mei 2022

De laatste dag in Duitsland

20 mei 2022 – De laatste dag in Duitsland vandaag. De hele week hadden we het er al over dat Karin toch wel de Altschlossfelsen moest zien. Gisteren had ze al geoefend en vandaag ging de Bikkel een goede tien kilometer met het zere enkeltje wandelen.

Maar eerst de ochtendrituelen. Niks doen tot negen uur. Dan langzaam een bakkie koffie en de tafel dekken. Al met al zijn we daar een goede twee uur mee bezig en uiteindelijk zijn we om 12 uur aangewandeld. Nog even de buienradar checken en omhoog richting de rode rotsen van de Altschlossfelsen.

Het eerste stuk liep het langzaam omhoog en met 27 graden dan loopt Michaël binnen 5 minuten al leeg. Zweten, hijgen en puffen. Even stoppen en geprikt worden door de muggen die op dit verlaten pad zoiets hadden van, “lekkere hapjes op ons pad”.

Het pad blijft langzaam omhoog lopen totdat de eerste rotsformatie in zicht komt. Karin wilde meteen het steilste pad omhoog, want dat is het kortst. Toen ik hier afgelopen zondag rondliep had ik zoiets van tot hier moet ze vrijdag kunnen komen om toch een beetje van de Altschlossfelsen mee te kunnen maken.

Maar Karin is niet te flauw. Gewoon door bikkelen tot aan de Franse grens. Want als ze het mooi vind en er om elke hoek weer een prachtige formatie wacht dan moet er doorgelopen worden. Ik heb haar diverse malen gezegd dat ze ook nog terug moest, maar zelf wilde ze door.

Uiteindelijk hebben we de hele ronde gewandeld en zelfs via de bovenkant van de rotsen terug naar het beginpunt. Terug bij de vakantiewoning stond er 11 kilometer op mijn horloge. Het enkeltje deed het nog en na de wandeling lag het pootje weer netjes omhoog. Een paar bloedverdunners in de vorm van een halve liter bier erin en ontspannen.

We waren precies op tijd terug alvorens de regen begon te vallen. Onderweg hadden we al een lekker verfrissend buitje gehad, maar toen we eenmaal op ons terras zaten begon het pas echt. Niet zoals in Nederland, maar gewoon regen met verder geen gekke valwind of super cel.

Morgen gaan we dit geweldige thuis weer inruilen voor Waalwijk. Wat een supervakantie woning. Best prijzig maar helemaal super. Zijn jullie nieuwsgierig waar dat dan was. Check deze link. Pfälzerwald Ferienwohnunh. Tot de volgende keer….

Geflitst lekker van voor.

19 mei 2022 – Om weer geen halve rustdag te krijgen hebben we maar onze wekker gezet. Echter om 8 uur hadden we beide nog geen zin in op te staan, maar een uurtje later zaten we dan toch aan het ontbijt. Het lijkt wel of het ontbijt elke dag uitgebreider wordt. We krijgen het brood niet meer op. Vandaag 2 stokbroden en een soort van puddingbroodjes. Karin noemt het een flapje, we hebben echter geen idee in wat erin zat.

Na het ontbijt gingen we Karin’s enkel maar weer eens op de proef stellen. We zijn naar Annweiler am Triffels gereden om daar naar boven te wandelen naar de Slevogtfels. Best een pittige klim die steil omhoog ging.

Ik had een parkeerplaats gevonden waarvandaan de wandeling moest starten. En jawel de weg ernaar toe was afgesloten, omdat ze met een helikopter spullen naar één van de burchten aan het vervoeren waren. Dus we reden door naar de hoofdparkeerplaats van burcht Triffels en vandaar konden we een weg naar deze parkeerplaats oprijden. Onderweg daarheen liep er man te schudden met zijn hoofd. Blijkbaar is dit een eenrichtingsweg, maar in het begin van deze weg waren de borden, volgens Karin, afgedekt met zakken. We reden dus gewoon door en parkeerde de wagen op de parkeerplaats. Er stonden er nog een paar dus het zal wel mogen was de conclusie.

De wandelschoenen aan en steil omhoog naar de Slevogtfels. Onderweg een kleine pitstop, waarna het zwart zag van de vliegen. Karin’s enkeltje deed het prima tijdens deze steile klim. Naar boven is het probleem niet. Straks naar beneden zal het wel wat lastiger worden.

Bovenop de rots hadden we prachtig uitzicht over de drie burchten. Jammer dat de helikopter zoveel herrie maakte. We maakten wat foto’s en checkten of er een geocache in de buurt lag. Met zo’n prachtige locatie moest dat eigenlijk wel zo zijn. Even zoeken op de telefoon en jawel, op 35 meter moest er één liggen. We zochten best een tijdje, maar uiteindelijk hadden we deze ook weer gevonden. Naam in het logboek en daarna zijn we begonnen aan de afdaling. Niet over hetzelfde steile pad, maar een om de steilste afdalingen heen.

Terug bij de auto zijn we op zoek gegaan naar een supermarkt om ons statiegeld in te leveren. Eerst een Lidl en later een Wasgau. We wilden namelijk wat blik inleveren. 25 cent per blik in Duitsland. Nu hadden we wat Luxemburgse blikken bij. Nergens in te leveren en toen hebben we ze in de afvalbak gegooid. Volgens mij was nu juist dat de blikjes ingeleverd werden, zodat ze niet in de natuur terecht kwamen. In mijn ogen mist men hier een afslag. Nog even wat bier en sportdrank ingeslagen voor de laatste twee dagen.

