging het bij het toetje waarschijnlijk ook fout. We kozen voor het dagmenu, maar dat had hij ons iets anders voorgesteld dan dat het was. De grote sorbet werd ineens ingewisseld voor Crème Brûlée. Maar de salade en de biefstuk waren heerlijk. Nog een bakkie koffie na. Eindelijk eens koffie die smaakt zoals wij hem gewend zijn.

Daarna uitgeput naar de kamer. Douchen en slapen.

Grindelwald Adventures

maandag 26 juni 2023 – Om acht uur gaat het wekkertje weer. Tijd om vandaag de laatste volledige dag in Zwitserland eens goed te benutten. Afgelopen week heb ik kaartjes gekocht voor de Grindelwald First met 3 adventures. We konden met bergkarretjes, met de step afdalen, de Flyer of de Glider. Van deze vier konden we er drie kiezen.

Geen ontbijt alleen koffie en boterhammen mee voor in de lift. We reden Lauterbrunnen uit richting Interlaken om daarvoor een afslag te nemen naar Grindelwald. De zon scheen weer, ook al is het waarschijnlijk de laatste dag. Men verwacht onweer en vanaf morgen wordt het allemaal een stuk wisselvalliger.

We parkeerde uiteindelijk bij de kerk. Daar vonden we een kleine parkeerplaats en mooi nog eentje vrij voor ons. We wilde eigenlijk bij de First parkeren, maar deze was al vol. We liepen de berg af richting de First lift.

Het voordeel als je online besteld is dat je de wachtrij kan overslaan en meteen met de lift naar boven kunt. De adventures gaan pas om 10 uur open en we besluiten dan ook om meteen helemaal naar boven te gaan voor de Glider (zitten alleen naar beneden). Na een half uur waren we boven, maar de rij die er stond ging twee uur duren. Toen ik foto’s ging maken kwam ook geen enkele flyer meer naar boven. Na tien minuten nog steeds niet. We besloten om met de kabelbaan één niveau naar beneden te gaan en daar de bergkarretjes te doen.

Eerst moeten we een Veiligheidsinstructies lezen, invullen en ondertekenen. Karin dacht daarna om even snel naar de scanner te lopen om daar de QR code van het ticket te scannen, maar helaas mochten er elke keer groepen van 10 door en die kregen dan instructie hoe het allemaal werkte.

Uiteindelijk kregen we de instructie, maar aan de kabelbaan hingen geen driewielers meer. Na een kwartier werd er verteld dat de robot die de karretjes aan de liftcabine hangt kapot was. Dit kon vijf minuten, maar ook wel 2 uur duren. We waren nu al een dik uur bovenop de First en we hadden alleen nog maar van het uitzicht genoten. Dit is geen straf, maar als je veel geld betaald voor een paar activiteiten dan is het leuk dat je ze ook mag doen.

Karin was het beu. Ging in overleg met de man die de uitleg gaf. Of we niet eerst even richting de Flyer (met vieren naast elkaar op de buik) konden, want daar was het een stuk minder druk en die deed het. Geen probleem en hij herkende ons straks wel als we weer bij hem terug kwamen. Staan we daar in de rij komen er ineens karretjes uit het liftstation gegleden. Dan maar weer daar naartoe.

En dat is maar goed ook, want wij vinden die driewielers allebei het gaafst. Laag bij de grond en als je niet remt dan ga je heel hard. De karretjes zijn een kruising tussen een skelter en een slee. Het zwaartepunt ligt laag, de wielen staan ver uit elkaar en hydraulische remmen zorgen ervoor dat je over lange afstanden de snelheid onder controle kunt houden.

We reden over de drie kilometer lange onverharde weg van Schreckfeld naar Bort en we vonden het geweldig. Bij het Bort kabelbaan station aangekomen leverde we de carts in voor de step.

We volgde de gele pijlen het dal in. In het begin een beetje onwennig op deze step, maar na een paar minuten steeg het vertrouwen. We gingen steeds harder en af en toe stopten we om van het uitzicht te genieten. Ook waren er veel wilde bloemen op de alpenweiden.

We vonden nog een geocache en reden zo Grindelwald in. De step route is de langste route van alle avonturen die je hier kunt beleven. We kwamen bijna langs de auto en daar heb ik even de rugzak opgehaald. Deze had ik in eerste instantie niet meegenomen, maar bijna iedereen had deze bij.

Bij het dalstation leverde we de steps in en gingen weer naar boven. Bij Schreckfeld zagen we dat de rij van de Flyer bijna weg was en dat het bij de karretjes nu wel heel druk was, zeker 45 minuten wachten. Snel uit de kabelbaan en in de rij om als een vogel door de lucht te kunnen vliegen. Het wachten duurde toch best lang, maar dat kwam voornamelijk omdat iemand die in een rolstoel zat geholpen werd om dit ook te beleven.

En toen waren wij aan de beurt. We kregen een pak aan met diverse haken. Die werden later aan de Flyer vast gemaakt. We mochten door de deur naar buiten, zetten mijn rugzak weg en we werden vastgeklikt. Daarna werden we omhoog getakeld en vanaf boven ging het met een kilometer of 80 naar beneden. Prachtig om mee te maken. Door voor de Flyer te kiezen mochten we 2x keer genieten. Eerst achteruit omhoog getakeld worden en dan vooruit losgelaten worden met 80 km per uur….. whoehaaa!!

We liepen even wat rond bij het liftstation en maakte nog even een foto bij de Zwitserse koeien. Daarna zijn we weer helemaal naar boven gegaan voor de First Cliff Walk. De First Cliff Walk is echt een must-see. Het is een loopbrug die aan de zijkant van een bergwand is gemonteerd op 2000 meter hoogte. Je kijkt door de bodem heen van de metalen platen en het uitzicht is prachtig. Jammer dat het zo druk is met Aziaten die verscheidende dansjes doen en of heel veel foto’s maken op dezelfde plek. Karin was dit beu en dan sta ik alleen op de foto met achter Karin 40 mensen.

