8 april 2023 – Vandaag was de laatste dag in Täsch en Zermatt. en morgen rijden we naar Lorsch waar we nog één nacht verblijven. De gordijntjes gingen weer om half negen open om te zien of het weerbericht weer klopte? En jawel hoor een strak blauwe lucht en we keken dan ook vanuit onze kamer weer prachtig tegen de Breithorn en Klein Matterhorn aan.
Na het ontbijt hebben we voor laatste keer de skischoenen maar weer eens aangedaan en al klossend naar het station gewandeld. Voor het eerst deze week had de trein wat vertraging. Mijn god daar baal ik van 🙂 Omdat ik nu tien minuten minder in Zermatt blijven kan. (Kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng). Eigenlijk best wel logisch als je ziet als de trein aankomt wat er allemaal in Zermatt is ingeladen. Bomvol met allemaal mensen die naar huis gingen en in Täsch de auto hebben staan.
Maar ook op het perron was het druk geworden. Zaterdag blijkt ook later de drukste dag van de week op de pistes te zijn. Maar voor ons ging het vandaag allemaal heel soepel. We stapte uit de trein en liepen naar de skibus. Deze kwam meteen aanrijden en precies voor onze neus opende hij de deuren. Jammer voor de andere tachtig mensen, maar wij zitten er in. Helemaal volgepropt reed de bus naar de Matterhorn Express lift aan het einde van het dorp.
We stapte uit en sloten hier achteraan in de rij aan. Voor het eerst deze week moesten we wachten. We besloten dan ook snel om helemaal naar boven te gaan naar 3800 meter en om vandaar naar het dorp af te dalen. We zaten met een gezellige groep in de gondel. Twee Duitsers die we vanmorgen tijdens het ontbijt in ons hotel zagen. Een Zwitserse oma met twee kleintjes die na vijfenveertig jaar weer eens in Zermatt was en een Vlaming die één station verder instapte. Hij was voor Unilever in Zurich aan het werk en kon ons mooi vertellen hoe het er hier in Zwitserland aan toe gaat. Vraag één van mij, “Is het zo dat Zwitsers meer verdienen dan bv. Nederlanders?” En zijn antwoord was dat zij bijna het dubbele verdienen en dat het daarom ook allemaal zo duur is. Zo houden ze ook veel mensen buiten. Maar ook de Zwitsers en Duitsers waren goed van het kletsen en zo stonden we dan ook snel bij Trockener Steg. Nog één drukke gondel omhoog naar het Matterhorn Glacier Paradise.
Onderweg had ik al gezien dat het druk was vandaag. Iets waar wij niet van houden. Daarbij komt nog eens dat het gisteren gesneeuwd heeft en dat geeft hopen sneeuw op de wat steilere stukken. Maar eerst maar eens vraag twee van de Adventure Lab op het uitkijkpunt. Hier waren 40 traptredes te beklimmen. Zo proberen we meerdere vragen te beantwoorden door snel vanuit de lift de vraag te beantwoorden en dat lukte aardig.
Karin moest naar het toilet en ik bleef even zitten op een bankje en zag dat er massa’s mensen elke 3 minuten boven kwamen. Bij de uitgang naar de piste zit ook nog de ingang van het gletsjer ijspaleis. Ik wist alleen niet of hierin mochten met onze skipas. Toen Karin eenmaal terug was hebben we deze voor de scanner gehouden en ja hoor we mochten naar binnen. We gingen met de lift naar beneden en vandaar loop je een betoverende plek binnen. Een fascinerende wereld van het eeuwige ijs. Omringd door zorgvuldig gemaakte ijssculpturen en eeuwenoude ijsformaties. Echt prachtig om te zien en maar goed dat we de skipas even probeerde, want anders hadden we dit gemist. Karin kwam ook nog een nieuwe vriend tegen. Een Berner Sennen die het maar al te leuk vond de aandacht die hij van iedereen kreeg. Hup meteen op het rugje en kroel me maar.
Om twaalf uur klikte we pas de ski’s voor het eerst vast. Om ze na een uur weer los te klikken, want na onze zin was het veel te druk. Karin besloot het skiweekje met een giga val. Ik stond op haar te wachten en ineens zie ik er één onderuit gaan. Een grote wolk van sneeuw. Ik zie meteen een snowboarder erop af gaan om te helpen en ineens zie ik een witte broek met zwart/witte jas. Oh jé die wil met de Ambulance naar huis? Schoot door mijn hoofd. Maar gelukkig viel het allemaal wel mee. Een meisje gaf haar de ski en stok terug de een aantal meters hoger waren beland. Tijd om er eind aan te breien dus.
We gingen met de lift terug naar het dorp en namen de al klaarstaande skibus om zo drie bushaltes later weer uit te stappen en de ski’s in te leveren bij de Decathlon. Daar zagen we in eerste instantie helemaal geen personeel. Dan weer de trappen op en een dame die nu ineens bij de kassa aan het werk was gevraagd waar we alles moesten laten. “Beneden is iemand”, zij ze. “Daar komen we toch net vanaf”? Nu riep ze een keer bovenaan de trap en toen kwam er antwoord. Dezelfde Spaanse gast als die ons begin deze week had geholpen was er ineens. Hij had zelfs de ski’s alweer opgeruimd.
We zijn met de lompe skischoenen terug gegaan naar ons hotel. Uit die dingen en even uitzweten op het balkon. Vijf graden noemen ze dat. In een T-shirt en nog veel te heet. Een biertje erbij, een paar chipies en een stukje kaas. Tijd om terug te gaan naar Zermatt.
Karin wilde nog graag een Zermatt shirt, maar ze kon er maar geen vinden naar haar zin. We zijn dan maar nog één keer de Gornergrat opgegaan. Voor het eerst een heerlijk rustige trein. Raampje open en eruit hangen om zo alles nog beter te kunnen zien. Het blijft een prachtige treinrit. Ik kon zelfs nog even in de cabine snuffelen toen de machinist even weg moest.
Op de Gornergrat deden we nog wat extra Adventure Lab vragen en dan ineens heb je 3100 caches. We liepen nog wat rond maar de top van de Matterhorn liet zich niet meer zien. Het was ondertussen vijf uur geweest en de pistes werden afgesloten. Er werd een touw gespannen en niemand mocht meer afdalen. De snowboarder die samen met ons boven rondliep had nog geluk en mocht zijn afdaling nog inzetten. Wij gingen terug met de trein van kwart over vijf. Bij elk station werd het drukker en drukker totdat er echt niemand meer bij kon. Terug in Zermatt moesten we nog even tijd overbruggen voor de trein naar Täsch. We liepen nog even de Bayard binnen en daar vond Karin een T-Shirt van Mammut met de Matterhorn. Even passen en mee. De laatste treinrit was er één met een dipje. De oogjes werden zwaar, maar ook de maag rommelde.
We konden dan ook meteen aansluiten bij het avond eten. We hebben de hele week heerlijk gegeten en ook vandaag was het weer goed. We hebben al wat spullen gepakt en morgen verlaten we dit prachtige stukje wereld. Jammer maar helaas. Over twee maanden gaan we nogmaals naar Zwitserland. Hopelijk wordt het dan weer zo genieten als deze keer.