Vanaf Annweiler am Triffels zijn we naar Hinterweidenthal over de B10 gereden en daar gebeurde het. Een flauwe bocht naar rechts met een bord van 70. Ik reed er denk ik met 80 langsheen en FLITS!!! Shit ik ben geflitst. Wat een zeikers hier in Duitsland. Voor de tweede keer in een jaar een boete voor waarschijnlijk 20 euro omdat 8 kilometer te hard heb gereden. Ben benieuwd hoelang we hier dan weer op moeten wachten, voordat deze binnenkomt en of ik op de heenweg ook al geflitst ben?

Bij Hinterweidenthal parkeerde we de auto vlakbij het belevenispark en liepen via een steil pad omhoog naar de teufelstisch. Nog even een korte pauze om het flapje op te eten. We zaten op een bankje met als leuning link en rechts twee grote schoenen. Daarna moesten we nog een flink aantal trappen omhoog naar de top om daar de duivelstafel te kunnen bewonderen. Hoe dit blijft staan is toch een raadsel. Daarna was het weer naar beneden en bij de auto zetten we koers naar de vakantie woning.

Daar aangekomen even een lekker koud biertje en wat snaai erin. Karin had een lekker bordje kaas, worst en chips klaargemaakt. Op de laptop even de Giro op en ontspannen.

Soort van rustdag met 29 graden

18 mei 2022 – De zomer is hier echt van start. Nadat het gisteren al warm was is het vandaag 29 graden geworden. We waren gisteren best moe na de bunker en Area 1, dus we sliepen uit vanmorgen. Pas rond elven hebben we ontbeten en eigenlijk hebben we daarna lekker niets gedaan. De blog van gisteren moest natuurlijk nog even uitgetypt worden, maar dat was het dan.

Maar zoals het bij ons altijd gaat. Wat gaan we doen? Het vandaag is rustdag principe duurde tot 14:00u en toen hebben we de spullen gepakt en zijn we naar Bitche in Frankrijk gereden. Bitche is de plaats waar we langs komen als we vanaf het Zwarte Woud binnendoor naar huis rijden. Altijd weer maakt deze plaats indruk als je daar de Citadel bovenop de berg ziet staan. Op mij had deze plaats dan een soort van aantrekkingskracht en nu gaan we het eens van dichtbij bekijken.

Nadat de flessen weer gevuld waren met water en koude Saskia (van de Lidl), konden we op pad. Op de Duits, Franse grens zijn we gestopt, om in route paal 0,0 een geocache te vinden. Na deze korte stop zijn we door het golvende Franse landschap naar Bitche gereden.

De plaats staat vooral bekend om de grote citadel. Dit is ook het eerste wat je ziet als je Bitche ziet liggen. In de 13e eeuw werd op deze plaats een kasteel gebouwd en de verdedigingswerken zijn sindsdien sterk uitgebreid. Tijdens de Frans-Duitse Oorlog van 1870 is de citadel niet veroverd. Gedurende acht maanden hebben zo’n 3000 soldaten standgehouden tegenover een overmacht van 20.000 Duitse soldaten. De citadel gaf zich pas over na het bereiken van de wapenstilstand in 1871. Na de oorlog kwam de stad in Duitse handen en bleef dit tot aan het einde van de Eerste Wereldoorlog.

Voor vanmiddag hadden wij een AdventureLab uitgezocht die door de stad liep. Maar wat was het heet. De eerste klim vanaf de auto was naar fort Saint Sebastien en we stonden beiden te zweten als een waterval. Wat dan wel heel leuk was is dat er 2 geiten ons heel erg mooi aan stonden te kijken door de toegangspoort van het fort. Een paar fotootjes en op naar punt 2.

Het hele stuk weer naar beneden om bij de citadel weer omhoog te gaan over van die echte kinderkoppen. Natuurlijk vond de enkel van Karin dit niet leuk. Maar eindelijk boven was daar een mooie parkeerplaats in de schaduw. Karin ging daar even uitrusten en ik ben de auto gaan halen. Ik moest wel even goed zoeken, want in dit stuk is alles éénrichtingsverkeer. Nadat we punt 2 hadden gevonden ging het nog hoger omhoog richting de ingang van de citadel.

Wat een geweldig uitzicht hadden we hier over Bitche en er stond een windje wat heerlijk was. Dus we besloten om een rondje over de wallen van de citadel te wandelen. Onderweg vonden we nog een andere geocache in de muren van de Citadel. Ook zagen we een Lidl en daar wilde we nog wat Bitburger bier gaan halen. Rond de hele verdedigingswal van de citadel stonden paarse bloemetjes in bloei. Wij vonden dit mooi en later leerde we dat dit tijm was.

Na het rondje om de citadel kon de afdaling naar de auto weer beginnen. Dit is voor Karin het lastigst met haar enkel. Dus dan ben je wat oplettender en zie je aan de zijkant de vele salamandertjes rondrennen die allemaal bang voor ons zijn.