We lopen na de cliff walk nog even het souvenir winkeltje binnen en kopen daar dezelfde koe als die we hadden van Zermatt maar nu met Jungfrau erop. Daarna dalen we af naar het dorp.

Daar is het een stuk warmer dan op de berg. We lopen nog een keer door de hoofdstraat en daarna terug naar de auto. We zijn beide best wel moe van de indrukken van vandaag. Thuis pakken we er nog één en nog één voor Ingrid die vandaag jarig is. Proost!!!!

Giessbach

Zondag 25 juni 2023 – Nadat we vanmorgen wakker waren, zijn we na het ontbijt afgedaald van Lauterbrunnen naar het meer van Brienz, ook wel de Brienzersee genoemd hier in Zwitserland. Het meer is 14 km lang en 2,8 km breed en over een lengte van 14 kilometer zijn er langs het meer op het moment overal werkzaamheden. Zeker vier stoplichten waar we moeten stoppen, omdat daar dan alles over één baan gaat.

Het doel van vandaag zijn de Giessbach watervallen en het gelijknamige grand hotel. Dit historische hotel ligt prachtig aan de onderzijde van de watervallen en een nachtje slapen kan er vanaf 600 Zwitserse Franken.

Na alle wegopbrekingen rijden we een eenbaansweg langzaam omhoog richting de parkeerplaatsen van de Giessbach watervallen. Het is er nog niet zo druk. Kosten voor een parkeerkaart zijn CHR 10,-. We lopen met een hele hoop mensen tegelijkertijd omhoog. Een gesluierde dame met familie en een gezin die het wel makkelijk vonden om een kinderwagen de berg op te slepen? Deze liepen we gelukkig best snel voorbij. Beide hadden we geen last van de zware tocht van gisteren.

Na een korte afdaling komen we bij de belangrijkste waterval van de veertien niveaus tellende watervallen. Hier kun je achterlangs lopen en aangezien we met veel mensen tegelijkertijd aanliepen vanaf de parkeerplaats was het meteen druk. Een beetje proberen om de juiste plaatjes te schieten.

Aan de andere kant is nog een Geocache verstopt. Die zoeken en loggen we voordat we langzaam naar het Grand hotel afdalen. We maken nog even wat foto’s op het eerste niveau en natuurlijk bij het Grand tour bord.

We kijken nog even bij de historische kabelbaan die mensen omhoog brengt die met de stoomboot van Interlaken zijn aangekomen en geen zin hebben om de 100 meter omhoog te hiken. De historische kabelbaan werd geopend in 1879, slechts vier jaar na de opening van het hotel.

We zoeken een plekje op het terras van het hotel en Karin besteld kaffee und kuchen. De kuchen was duur, maar het was ook een flinke boterham. We hebben prachtig uitzicht over de Brienzersee en in de verte zien we de stoomboot aankomen. Het zal dan ook niet lang meer duren alvorens het een stuk drukker wordt bij de watervallen. We besluiten dan ook om weer verder te gaan. Natuurlijk maken we van de gelegenheid gebruik om nog even het hotel te bekijken en de wc te zoeken. Wat een pracht en praal uit het verleden, maar alles is zeker ook luxe verbouwd.

Het hotel werd gebruikt als decor in diverse films en series. De bekendste serie is wel de HBO televisieserie Band of Brothers. Er zijn in aflevering 10 diverse scenes opgenomen.

We zijn na ons hotel tourtje de watervallen aan de andere kant omhoog gelopen. Flink hijgen en puffen want het gaat weer heerlijk omhoog. We maken flink wat foto’s en genieten van de diverse uitzichten. Helemaal boven zijn we niet gekomen, want het blijft maar naar boven gaan.

We komen even later terug bij de auto. Deze staat lekker in de schaduw en we rijden daarna terug richting het plaatsje Iseltwald. Op Insta super populair, maar wij zijn nog steeds aan het bedenken waarom? Misschien omdat de stoomboot aanmeert die naar de Giessbach watervallen gaat of omdat het plaatsje een paar afleveringen in een Zuid-Koreaanse tv-serie verschijnt?

We parkeren de auto buiten het dorpje en lopen een heuvel af het dorp in. We doen wat geocaches maar verder is er niets te beleven. Na een half uur stappen we in de hete auto en rijden terug naar huis.

In Interlaken stoppen we nog even voor een boodschap en dan hebben we vanmiddag een soort van vakantie :-).

Eiger, Mönch en Jungfrau

zaterdag 24 juni 2023 – Eindelijk weer eens lekker geslapen vannacht en dat is heerlijk. Om acht uur ging het wekkertje en toen zijn we maar opgestaan. Honger hadden we niet en dus werd het ontbijt in een plastic broodzakje meegenomen voor iets later op de dag. Het werd vandaag prachtig weer met een strak blauwe lucht.

Nadat we klaar waren zijn we naar beneden gewandeld. Via het station loop je dan zo bij de kabelbaan van Lauterbrunnen naar Grütschalp binnen. We kochten twee enkeltjes naar Mürren voor CHR 11,20 per persoon. We werden met heel veel mensen in de cabine van de kabelbaan gepropt. Helemaal vol en dan is het maar goed dat dit ritje niet zo lang duurt. Vier minuten later stapten we 685 meter hoger uit en liepen we rechtstreeks de trein in die ons naar Mürren bracht.

Ruim een kwartier zit je in dit kleine treintje met prachtig uitzicht op de Eiger, Mönch en Jungfrau. En zeker met dit mooie weer liggen de bergen er prachtig bij. Vanaf Grütschalp kun je ook heel goed de Sphinx van de Jungfraujoch zien. Dit hartstikke dure uitje naar de top of Europe laten wij voor wat het is. Wij genieten er via deze weg ook zeker van. De trein heeft ramen die helemaal open kunnen en zo neem je veel beter op wat je allemaal ziet.

