De tweede dag in het drukke Potes breekt aan. Gisterenavond hebben we nog naar het Nederlands elftal gekeken. Het leek erop dat Nederland de overwinning over de streep zou trekken, maar diep in blessuretijd maakten de Japanners toch nog gelijk. Zonde.
Daarna probeerden we te slapen, al werd dat niet bepaald eenvoudig. We hebben inmiddels Nederlandse bovenburen gekregen die nogal aanwezig zijn. Zelfs als ze gewoon praten, lijkt het alsof ze bij ons in de woonkamer zitten. Ik heb de oordoppen er daarom maar weer eens bijgepakt. Uiteindelijk viel ik daarmee toch in slaap.
Vanmorgen had ik een echte baaldag. Zo’n dag waarop je nergens zin in hebt. Geen zin om te wandelen, geen zin om iets te ondernemen, eigenlijk gewoon nergens zin in. Toch vond ik dat we er iets van moesten maken.
Dus stapten we in de auto richting de Teleférico de Fuente Dé, dé grote publiekstrekker van de regio. De kabelbaan overbrugt in slechts vier minuten een duizelingwekkend hoogteverschil van 753 meter. Per rit kunnen er maar twintig mensen mee naar boven.
Gisteravond was het me al niet meer gelukt om online kaartjes te bestellen. Ik ging er dus vanuit dat het druk zou zijn. En dat bleek ook zo te zijn. Toen we na een klein half uur rijden aankwamen, stonden er al lange rijen. Alsof dat nog niet genoeg was, arriveerde er net een bus vol schoolkinderen, waarvan een groot deel ook aansloot.
Wij gingen braaf in de rij staan om kaartjes te kopen, maar ondertussen begon ik te twijfelen. Er was onweer voorspeld en de wolken werden steeds dreigender. Karin had het meteen door. “Jij wil eigenlijk niet, hè?” Eigenlijk niet, nee. Sowieso zouden we waarschijnlijk nog een uur moeten wachten voordat we überhaupt naar boven konden. En dan was het nog maar de vraag of we daar boven überhaupt iets zouden zien.
Dus besloten we uit de rij te stappen. Veertig euro bespaard. En eerlijk? Ik heb er maar een klein beetje spijt van. We liepen nog wat rond in het dal en genoten van het indrukwekkende bergpanorama. De koeien lagen of stonden rustig te grazen, sommige vergezeld door hun kalveren. We vonden zelfs nog een geocache. Soms zit het geluk juist in de kleine dingen.
Daarna reden we terug naar Potes. Het was er ongekend druk. Geen idee waarom. Misschien vanwege de markt, al leek die grotendeels alweer afgelopen. Spannender was de vraag of er nog een parkeerplek voor ons over zou zijn. De parkeerplaatsen in het dorp stonden afgeladen vol. Gelukkig hadden we geluk. Er was nog precies een mooi plekje vrij.
Vanaf het appartement liepen we opnieuw het dorp in, op zoek naar iets te eten. Ik begin eerlijk gezegd wel een beetje moe te worden van het feit dat bijna alles alleen in het Spaans op de kaart staat. Regelmatig heb ik geen idee wat ik precies bestel. De afgelopen week heeft dat al een paar keer geleid tot gerechten waar we niet echt enthousiast van werden.
We gingen eerst op een gezellig terras midden in Potes zitten. Na een kwartier wachten had nog steeds geen ober gevraagd wat we wilden drinken. Dus stonden we maar weer op en gingen verder zoeken. Uiteindelijk kwamen we terecht bij een hamburgerrestaurant. En wat smaakte dat goed. Een heerlijke burger, een koud biertje en vooral het geruststellende idee dat ik precies wist wat ik zou krijgen. Soms is dat ook gewoon fijn.
Het onweer liet zich ondertussen nog steeds niet zien. De donder wolken pakten zich wel samen boven de bergen, maar of het hier daadwerkelijk zou gaan losbarsten, bleef de vraag. Van mij mag het best wat afkoelen. Vanmiddag liep de temperatuur opnieuw op tot 31 graden. We nemen wel wat mee naar Nederland voor het komende weekend.
Terug bij het appartement doken we nog één keer het koude zwembad in. Daarna deden we eigenlijk helemaal niets meer. Morgen rijden we terug naar Bilbao. Daar brengen we nog één nacht door, voordat we overmorgen pas om zeven uur ’s avonds terugvliegen naar Nederland.
En misschien was deze dag, ondanks mijn ochtendhumeur en het geschrapte plan, wel precies wat vakantie soms hoort te zijn. Even niets hoeven. Geen lijstjes afwerken. Geen hoogtepunten najagen. Gewoon accepteren dat een dag anders loopt dan gedacht en daar uiteindelijk toch van genieten.