De auto stond lekker in de schaduw. Dus op naar de Lidl. Blijken de Lidl in Duitsland en Frankrijk toch een ander assortiment te hebben. Geen Bitburger maar Kronenburg en geen Saskia. Dan maar de winkel verlaten. Zien we daar een winkelwagen tegen onze auto aan staan. Heeft één of andere vandaal waarschijnlijk iets tegen Nederlanders en moet onze auto daar voor opdraaien. Zoals ik al eerder tegen Karin zei; Frankrijk is een mooi land alleen wonen er van de K#t Fransen.

Nu drinken we een heerlijk koud biertje met glazen die uit de vriezer komen. Heerlijk…..

50 meter diep de grond in

17 mei 2022 – Vanmorgen werden we voor het eerst wakker van een vrachtwagen die bij het hotel kwam lossen. Helemaal niet erg, want we hadden beide heerlijk geslapen. Daarna hebben we lekker rustig aan gedaan. Lekker lui ontbijten en daarna zijn we naar Area 1 gereden.

De weg erna toe is een eenbaansweg met honderden bochten. Het lijkt hier wel Noorwegen. De gemiddelde snelheid is dan ook ongeveer hetzelfde. 1 kilometer per minuut, dus maximaal 60 per uur. We slingerde dus door de Pfälz richting het plaatsje Ludwigswinkel. Onderweg kom je dan misschien 3 auto’s tegen. Heerlijk rustig is het hier dus.

Net voorbij Ludwigswinkel moesten we eigenlijk de auto parkeren en dan 2 kilometer naar de oude commando post van het Amerikaanse leger lopen. Maar met Karin erbij die niet zo mobiel is, ben ik stiekem tegen de regels in een flink stuk verder gereden richting de oude legerbasis. Ik heb haar afgezet een paar honderd meter voor de basis en heb de auto omgedraaid en ben weer terug gereden naar de parkeerplaats. Toen hebben we elkaar weer ontmoet vlak voor de ingang waar ze stond te wachten.

Area 1 was een wapendepot tijdens de koude oorlog. Sinds 2009 is de basis te bezoeken en ligt er niets meer van waarde voor het leger. De grote bunkers zijn door een lokale boer volgezet met veewagens en hooibalen. Als je over de basis wandelt vind je overal informatieborden. De Multi geocache die hier ligt is dan ook hierop gebaseerd. Maar de opdrachten zijn niet allemaal even simpel te vertalen.

We begonnen bij de hoofdbasis met uitkijktoren en diverse ruimtes. We hebben een vermoeden dat men hier sliep en werkten.

Daarna ging de route via de vele bunkers om als laatste weer terug te komen bij de hoofdbasis. Het was heet en we konden af en toe even in een bunker verkoeling vinden. Na wat rekenen en nogmaals lezen op de informatieborden konden we dan eindelijk de juiste berekening maken om de cache te vinden. Nog een keer een beschermberg omhoog en aan de andere kant lag een kist. Ik haalde er twee TB’s uit en een munt die ik al lang mee had heb ik achtergelaten.

Na dit bezoek zijn we op het gemak terug gewandeld naar de auto. De wandelschoentjes uit en de airco op turbo. Het volgende plan was om in Frankrijk de bunker van Schoenenburg te bezoeken. Dit was één van de drie giga bunker complexen in de regio. En was ervoor om Frankrijk tijdens de tweede wereldoorlog te beschermen te de Duitsers. Hij hoorde dan ook tot de Maginotlinie.

Na een uurtje waren we dan bij de bunker. Onderweg hebben we diverse andere tot de Maginotlinie behorende bunkers en oorlogstuig gezien. We parkeerde en liepen naar de ingang. Daar werden we opgevangen door een hele vriendelijk dame die in prima Engels uitlegde waar we waren en wat ons te wachten stond. Ook dat er beneden rolstoelen klaar stonden. En dat was maar goed ook, want de hoofdgang was 1500 meter lang en die moesten we heen en terug lopen.

Maar eerst moesten we met de lift 50 meter de grond in om dan uit te stoppen in een ondergrondse wereld die ons versteld deed staan. Hoe in hemelsnaam kan iemand dit verzinnen en bouwen.

Voorin had men het ziekenhuis, barakken, keuken, water en stroomvoorzieningen gebouwd om vanuit hier met een elektrische trein naar de gevechtsposities te gaan 1500 meter de tunnel in.

Er waren acht blokken waar men zich verdedigde. Deze 8 blokken hadden 2 pantsertorens en een dikke gun voor 75mm. granaten. Wat een technisch vernuft en mooi om het in een taal uitgelegd te krijgen dat je het ook begrijpt.

Deze bunker is tijdens de tweede wereld oorlog niet veroverd door de Duitsers. Pas toen Frankrijk allang gevallen was en er iemand uit Bordeaux met een bevel dat ze zich over moesten geven moest komen heeft men de bunker verlaten. Zo worden de Duitsers hier dan ook gezien als toeristen.

Een mooie ervaring rijker reden we rond half vijf weer terug naar onze vakantie woning. Een klein uurtje later waren we er, waar we opgewacht werden door Harald. Hij had bezoek gehad en had een verrassing en een mededeling dat het warme water het niet deed.

Even later was hij beneden met drie flessen bier een een kersenlikeur uit de Elsas. We hebben het over van alles gehad en hij ging pas om half negen weg. Wij moesten toen nog wat eten en vandaar dat de blog pas nu verschijnt.

Op 625 meter hoog.