Na een dik kwartier stapten we in Mürren uit. Dit dorp ligt op 1.638 meter boven zeeniveau en is autovrij. Wil je er komen dan doe je dat via de weg die wij vanmorgen hebben genomen of via een andere kabelbaan aan het eind van het dal. Een leuk weetje is dat Mürren 450 inwoners heeft en er 2.000 hotelbedden zijn.

We zijn door het dorpje gewandeld en hebben nog een gedeelte van het AdventureLab gedaan. Nog een magneetje gekocht en daarna zijn we begonnen om vanuit Mürren de 4 uur durende afdaling naar ons appartement te ondernemen.

Het eerste deel loopt langs de spoorbaan tot aan Winteregg. Dit is een populair en druk stuk wandeltraject in beide richtingen. Wij nemen een iets hoger pad en dan zie je alleen nog een paar mountainbikers en zijn de Aziaten ineens op. Continue hebben we Adembenemend uitzicht op de prachtige Eiger, Mönch en Jungfrau. Op de foto’s komt het toch niet over, maar we hebben er toch heel veel gemaakt en elke keer met hetzelfde uitzicht.

Voorbij Winteregg begint de echte afdaling naar Lauterbrunnen. Een prachtige afdaling, maar op een gegeven moment branden de voetjes, schenen en bovenbenen door het constant naar beneden gaan. De paden zijn super steil en soms glijden we over de wat grotere stenen een stuk naar beneden. Het is maar goed dat we de wandelstokken mee hebben. Zo kunnen we het evenwicht een beetje verdelen.

Na een dikke drie uur bereiken we de top van Lauerbrunnen. We zien aan de andere kant ons appartement en auto staan. Echter moeten we nog honderd meter naar beneden en dus ook weer omhoog. We gaan eerst naar de plaatselijke Coop supermarkt. We kopen brood en kaas. Ketjsing!!! 15 euro mijnheer!!! Koekoek maar wel lekkere kaas gelukkig.

Via het station lopen we weer steil omhoog en pauzeren even bij een huis met schaduw. Dat vond de bewoner, zo’n oude zure man, niet goed. Al mopperend kwam hij op ons af. Waarom maakt hij zich zo druk? Als hij de rest van de dag achter de geraniums zit ziet hij echt niet dat daar meer mensen even uitrusten. Moeten ze die wegen maar niet zo steil maken hier.

Eindelijk thuis… Meteen een halve liter bier binnen een minuut naar binnen. En die was me toch lekker. Een heerlijke Helle Appenzeller halve liter. Daarna de natte kleren uit even uitzweten en onder de douche. Oeps wat zijn we rood geworden vandaag. De kuiten, armen en oortjes hebben iets teveel UV gehad vandaag.

De rest van de avond languit op de bank en uitrusten.

Lauterbrunnen verkennen

vrijdag 23 juni 2023 – Geen wekker vanmorgen, want we hadden naar het weerbericht gekeken en vandaag zou het niet al te best worden. Lekker lui in bed en rond een uur of elf waren we er allebei uit. En nee, ik was niet de laatste die uit bed kwam……….

Toen we eenmaal klaar waren zijn we naar het dorp gewandeld om voornamelijk boodschappen te doen. De Coop zit bij het station en vanaf daar wilde we via het station terug lopen naar het appartement.

In ons appartement lag een flyer van de digitale Hotspot trail. Deze volgde we en zo kwamen we langs een paar hotspots van Lauterbrunnen. We liepen door de hoofdstraat en liepen nog wat winkeltjes binnen. De prijzen zijn weer absurd in deze winkels, dus kijken, kijken maar zeker niet kopen.

Daarna de supermarkt in. Ik dacht dat het ieniemini winkel was, maar dat viel uiteindelijk best mee. Alles wat we opgeschreven hadden ging in de winkelkar en bij de kassa moest alles in twee rugzakken worden gepropt.

We liepen via het station terug naar ons appartement. Dat was weer even flink zweten, want zoals ik gisteren al melde moest ik met de auto in de eerste versnelling. Dus we hadden het beide flink heet toen we de voordeur open deden.

Het voorspelde weerbericht lijkt niet uit te komen. De zon bleef maar schijnen en tijdens de lunch/ ontbijt was het zo’n 24 graden. Een mooie gelegenheid om de handdoeken buiten te hangen. Deze blijken maar niet droog te worden in de douche. Ook had Karin haar broek gewassen en nadat we deze goed hadden uitgewrongen mocht deze aan het droogrek hangen.

Een korte middagwandeling stond daarna op het programma. We genoten vooral van het uitzicht op Lauterbrunnen en de rotswanden die steil omhoog lopen. Toch wel 100 meter van ons appartement ligt een Geocache. Dus die hebben we maar eens bezocht en zijn daarna nog een klein stukje verder gelopen.

Terug in ons appartement hebben we lekker niets gedaan. Languit op de bank en een klein dutje. En pas rond half zes zijn de hamburgers op het vuur gegaan.

Na het eten zijn we rond een uur of zeven de berg afgedaald om eens te kijken wat Lauterbrunnen te bieden heeft. De Insta Hotspot was goed bezocht en een Indies paar bleef maar foto’s maken. Dus op een gegeven moment zijn we er maar gewoon langs gaan staan. Daarna werd er één of andere bus met Engelse jeugd gedropt. Waarschijnlijk op zoek naar een pub.

Wij liepen door om de Staubachwaterval te bezoeken. Deze kun je van heel dichtbij bewonderen, maar dan moet je wel even flink klauteren. Het pad gaat stijl omhoog en het laatste stuk loopt door de rotswand heen. Iemand moet dit toch bedacht hebben? En dan sta je in de drup van de waterval. Soms draait de wind en dan zie je water op je af komen.