16 mei 2022 – Na één hele dag rust wilde Karin nu toch wel wat van de omgeving gaan zien. Niet meer lui vakantie houden, want dan verveelde ze zich rot. Zoals ook in Nederland was het vandaag de minste dag van de week. Men voorspelde regen in de middag. Dus een beetje rondtoeren met de auto behoord dan altijd tot de mogelijkheden.

We hadden geen haast vanmorgen en pas rond tien uur zaten we aan het ontbijt. Als beleg hebben we Franse stinkkaas gehad. Dat vind Karin vanmiddag misschien wel lekker maar niet op nuchtere maag. Dan maar onze eigen kaas op de stokbroodjes en eentje mee voor de lunch. Bij het hotel en de biergarten is helemaal niets te doen. Wat een verschil met gisteren. De parkeerplaats was leeg en bleef de hele dag leeg. Soms kwam er een wandelaar voorbij of een camper die een plekje zocht.

We stapten in de auto en reden Eppenbrunn uit. De wegen zijn smal, maar ook heel rustig op maandag. Waar we heen gingen wisten we eigenlijk niet. Gewoon een toertje door de Pfälz en als we een supermarkt tegenkwamen dan zouden we daar even stoppen. Wat zijn wij in Nederland dan goed verwend met supermarkten. De dichtstbijzijnde bij Eppenbrunn is 15 kilometer verderop in het plaatsje Lemberg.

Uiteindelijk zijn we richting de oudste geocache van de regio gereden. Deze is verstopt in Mei 2001 en ligt er dus al 21 jaar. Eerst zijn we gestopt bij Aussichtsplattform Hermersbergerhof. Een mooi aangelegd platform en daar zijn we natuurlijk even gestopt. Na deze stop stonden we niet veel later op de parkeerplaats van de Luitpoldsturm. Hiervandaan moesten we nog wel 500 meter lopen. Meteen een test voor Karin. Het ging niet soepel, maar ze heeft het toch wel mooi gedaan.

Onderaan de toren heb ik eerst de geocache gezocht en kon Karin even uitrusten. Dat duurde niet zo heel lang, want Karin en stilzitten is geen goede combinatie. Het duurde dan ook best wel even alvorens we deze oude jongen gevonden hadden. De techniek van 21 jaar geleden was natuurlijk niet zo goed als die we nu hebben.

De Luitpoldsturm staat op één van de hoogste bergen in het Pfälzer Wald. De Weißenberg is 607 meter hoog en toen we alle 166 treden van de toren hadden beklommen bereikten we op het uitkijkterras op 625 meter hoog. Hiervandaan hadden een prachtig 360 graden panoramisch uitzicht over de gehele Pfälz. Overal waar we keken bossen en bergen. Bij mooi weer hadden we tot aan de Taunus, Odenwald, Zwarte Woud, Donnersberg en Vogezen kunnen kijken, maar vandaag niet. Vanuit Frankrijk zagen we regen op ons af komen. Een hele sluier van regen. Tijd om weer af te dalen, want dat gaat niet zo snel met de enkel van Karin. Onder aangekomen zijn we in de aanbouw van de toren gaan zitten, om te wachten totdat de meeste regen over was. We aten op ons gemak een broodje en dronken wat. Daarna zijn we op Karin’s tempo weer naar de auto gewandeld.

Eindelijk is de auto weer wat schoon geregend. Hij was vanmorgen bijna groen van de stuifmeel. We reden de andere kant op en kwamen zo op deze stille weg een hertje tegen die zich snel uit de voeten maakte. We reden langzaam terug naar Eppenbrunn en in Lemberg zijn we gestopt bij de Wasgau. Even wat bakboter en beleg voor morgen.

Altschlossfelsen

15 mei 2022 – Wat is het toch fijn dat we zo’n geweldige vakantie woning hebben. We zitten langs Hotel restaurant Krupper en hebben in onze achtertuin een Biergarten.

Vanmorgen hebben we lekker uitgeslapen op ons geweldige bed en zijn daarna eens gaan kijken wat er voor broodjes en een verrassing klaar stonden. Volgens de gastheer en gastvrouw krijgen we elke dag iets speciaals. Ik maakte de tussendeur open met de sleutel en daar stonden 2 kleine pistoletjes en een grote. Daarnaast stond de Schwarzwälder Schinke en als verrassing deze keer twee canalés. We aten in onze serre in een lekker ochtendzonnetje.

Na het ontbijt hebben we toch besloten dat Karin vakantie ging houden en ik de Altschlossfelsen ging lopen. Meteen even verkennen hoe zwaar het zou zijn als Karin mee zou willen later deze week. Het begon in Eppenbrunn al langzaam wat drukker te worden. De eerste motorrijders parkeerde al op de parkeerplaats pal langs onze woning. Ik zei nog tegen Karin, dan heb je wat te kijken vandaag.

Daarna ben ik begonnen aan de wandeling en geocache. Ik wachtte nog heel even want op de parkeerplaats stond een hele grote groep te wachten. Wat ik alleen niet gezien had was dat dit een 60/70 plus groep was met wat gidsen en vrijwilligers. Maar eigenlijk maakt het niet uit, ik moest alleen flink slalommen om er langs te kunnen niet veel later. Ook één van de vrijwilligers had de hond meegenomen. De grote witte Samojeed vond alleen de kleine rivier leuker dan een stukje wandelen. Blijkbaar vond jawel Fifi, het wel leuk in het stroompje, want terug naar zijn baasje gaan daar had het beestje geen in in. Na vijf minuten kwam het baasje hard rennend mij voorbij om zich weer bij de grote groep te voegen.