Na dit bezoek en het oplossen van de Adventurelab zijn we over de camping gelopen om daar via een bruggetje het begin van het paadje te vinden waar we vanmiddag de Geocache hebben gevonden. Dit pad is langer maar een stuk minder steil dan de weg die we met de auto moeten rijden.

Thuis aangekomen was het tijd voor een lekker pilsje en komt er weer een eind aan deze dag.

Swiss Grand Canyon

Donderdag 22 juni 2023 – Wat een nacht vannacht. Met 33 graden overdag stond vannacht alles open om het een beetje te laten afkoelen. Elk half uur daarna wakker, doordat de mensen van Appenzell dan lekker herrie willen maken. Met als toppunt dat er om half vier iemand TV ging kijken met het geluid keihard aan. En om half acht ging het helemaal los. Er ging een cirkelzaag aan en achter ons werd al flink op de bouw gewerkt.

Dan maar opstaan, want vandaag moesten we Appenzell verlaten en gingen we richting de Instagram hotspot van Zwitserland Lauterbrunnen. Dus alle 8 de kamers moesten leeg en ik hoop dat we niets vergeten zijn. Na diverse controles zijn we op pad gegaan.

De eerste stop richting Lauterbrunnen was Landquart Fashion Outlet in Landquart net onder Liechtenstein. Hier was een Mammut outlet winkel en die moesten we even zien. Via de smalle weg reden we weer naar het Rijndal en stopten we voor een pitstop bij de BP, net voordat we de file inreden. Even een plaspauze, voor één Zwitserse Franc p.p.. Gelukkig kregen we deze weer terug bij aankopen in de shop. Komt dat even goed uit dat ik hier een wereldstekker kon kopen, want ik was die van mij vergeten. Toch weer twee euro korting.

Het was nu kwart over tien in de ochtend en de temperatuurmeter gaf al 33 graden aan. En door de regen van gisteravond was het heel erg benauwd. Ook de bergen zie je bijna niet doordat de lucht giga heiig is. Bij de outlet aangekomen parkeerden we onze auto en liepen meteen tegen een Grand Tour bord aan. Dus moest er eerst even een foto gemaakt worden. De eerst de beste winkel was Mammut. Ik was snel uitgekeken. Helemaal niets in mijn maat wat ik leuk zou vinden. Karin heeft een nieuwe wandelbroek op de kop getikt en een kleine rugzak. Afgelopen week bleek toch wel dat het makkelijk zou zijn als zij ook zoiets zou meenemen. We lopen daarna nog langs alle andere winkels. Het is er rustig maar het is ook heet. Wij zijn ook best snel klaar met winkelen en rijden verder naar de tweede stop van de dag.

Hiervoor rijden we vanaf Chur de berg op richting Flims. In de winter maakt Flims onderdeel uit van het skigebied Laax en in de zomer gaan wij eens kijken bij de Swiss Grand Canyon. De wandeling is ongeveer 7,5 kilometer en op de helft komen we bij het uitkijkplatform “Il Spir” (Reto-Romaans voor gierzwaluw) aan. Dit platform torent boven de naaldbomen uit en biedt ons een uniek 180° panorama van de Rijn kloof. We vinden het prachtig en lossen ter plekke nog twee Geocaches op.

Overal langs de randen van de kloof staan bankjes waar je op zou kunnen rusten. Alleen de bankjes vol in de zon zijn nog vrij en zo lopen we terug richting de auto en de Caumasee. Vanaf het uitzichtpunt is het alleen maar omhoog en met 33 graden kwamen de zweetdruppeltjes al snel ons lastig vallen. Vooral net langs de kloof lijkt de wind wel een föhn. Zo’n warme wind heb ik nog nooit gevoeld. Gewoon vies om te voelen.

Onderweg komen we nog langs een waterput. Daar heb ik mijn hoofd even onder gestoken. Ik moest even afkoelen en dat was me toch lekker. We rusten nog even uit op het bankje en zien dat andere bij deze waterbak gewoon de drinkflessen vulden. Dit heeft Karin uiteindelijk ook maar gedaan.

Net voordat we de auto bereiken lopen we bovenlangs de Caumasee. De parel van Flims met zijn opvallend turkoois groene water ziet er van boven prachtig uit. We gaan niet naar beneden, want we willen verder richting Lauterbrunnen en dat duurt vanaf Flims nog een dikke 3 uur.

We zagen dat we vanmorgen goed op tijd bij de parkeerplaats waren, want nu was deze afgeladen vol. We wisselde de schoenen en gingen zitten in de hete auto.

De airco op vol vermogen richting de prachtige alpenpassen die we gingen rijden. We gingen over de Oberalppas naar Andermatt om daar vandaan de Gotthardpas weer over te rijden. Een prachtig stukje natuur wat ons veel op Noorwegen doet lijken. Ontelbare haarspeldbochten en stijle stukken, waar ook diverse zwaar in de weg rijdende bussen overheen gaan. In de dorpjes kunnen ze amper draaien. Het was zelfs een keer zo erg dat een Hongaarse bus tot 2 keer toe achteruit moest met ons en heel veel andere auto’s achter hem. Uiteindelijk heb ik hem gelukkig kunnen inhalen, want onze eindtijd was al 10 minuten opgelopen.

Na de afdaling van de Gotthardpas reden we langs de Brienzersee en het leek wel nacht. Zwart zag de lucht en het duurde dan ook niet heel lang alvorens de hemelsluizen open gingen. De ruitenwisser op standje turbo. Er waren langs de route nog diverse tunnels, dus af en toe reden we droog. Na de derde tunnel werd het weer lichter en hield het op met regenen.

Even later reden we Lauterbrunnen binnen. Het laatste stukje naar ons appartement moest in de eerste versnelling. Dan weten jullie wel hoe steil dit laatste stukje was. We zitten nu in ons nieuwe appartement met prachtig uitzicht over de Lauterbrunnen vallei. Wat we hier gaan beleven lezen jullie de komende dagen.

Sankt Gallen

woensdag 21 juni 2023 – Het was weer flink puffen in ons slaapkamertje vannacht. Gelukkig waaide het af en toe en werd het tegen de ochtend wat koeler. Jammer dat rond een uur of zes het dorp wakker wordt en dat er dan veel verkeer door onze straat rijd. Dan toch maar de ramen dicht en nog even een dutje doen.

De spieren doen nog steeds zeer van de twee bergwandelingen. Vandaag tijd voor iets anders. We gingen naar Sankt Gallen met de trein. Na het ontbijt liepen we naar het treinstation van Appenzell. Op het marktplein doen we nog snel een geocache bij de fontein. Deze was onder een elektriciteitskast verstopt.Het logboekje was helemaal vol, dus we zetten onze stempel een beetje over andere logjes heen.

Daarna was het door naar het station. Nog even navragen of we wel met de gastenkaart naar Sankt Gallen konden reizen, maar dit was zeker het geval. Dus na 10 minuten wachten stapten we in de trein die ons naar het centrum van Sankt Gallen bracht.

Sankt Gallen wordt beschouwd als de toegangspoort tot het Appenzellerland. De stad is interessant vanwege de prachtige abdij kerk en de bibliotheek, die beide op de UNESCO-lijst staan.

We stapten uit op het station en Karin moest even naar de WC. Het hele station over om uiteindelijk een WC te vinden. Eén euro voor een vieze wc zonder toiletpapier. Daarna begonnen we aan een Labcache we liepen wat door de stad en de opdrachten waren best slecht. Uiteindelijk kwamen we bij de adbij uit waar we nog een webcam cache deden.

Tegen de kerkmuur hangend aten we ons broodje op. Daarna zijn we eens binnen gaan kijken. Wat een pracht en praal. De kerk is van binnen rijkversierd met prachtige schilderingen en gouden ornamenten.

Na dit bezoekje zijn we een klein stukje verder gelopen om nog een Labcache te doen. In de stad is namelijk een smalle kloof met daarin een waterval van de Steinach en is ongeveer 350 meter lang. Met de Mühleggbahn gaan we naar boven. We kochten twee kaartjes en dachten even later pas aan onze gastenkaart. Waarschijnlijk voor niets geld uitgegeven. Er is trouwens bijna helemaal niemand van de Zwitsers die hier een kaartje voor kocht. Na een korte steile klim van 69 meter de berg op stapten we na nog geen 5 minuten bovenaan uit.

Vanaf boven liepen we langs alle waypoints van de labcache terug naar beneden. Heel apart om te zien dat er een kloof met waterval zo door een stad naar beneden raast. We maken nog even een omweg om op de oude brug van uit uitzicht op de stad te genieten.

Verder naar beneden over de trappen kwamen we weer bij de Abdij uit. Vanaf hier zijn we langzaam terug naar het station gewandeld. Volgens Google duurde het nog een uur alvorens de trein terug naar Appenzell vertrok. We schoten nog even een Migros in waar we een koude cola en Rivella rood kochten. Nog even een plasje en nog een keer kijken hoe laat de trein zou vertrekken. Is er in één keer eentje die over tien minuten vertrekt. Dus snel naar het station. Karin koopt nog even bij de Coop een zak ijsbergsla voor vanavond en daarna de trein in terug naar Appenzell.

Na een uurtje stappen we uit de trein. We zijn weer in Appenzell. We brengen de rugzak en de zak sla terug naar ons appartement en lopen dan het dorpje weer in. We konden met onze gastenkaart ook nog een bezoek brengen aan de bierbrouwer en kregen zelfs een cadeautje. Bier en een cadeautje klinkt voor ons heel interessant. Na een korte wandeling liepen we het hete bezoekerscentrum van de Appenzeller Brouwerij binnen. Eerst even het cadeautje scoren. Krijgen we een soort van cornflakes gemaakt van bierafval. Dat was een grote tegenvaller! Ik had wel op een proeverijtje gehoopt.

We liepen nog even door de bierbrouwerij. Maar hier was het zo heet dat we er snel klaar mee waren. Dan kan je beter naar de vatten kijken die opgeslagen lagen in de grot. Daar komt heerlijke koele lucht uit.

Daarna zijn we voor de laatste maal door het centrum van Appenzell gewandeld. Morgen gaan we deze mooie plek weer verlaten en rijden we richting Lauterbrunnen.

Op de top van de Kamor

dinsdag 20 jui 2023 – Ik heb vanmorgen een beetje uitgeslapen. Wat deden de spiertjes zeer van gisteren. De schenen en de kuiten bij mij en bij Karin ook nog eens de bovenbenen. Mijn rechter grote teen doet flink pijn als ik deze omhoog doe? Dit gaf vannacht ook soms wat pijnlijke momenten. Maar eenmaal in mijn schoen heb ik er bijna geen last van.

Karin was er wel op tijd uit en zat al in onze ontbijt kamer toen ik erbij aanschoof. We smeerde een broodje voor onder weg en één voor ontbijt. Ik een tje met Haring in tomatensaus. Jezus wat stinkt dat in de morgen.

Uiteindelijk moesten we nog opschieten om de trein van half twaalf te halen. We gingen de Hoher Kasten in Brülisau met de trein en bus. Binnen twintig minuten stonden we al bij de bergbahn. Het openbaar vervoer gaat hier heel soepel.

De QR code van de gastenkaart werkt weer en we konden zo doorlopen. Voordat de kabelbaan vertrok moesten we nog even wachten. Dat deden de meeste buiten, want in de kabelbaan was het best warm. Vandaag is toch wel de warmste dag hier. Waarschijnlijk omdat het gisteren weer flink geonweerd en geregend heeft.