Het laatste stuk van de wandeling ging steil via een bospad omhoog. Met 26 graden was het natuurlijk meteen zweten. Ik zag aan mijn rechterhand de oude grenspalen, die de grens tussen Duitsland en Frankrijk aangeven. Nog één laatste steile klim naar boven bracht me aan de achterkant van de Altschlossfelsen. De Altschlossfelsen zijn een formatie rotsen van ongeveer anderhalve kilometer lang gemaakt van rood zandsteen met een hoogte tot 30 meter.

Een prachtig stukje natuur op de grens met Frankrijk. Zeker populair op zondag als het lekker warm is. Het was dus druk bij de Altschlossfelsen en het maken van foto’s zonder toeristen was dan wel eens een probleem. Zo stond ik al een hele tijd te wachten om bovenstaande foto te maken. Langs mij stonden al een hele tijd een paar Aziatische types te wachten, maar bewegen ho maar. Dus in het Duits en Engels uiteindelijk maar verteld dat daar een camera stond en die wilde een foto maken. Begrijpen ho maar, maar ze zijn uiteindelijk toch net buiten het venster van de camera gaan staan. En jawel toen viel eindelijk het kwartje.

Onderweg had ik al diverse opdrachten gedaan voor de geocache die ik ook nog aan het doen was. Alleen was dit niet even op en neer naar de rotsen, maar ook nog een flinke stuk op en neer door de omliggende bossen. De route bracht me langs kleinere rotsformaties en bij deze Höhler Felsen zat ik even op een bankje, toen ineens iaaaa, iaaaa klonk. Blijkt er een ezel bovenop de Höhler Felsen te staan.

Ik moest nog één keer steil naar beneden en liep daarna over een soort van mountainbike pad. Aan het eind van dit pad stond het bord Teufelstisch. Voorbij de Teufelstisch zou de geocache verstopt zijn alleen moest ik wat proberen met het coördinaat om de juiste te verkrijgen. Dit is de Eppenbrunner Teufelstisch en in de regio zijn er nog veel meer. Vanaf boven was ik er zo, want ik zag bij het begin van de wandeling de steile klim en had toen zoiets van, dat gaan we niet doen.

De cache was uiteindelijk gevonden bij de derde keer proberen. Nu was het nog afdalen naar Eppenbrunn, maar wat ik ook probeerde te appen, zelfs in ons huisje moeten we genoegen nemen met de WIFI en is er geen mobiele data.

Karin was verrast om mij te zien. Tijd om even af te koelen met de voetjes in emmer koud water en natuurlijk een heerlijke koude goudgele rakker. Wilde ik net het verhaal gaan vertellen over de ezel die ik gezien had, komen er nog twee voorbij gewandeld. We hebben het vermoeden dat we hier met ezels kunnen wandelen. Misschien een idee om Karin daarop naar boven te vervoeren? Dus wat denk je? Google riep meteen Esel Wandern. Jammer voor Karin, maar ze mag er niet op gaan zitten.

Na de wandeling ben ik onder de douche gegaan. Even opfrissen na het zweten. De rest van de middag hebben we een paar biertjes en Rosé gedronken op ons terras. En vooral kijken naar mensen die hier allemaal voorbij komen.

Als avondeten hebben we Spaghetti Carbonara op. Die deze maal niet door de keuken prins, maar door de prinses is gemaakt. Deze lag na het eten lekker met een bakkie koffie uit te buiken toen er een vogeltje langs kwam. Eentje met een rode kop en gele vleugeltjes. Het was een Putter.

De vaatwasser is de afwas aan het doen en wij pakken nog één. De biergarten gaat sluiten en wij stoppen ermee voor vandaag.

Zo dan…

14 mei 2022 – De dag begon zoals we gewend zijn met de raam open en lekker van de vogeltjes genieten. Af en toe ruw verstoort door een dikke vrachtwagen of een iets teveel gepimpte wagen die je dan door het hele dorp hoort optrekken.

Eerst even checken hoe het ging met het pootje van Karin. Al mooi blauw aan het worden en nog steeds heel dik. Gelukkig voor haar kon ze er al een beetje beter op staan en daarnaast is het vandaag een reisdag, want we gingen Luxemburg verlaten en reisde door naar de Pfalz.

Bij het ontbijt werden we hartelijk ontvangen door de eigenaresse die ons gister ook voorzien had van de coldpack en koelbox vol ijs. Ik heb haar de koelbox en coldpacks terug gegeven en zijn daarna aan het ontbijt begonnen. Het laatste in Berdorf. Daarna was het de auto volproppen en op pad.

We moesten vandaag rustig aan doen, want alle geplande stops bij de Hexenklamm en een Cache met 2045 favo’s gingen het vandaag niet worden. We reden dus lekker binnendoor langs allerlei kleine gehuchtjes. Bij het wat grotere plaatsje Grevenacher zijn we de Moezel over gestoken en reden we in Duitsland. De Moezel lag er strak als een spiegel bij, maar een leuk plekje om daar een foto van te maken was er niet. We stopte dan maar op een parkeerplaats, maar daar vandaan starten vele wandelingen, maar er was geen zicht op de Moezel. Ik heb daar nog wel een korte Geocache gedaan. Stijl de berg af, zoeken en weer terug omhoog. Zoeken tussen het onkruid wat tot je oksels omhoog kwam. Maar ook die was in de pocket en kon de klim weer naar boven beginnen. Daar zat Karin rustig in een gloed hete auto te wachten.