De Hohe Kasten ligt op 1793m boven zeeniveau. en is de hogste berg in de Alpstein van de Appenzeller Alpen. Het duurt acht minuten om de 869m hoogteverschil vanaf Brülisau te overbruggen. Een stukje beter dan omhoog lopen. Boven aangekomen hebben ze binnen nog een steile klim tot aan de uitgang verzonnen. Het was er wel heerlijk koel, maar eenmaal buiten werd je bijna uit je broek geblazen. In het voorjaar van 2008 werd het restaurant op de top vervangen door een ronddraaiend restaurant. Op de Hoher Kasten staat een 72 meter hoge zendmast van het telecommunicatiebedrijf Swisscom.

We liepen wat rond op de top. We hadden een prachtig uitzicht op de Alpstein Alpen. Natuurlijk wat foto’s bij het Grand Tour bord. Yes we hebben er weer eentje bij! Nog even de trap bij de zendmast naar beneden en daar nog even een geocache gevonden.

Daarna zijn we via een klauter pad de Hoher Kasten afgedaald. De vele bloemen die in bloei staan zijn prachtig. Bij de kruising twijfelen we even om richting de Saxerlücke te lopen, maar we kozen er uiteindelijk voor om de top van de Kamor te gaan beklimmen.

Kamor (1751m.) en Hoher Kasten (1793m) zijn verbonden via de Kastensattel met een hoogte van 1678m boven zeeniveau. We moesten dus eerst flink naar beneden om daarna weer flink te klimmen naar de top van de Kamor.

Elke keer weer zien we mooie plaatjes. Daardoor deden we ook rustig aan, want ook al ben je weer in beweging de spieren waren nog steeds niet pijnloos. Zelfs aan het eind van de dag deden ze nog zeer.

Na een tijdje stonden we op de top van de Kamor. Wat een wind was er hier. Ik moest de telefoon goed vast houden om een foto te maken. Maar ook hier was er weer prachtig uitzicht op de Alpstein, Hoher Kasten en het Rijndal. Jammer dat het zo heiig was door de regen van gisteren. Maar ook met de hei in de lucht was het prachtig.

Na een tijdje moesten we weer terug. We liepen aan de andere kant langzaam naar beneden via de wei waar alle koeien stonden met hun Zwitserse bellen. Dat hoor je de hele wandeling al en wij vinden deze koeien echt mooi. We moesten door een hekje waar dus stroom op stond. Pak deze niet vast bij het zwarte stuk, want dan krijg je een opdonder. Ik spreek uit ervaring zullen we maar zeggen. Het gele stukje is geïsoleerd en dat werkt prima. Dus bij het tweede hekje kreeg ik geen opdonder en Karin liep er snel doorheen.

Nog een flinke klim naar de Hoher Kasten. Weer klauteren we omhoog en het laatste stuk via het grintpad. Precies op tijd om meteen mee te kunnen met de lift naar beneden. Het zweet brak me aan alle kanten uit. Toch maar even het handdoekje gebruiken om me even af te drogen.

Beneden aangekomen mochten we nog 10 minuten wachten op de bus. Dezelfde buschauffeur was nog steeds aanwezig. En dan zeggen ze bij ons rondje om de kerk? Terug in Weissbad konden we meteen instappen in de trein terug naar Appenzell. Wat is dat toch goed geregeld.

In Appenzell lopen we nog kort door de winkelstraat en gaan daarna op het terras zitten om een lekker koud biertje te nuttigen. Heerlijk en dat voor 5 euro per glas

Vanavond is het niet te harden in Appenzell. Heet en benauwd. Het is nu 22:00u en het is nog 24 graden buiten en in ons appartement denk ik wel 26.

Gastenkaart niet geldig

maandag 19 juni 2023 – Gisteravond is het nog even lekker afgekoeld in Appenzell. Dikke druppels vielen ongeveer een uur naar beneden. Na de Formule 1 was het dan ook lekker op de slaapkamer en vielen we snel in slaap. De wekker ging om 8 uur, maar vandaag duurde het allemaal even voordat we opgestart waren. Pas rond half elf waren we klaar met ontbijt en liepen we richting het station van Appenzell om met de trein naar Wasserauen te gaan.

Bij het station aangekomen vroegen we eerst in het Duits aan de balie hoe de gastenkaart werkte. Begint de dame in het Engels. Dan heb je me, want ik kan dan niet even één, twee, drie omschakelen. Conclusie is dat we gewoon konden instappen en bij controle de QR code van de gastenkaart konden laten zien.

Na 20 minuten stapten we uit in Wassrauen. Naast een station en een lift hebben ze hier diverse parkeerplaatsen en enkele boerderijen. Meer is het niet. Bij de balie van de Ebenalp kabelbaan liet ik voor de tweede keer de gastenkaart zien. Deze werd pas later gescand bij het instappen, dus we konden gewoon doorlopen. En toen men de gastenkaart scande deden beide onze gastenkaarten niets. Niet Geldig!!! kwam er op het display. Uiteindelijk 3 man personeel erbij. Allemaal kijken naar de QR, maar een oplossing hadden ze niet. “Loop maar door”, zij één van de personeelsleden, “dit lossen wij later wel op”. En zo mochten we dan toch mee naar boven.

De kabelbaan naar boven zat vol. Een Oekraïens stel met twee kinderen gingen ook mee naar boven. Hij had enkele dagen vakantie en bezocht zijn gezin in Zwitserland. Daarna ging hij weer terug naar Oekraïne om te vechten. Heel indrukwekkend om dat dan zo te horen. Dat was ook af te lezen aan het gezicht van Karin. De kabelbaan vanaf het dalstation in Wasserauen overwint de 868 hoogtemeters in slechts 6 minuten.

We beginnen onze wandeling bij het kabelbaanstation Ebenalp op 1640 meter boven zeeniveau. Een stuk frisser was het daar en meteen een prachtig uitzicht over het Appenzeller land. Vanaf nu was het vier en half uur afdalen tot aan het treinstation.

We volgen de borden naar beneden richting Wildkirchli. De afdaling is heel gemakkelijk, gaat over trappen en een breed pad. Slechts een paar minuten later betreden we de Wildkirchli-grotten.

Het zijn grotten die gedurende miljoenen jaren zijn gevormd door ondergrondse stromen. Er zijn in totaal 3 grotten waar we doorheen gaan. De eerste werd door kluizenaars veranderd in een altaargrot. In de zomer woonden ze in de 2e grot en in de 3e grot is nu het beroemde Aescher restaurant gevestigd.

Nadat we de grotten en de kapel zijn gepasseerd, gaan we verder naar het oosten langs de rotswand. Via een houten galerij bereiken we de beroemde bergherberg Aescher. Dit is één van de oudste pensions in Zwitserland en bestaat in zijn huidige vorm sinds 1860.

Vanaf het Aescher restaurant gaat het heel lang behoorlijk steil naar beneden naar de prachtige Seealpsee. Onderweg doen we nog een geocache die precies verstopt is waar een ouder stel zit te rusten. Gewoon even lastig vallen en verstellen dat we iets zochten. De cache was snel gevonden.

Bij de Seealpsee aangekomen hebben we even op enkele grote stenen uitgerust van onze steile afdaling. Het meer ligt 1141 meter boven de zeespiegel. Het liefst zou ik een verfrissende duik willen nemen. Maar na enkele foto’s kwamen er vanuit het niets ineens dikke druppels naar beneden. Eerlijk is eerlijk dat is dan eventjes fijn maar als de druppels door je broek vallen is dit niet meer zo leuk. We gingen dus op zoek naar een plekje om te schuilen. Het bergrestaurant Seealpsee had rustdag dus iets verderop lag Forelle. Hier hebben we buiten onder een soort van paraplu een lekkere halve liter bier op.

Op het terras ben ik maar eens gaan appen met onze verhuurders over de gastenkaart die niet werkte. Na veel app berichten met de verhuurders kwam ik er zelf achter dat onze QR code op de gestuurde PDF helemaal anders was dan de code die we geïmporteerd hadden via een link in onze telefoon. Het is wel mooi om te zien en te lezen hoe betrokken deze mensen zijn. 5 keer excuses en wat fijn dat je meedenkt om het probleem op te lossen. En ja het is opgelost, want tijdens onze terugreis met de trein werden we gecontroleerd.

Om van de Seealpsee terug te komen, kozen we voor de geasfalteerde, smalle en soms zeer steile weg. Dat deed best zeer aan de scheenbenen, die morgen waarschijnlijk au doen.

Terug in Wasserauen wachten we op de trein van 16:18u. en reizen we terug naar Appenzell. Nog een paar biertjes erin en dan snel onder de douche. Het lijkt erop dat het straks flink gaat onweren. De donder wolken zien we al in de verte ontstaan.

Liechtenstein

Zondag 18 juni 2023 – De eerste nacht zijn we goed doorgekomen. Ik werd netjes wakker voordat de wekker ging. We hadden op de planning om de Ebenalp omhoog te gaan en daar een korte wandeling te gaan doen. Met de verwachte hitte gingen we vroeg op pad.

Maar eerst nog wat eten. We bakten zelf onze Duitse broodjes af in de oven en aten ons ontbijt in de eetkamer van de keuken. Nadat we klaar waren gingen we richting Wasserauen om daar met de lift naar boven te gaan. Na een rit van tien minuten waren we daar, maar er was geen parkeerplaats meer te vinden. Dan maar terug naar ons appartement en na kort overleg zijn we naar Liechtenstein gegaan.

Daarvoor moesten we 40 minuten rijden en het eerste stuk was heel smal en eigenlijk alleen maar geschikt voor trekkers en niet voor auto’s die daar moesten passeren. We moesten dus hier en daar even stoppen en één keer zelfs in de achteruit. Nog flink afdalen via vele haarspeldbochten richting het Rijndal.

We parkeerde midden in het centrum van Vaduz, nadat we eerst een rare parkeergarage waren ingereden. Echter was de parkeerplaats achter het raadhuis gratis op zondag. Vaduz is de hoofdstad van Liechtenstein en heeft iets meer dan 5000 inwoners. Dat is tien keer minder dan in Waalwijk. Het gevoel wat je hier krijgt is ook dat je in een dorp rondloopt, met heel veel Aziaten en mensen uit India.

Na wat Geocaches zijn we de berg opgelopen naar het kasteel van Vaduz. Met 27 graden is het flink zweten over de trappen naar boven. De meest bekende bezienswaardigheid in dit landje is het Schloss Vaduz. Maar dat hebben wij natuurlijk weer. Heel het kasteel in de steigers.

We zijn toen maar het bospad ingelopen om even de zon te ontvluchten. Even heerlijk op een bankje in de schaduw hebben we ons broodje op en zijn daarna omhoog gelopen naar Aussichtsplattform Walderlebnispfad. De Geocache hier niet kunnen vinden, maar we hadden een prachtig uitzicht over het Rijndal.

Na een korte rustperiode zijn we weer helemaal terug gelopen naar de auto. Om half drie waren we daar en zijn we terug gereden naar Appenzell. Onderweg hebben we nog wel even geprobeerd om Karins telefoon weer werkend te krijgen. Dit is niet gelukt in Liechtenstein, maar uiteindelijk in Zwitserland uiteindelijk wel.

Het avondeten bestond vandaag uit hete kip met rijst. En tijdens het een nog een aflevering Mocro Maffia. Nu zitten we klaar voor de formule 1 van Canada.

Appenzeller land

zaterdag 17 juni 2023 – In totaal maar een paar uurtjes geslapen vannacht. We zullen maar zeggen dat ik extra lang van de hotel overnachting in hotel Silicium heb genoten. De ramen stonden open en daardoor werd het langzaam wat koeler op de hete kamer.