Vlak voor het drielandenpunt van Duitsland, Luxemburg en Frankrijk zijn we de A8 opgegaan om even gas te geven. Maar niet alvorens we weer bovenaan een dikke klim van enkele kilometers waren. De volgende tussenstop was Zweibrücken Fashion Outlet.

We kwamen aanrijden op onze tussenstop waar we ook al diverse keren zijn gestopt op onze terugreis vanuit het zwarte woud. Alleen nu was het warm en super druk. We hadden gelukkig snel een parkeerplaats gevonden en zo konden we op ons gemak even de benen strekken en Karin even lekker rond huppelen. We hebben weer flink geshopt en onze auto nog voller geladen. Karin was eens een keer goed geslaagd.

Vlak voor het plaatsje Windsberg zijn we van de K6 afgegaan en hebben daar gepicknickt. We hebben al jaren een picknickkleed in de auto. Nooit gebruikt maar nu dan wel. Hup over een hoge bos gras werd het kleed neergelegd en zitten maar. Lekker in de schaduw konden we ons broodje eten en wat drinken. Niet veel later werd de rust verstoord door een vouwtje die met opa haar kind kwamen uitlaten. Wij hebben toen onze spulletjes gepakt en verder gereden naar Pirmasens.

Hier gingen we boodschappen doen voor de hele week. We zitten nu namelijk in een appartement en dan kunnen we lekker en simpel voor ons zelf zorgen. De eerste stop was bij de Wasgau. Een hele grote supermarkt van een merk waar ik nog nooit van gehoord had. De winkel was niet handig ingedeeld en de boodschappen bij elkaar vinden is dan heel lastig. Uiteindelijk dan toch nog maar even naar de Lidl om daar de boodschappen te zoeken die we nog niet gevonden hadden. Daarna was het snel door naar ons huisje want er moest van alles in de vriezer en of koelkast.

In Eppenbrunn aangekomen parkeerde ik de auto maar meteen op de parkeerplaats die bestemd was voor de ferienwohnung. Ik zag ook dat we opgewacht werden door Harald en Astrid. We kregen een uitgebreide rondleiding door de vakantie woning. In één woord “Geweldig”. Alles erop en eraan. Niets komen we tekort de komende week. Hij heeft zelfs de Nederlandse vlag buiten gehangen. Karin kan lekker liggen op haar ligstoel en er zijn van allerhande foefjes met licht en muziek. Na de rondleiding wilde men ons nog van harte welkom heten met een biertje. Wat zijn we gastvrij ontvangen.

Ook hebben kennis gemaakt met de bok van de buren. Langs onze vakantie woning is een hotel en daar loopt Erwin de Bok. Erwin heeft een paar horens van 40 centimeter en een sik van een goede 50 centimeter. Hij houd ervan om geaaid te worden al loopt de kok er met een grote boog omheen. Of we vooral het poortje dicht wilde laten, want Erwin eet alles op uit onze tuin.

Maar zoals de titel al zei, “Zo dan….”. De vakantie woning is fantastisch. Aan ons om er weer een geslaagde week van te maken. Zojuist hebben we voor het eerst simpel gekookt. Rijst met hete kip. Super simpel en lekker met een koude Bitburger.

Vrijdag de 13de “Geknext”

13 mei 2022 – Yep en het is vrijdag de 13de. Dat benadrukte Karin tijdens onze eerste vondst van vandaag. Misschien had ze dat beter niet kunnen doen.

We hebben we lekker geslapen vannacht. Rond drie uur even een uurtje de raam open om te koelen, maar toen de vrachtwagens weer langs kwamen hebben we deze maar weer gauw gesloten. Om kwart voor acht waren we beide netjes wakker voor de wekker. Dus nog even lekker wakker worden.

Na het ontbijt zijn we naar de l’Enfer gegaan. Hier lag de geocache die we eergisteren niet konden vinden. We hebben wat meer onderzoek gedaan en het blijkt dat we toch wel dieper de grot in moeten. Vanaf de parkeerplaats was het vandaag redelijk fris. Ik moest toch eerlijk bekennen dat ik het koud had. Maar als je dan flink moet klauteren dan is de kou snel vergeten.

We liepen de Hölle binnen na een korte maar prachtige wandeling. De hoofdlamp en zaklampen aan, wat een stuk beter is als je de reflectoren moet vinden. De eerste twee waren dan ook geen probleem. Dan moesten we op ons knieën door een nauwe opening te komen. Daarna moesten we omhoog klimmen. Een makkelijke klim buiten, maar binnen is het best lastig om te zien waar je de voeten en handen kunt plaatsen. We kwamen allebei zonder problemen boven en daarna moesten over een smalle richel verder, om even later af te dalen. Dan ineens zagen we allebei tegelijkertijd de rode reflectoren. Daar moest de cache dus liggen en jawel gevonden. Loggen en blij zijn. Daarna liepen we via deze mooie vallei terug naar de auto.