Maar wat een rare hotelkamer hadden we. Men had tijdens het bouwen eigenlijk geen plek meer over voor nog een kamer, maar blijkbaar was er iemand zo creatief dat hij of zij toch nog een kamertje kon creëren. Het was allemaal maar halve bak. Gelukkig grote openslaande deuren om te koelen, maar de wc rol stond bijvoorbeeld op 2 meter. De lamp van de badkamer hing bij de deur en onder de douche was niets. Zo’n plastic douche gordijn vind ik ook altijd vies en aan het voeteneind van het bed had men een kast met een TV neergezet. Ook het restaurant waar we ontbijt hadden was niet logisch ingedeeld. Maar wat ze hadden aan ontbijt was prima. Binnen een minuut stond er al koffie op de tafel.

Na het ontbijt hebben we onze spullen weer bij elkaar gepakt en in de auto gedaan. Nog even de weg oversteken om daar bij de Lidl boodschappen te doen. Het deed ons denken aan Amerika, omdat er dezelfde reuk hing als in Amerika. Het Westerwald Arkaden winkelcentrum was splinter nieuw. De lantaarnpalen en de oplaadstations stonden er nog niet eens. We hebben veel gekocht bij de Lidl, maar we konden niet alles vinden. Dus we moeten toch nog in Zwitserland naar sommige zaken op zoek.

Na het winkelen was het de navigatie programmeren richting Appenzell. Het fijne met Android auto is dat Google de drukte en files meteen meeneemt in de navigatie. Diverse malen riep deze of we akkoord waren met een andere route? Dat levert dan een andere route op dan gepland, maar als het sneller is maakt het niet uit.

In Ludwigsburg tankten we de auto nogmaals helemaal vol. Alvorens we daar waren hebben we nog even wat sight seeing gedaan. De navi had een pompstation gevonden, maar daar werd alleen maar autogas verkocht. Na wat rondrijden zagen we eindelijk een Esso. We tankten de auto vol en namen nog een ijsje en dr. Pepper mee voor onderweg. Snel terug naar de snelweg om via de drukke grensovergang bij Schaffhausen Zwitserland binnen te rijden. Altijd weer spannend of we gecontroleerd zouden worden. Gelukkig ook deze keer niet.

Het eerste stuk vanaf de grens is zoals Limburg is. Een beetje heuvelachtig, maar niet veel later zien we Appenzeller Alpen verschijnen. We reden via Winterthur en St. Gallen naar ons appartement in Appenzell. Het landschap veranderde snel en ineens ben je dan in Zwitserland.

Het appartement zit in een echt origineel Appenzeller huis. Op de eerste verdieping hebben we de beschikking over 3 slaapkamer, woonkamer, keuken, douche en WC. Het is niet luxe maar wel alles erop en eraan. Even verbouwen we het huis. Zo kunnen we mooi TV kijken en lekker relaxen.

Karin heeft de keuken uitgeprobeerd. Vanavond stond er spaghetti op het programma met een salade. De koffiemachine is een nespresso, maar dan van het eigen merk, want de Nederlandse cupjes passen er niet in? Jammer want de koffie die hier ligt is niet te zuipen. We doen het maar met Nescafé Gold.

Daarna zijn we het dorpje ingelopen. Het dorpje bestaat uit
vrolijk geschilderde houten huizen met aparte gevels die de huisjes een bijzondere karakter geven, We hebben de huisjes bekeken en een Webcamcache gedaan. Daarna nog even de vragen van een Labcache gedaan. Die zijn best lastig in het Duits. Maar uiteindelijk zijn alle vragen weer goed beantwoord.

Nu liggen we op onze klassieke luie bank. De ramen staan open, zo kan het even lekker doorwaaien.

Bij Koblenz rechtsaf

Vrijdag 16 juni 2023 – Dat ligt er natuurlijk aan hoe je het bekijkt. Misschien moet ik ten oosten van Koblenz zeggen? We komen natuurlijk vanuit het noorden en dan ligt volgens Karin (Die met het pijltje meerijd) Höhr-Grenzhausen links van Koblenz?

Maar eerst eten we nog in Nederland. We stoppen in Asten bij de Nobis om daar de vakantie alvast in te luiden met een diner. We bestellen beide de Schnitzel en nadat alle gasten die na ons binnen kwamen al lang en breed zatten te eten kregen wij pas ons eten. Geen idee wat daar fout is gegaan?

Vanavond zijn we alvast richting Koblenz gereden om morgen geen duizend kilometer meer te hoeven rijden. Hier kunnen we morgenvroeg eerst nog wat boodschappen doen voor onze twee appartementen waar we de komende anderhalve week in Zwitserland verblijven. Om het een beetje budgetvriendelijk te houden koken we zelf en moeten er dus boodschappen gedaan worden. In Zwitserland is de gemiddelde prijs 1,7x hoger dan in Nederland en in Duitsland hebben ze een 2% lager btw tarief. Dus boodschappen in Duitsland. Maar dat doen we morgen.

We zijn nu in Höhr-Grenzhausen. Dit is een stad in Rijnland-Palts en is het centrum van de keramiekindustrie van Duitsland. Het heeft zelfs een technische hogeschool voor keramiek. Niet dat ons dat boeit, want voor ons is het hier slapen om zo morgen nog maar 492 kilometer af te leggen naar Appenzell.

Toch zijn we even door het dorp gelopen. Er lagen twee caches en zelfs één bij het museum. Een grote kist met cijfer slot en de code die kregen we zo snel niet even gekraakt. Dus we zijn door het dorpje gewandeld naar een rotonde. Hier was er ook nog één en die was meteen gevonden. Nu zitten we in onze hete hotel kamer. En komt Karin uit de douch. Tijd voor een Grosse Bier en zo meteen het formule 1 café.

Travel-Blogs.nl

Maandelijkse archieven: juni 2023