De auto werd gestart en zijn we naar de zuidelijke vallei van Berdorf gereden. Misschien wel bekend, maar hier heb je de Huel Lee en Perekop. Vanaf de parkeerplaats was het naar beneden over een stenen pad. Wat mij betreft mogen ze die vervangen voor een bospad, want dat loopt voor geen meter. We wilde hier de virtual cache doen dus we bezochten eerst de eerste drie groeven, die de mensen uit Berdorf hier vroeger hebben uitgegraven. Daarna moesten we door de vallei naar de Perekop wandelen.

En ja daar gebeurde het. Aan de linker kant een boomstam en verder helemaal niets. Ineens lag Karin daar. Ik lachen van wat doe je nu? Maar dat lachen verging snel, want ze riep meteen dit is niet goed! Oh jé wat dan? Haar enkel deed gruwelijk zeer en ze kon er niet meer op staan. Wat nu? We staan tussen de parkeerplaats en Perekop in. Het leek ons het beste om verder te wandelen naar de parkeerplaats van de Perekop en dat ik dan terug ga om de auto te halen.

Maar onderweg had ik nog een uitdaging en kon Karin even uitrusten. Een Geocache die de secret place heten. Super steil omhoog naar een grot. Ik moest goed uitkijken want de beukenbladeren verstopte alle mogelijke opstapjes. Onder een boom door en vasthoudend aan rotsen kwam ik bij de eerste grot. Maar deze kleine grot was niet de grot die ik zocht. Dus ik moest hoger. Ik werd vanaf het pad beneden netjes door Karin gecoacht . Misschien moet je hoger? En jawel ik had de juiste gevonden. Een kampvuur plek en daarachter moest ik de cache kunnen vinden. Dat duurde niet zo heel lang. Gevonden en wat denk je? Geen pen bij om in het logboek te loggen. Dus nog een keer naar beneden en omhoog. Best een gruwelijke klim. Misschien maar goed dat Karin niet mee was. Wachtend op mij waren er volgens Karin lieve Hollanders die Karin wilde helpen.

Na deze uitdaging zijn we doorgelopen naar de parkeerplaats van de Perekop. Karin is bij de parkeerplaats achter gebleven en ik ben terug gelopen naar de parkeerplaats. Dat ging in een lekker tempo. Dus de zweetdruppeltjes werden nogal opgewekt. Dan is de airco van de auto heerlijk. Snel naar beneden en Karin ophalen.

Daarna was het door naar Echternach. Op zoek naar een apotheek. Karins enkel was al flink gezwollen en we moesten wat. We hebben bij de drankhandel ook een apotheek gevonden. Hier was het superdruk en op vrijdag moeten er pillen gekocht worden. Na een half uurtje waren wij aan de beurt. We hebben een brace gekocht maar deze moest eerst aangemeten worden. Karin deed haar schoen uit en dat was pijnlijk en helaas voor haar alleen om de enkel omtrek te meten. 40 euro lichter gingen we de deur uit. En wat denk je, op de achterkant staat dat het een elastische polsband is. De vertaling hier in Luxemburg is nog niet helemaal zoals het zou moeten. We hebben ook nog wat pijnstillers meegenomen in de naam van Bitburger.

We reden binnendoor terug naar het hotel. Strompelend ging Karin richting kamer en ik ben bij de hotel eigenaar gaan vertellen wat er gebeurd was. Ik kreeg een Coldback mee en moest maar terug komen als deze weer ontdooid was. Haar enkel had al een lekkere dik ei. De tweede keer dat ik met de afgekoelde coldpack terug bij haar kwam stond ze met een oudere man te praten. Heerlijk in het echte Luxemburgs. Duits met een beetje Frans en Karin had volgens haar, haar enkel geknexst. Dit was de eerste keer dat ik dit hoorde. Veel beter dan dat deftige Frans wat ze hier vaker spreken.

Even later werd er geklopt op de deur. Een tempex koelbox met ijsklontjes. De dame moest dit komen brengen van haar baas. Wat lief….. Lekker koelen en nu maar bier drinken en Giro kijken. Na de overwinning van Bouwman zijn we naar Lenart gegaan om nog wat te eten.

Karin lekker kreupel richting het restaurant en daar hebben we een paar grote pizza’s besteld. Voor Karin een paar rode wijntjes en voor mij nog een Leffe. Daarna was het terug naar onze hotel kamer en dat is alleen maar de weg oversteken. Karin liet daar een boer van Berdorf lekker wachten door heel langzaam over te steken. Hij moest erom lachen en gaf ons nog wat kreten mee. Wat dat was geen idee, maar het was wel grappig.

Morgen reizen we naar de Pfalz. Gelukkig voor Karin een reisdag met volgens planning een paar geocaches en shoppen, maar dat zal wel anders uitpakken.

Ouwe Romeinse Meuk

12 mei 2022 – De ervaring begint zijn vruchten af te werpen. We hebben heerlijk geslapen vannacht. Dus eerst flink koelen met de ramen open en dan dicht doen, zodat we de herrie van de staat niet meer horen. We werden uitgeslapen wakker. We pakte nog even wat extra minuutjes, nadat de wekker ging. De raam open met frisse lucht en de tsjilpende vogels.

Nadat we wakker waren, checken we altijd het weerbericht. Het werd een dikke 22 graden vandaag. Dus de kleertjes aan en richting ontbijt. Grote koffie en dikke croissants vandaag. Natuurlijk het extra broodje voor de middag en off we go naar Trier.

We reden binnendoor richting Echternach, over de rivier de Süre en dan zijn we vanaf het hotel binnen 5 minuten in Duitsland. Een half uurtje later waren we in Trier. Het was druk bij het binnenrijden van de alt stadt van Trier. Maar ik vermoed dat dit altijd zo is. De Kaiser Wilhelm Brücke stond helemaal vast, maar dat is ook niet zo gek als we via deze weg de hoofdader (49) moeten kruisen. Maar na enkele momentjes wachten konden we onze wagen dan eindelijk parkeren in Kaufhof Parkhaus.

Dat ging niet zonder slag of stoot, want bij het inrijden reageerde de automaat nergens op. De auto’s langs ons kregen wel netjes een kaartje, maar uit die van ons kwam niets. Dus ik wilde weg, maar achter ons stond een oude dame netjes te wachten. De wagen in de achteruit en claxonneren hielp niet. Dus maar even uit de wagen en even uitleggen dat het niet werkte. Dan druk je toch gewoon op de telefoonknop riep ze. Terwijl wij dit deden was zij ondertussen snel via de andere ingang naar binnen geglipt. Ik in discussie met die gast die ik aan de lijn kreeg. Wagen verder naar voren etc. etc.. Ja de groeten! Even achteruit en via de andere ingang er uiteindelijk naar binnen. Geen probleem bij deze paal. Kaartje eruit en door.

De auto stond en we konden op pad. Karin moest ondertussen naar de WC. Recht tegenover de parkeergarage was een groot warenhuis. En gelukkig voor haar konden we op de tweede etage een toilet vinden. Via de roltrap snel naar boven. Alleen niet alle gasten hadden haast. Maar uiteindelijk voor Karin een opluchting. De twee euro even gewisseld op het bordje van de toiletdame en door.

Via het Karl Marx Beeld liepen we naar de Porta Nigra. De Porta Nigra (Latijn voor ‘Zwarte Poort’) is een stadspoort uit de Romeinse tijd gedateerd uit het jaar 170 en is het oudste en grootste monument van zijn soort in Duitsland. We twijfelde even of we de vier euro entree moesten betalen om het te bezoeken, maar uiteindelijk hadden we daar geen spijt van.

Wij zijn niet van die cultuur snuivers maar dit vonden we allebei toch wel leuk. We hebben er bijna twee uur rond gehangen. De bijna 2000 jaar oude poort met alle doorkijkjes vonden wij geweldig. Na het bezoek moesten we natuurlijk ook nog even de geocache vinden die in de binnenplaats verstopt was.

Een top start aan het bezoek aan Trier. Daarna zijn we begonnen aan een Adventure Lab die ons langs alle top attracties van Trier bracht. Alleen kwamen we niet uit de opdrachten. Na vier plaatsen zijn we er maar mee gestopt. Tijd om de route langs de Römerbrücke en andere Romeinse bezienswaardigheden voort te zetten. Zo kwamen we nog langs de Keizerthermen, Kurfürstliches Palais en de Trierer Dom, waar we nog even naar het Jezus gewaad zijn gaan kijken.

Het Heilige gewaad (Duits: Heiliger Rock) is het vermeende naadloze onderkleed (tunica) van Jezus, dat hij volgens de christelijke traditie droeg vóórdat hij gekruisigd werd. De echtheid is omstreden, maar wordt bewaard in de Dom van Trier. Compleet met een eigen afgesloten stuk van de dom in een glazen kist.

Onderweg hebben we in de Palastgarten nog een Adventure lab gestart. En die ging een stuk gemakkelijker. Alleen het vinden van de Bonus lukte ons niet. Daarna zijn we terug gewandeld naar de auto, waar we rond vier uur Trier verlieten.

Op ons terras hebben we nog een paar biertjes gedronken en later de finale van de Giro gekeken. Daarna zijn we de straat over gestoken om bij Lenert te gaan eten. Wat een verschil met gisteren. Nu lekker modern en schoon. Uiteindelijk waren we wel het dubbele kwijt dan gisteren, maar nu hebben we heerlijk gegeten. Morgen weer?

Tot morgen….

Wa Trèkte Aon?! Meej….

11 mei 2022 – Na een hele slechte nacht werden we netjes door de wekker om 8 uur gewekt. Wat een nacht. De raampjes stonden open, want met 25 graden was het om af te pikken in de kamer. Maar de doorgaande weg richting Echternach is helemaal niet zo rustig ’s nachts. Vrachtwagens, trekkers, een brandweer en zelfs een ruziënd stel midden in de nacht en als uitschieter een vrachtwagen die, ik vermoed rond 5 uur, gaat staan te lossen in de achteruit (piep piep) met een zwaailicht op zijn dak. Een half uur lang. Toen ging toch echt de raam en de gordijnen dicht. Dan maar zweten en 3 uur goed slapen.

Dus om 8 uur stonden we langs ons bed. Maar wa trèkte aon? Vanmiddag 27 graden, maar in de ochtend was het maar fris. Karin begon met een korte broek, om die nog voor het ontbijt in te leveren voor een lange. Goede keuze, want tijdens de zoektocht naar geocaches gingen we vandaag grotten bezoeken.

We konden tijdens het ontbijt gewoon in het Nederlands koffie bestellen bij een Nederlandse dame. Deze kwam ons tegemoet lopen, nadat we al enkele minuten achter een paar Fransen (Luxemburgers) hebben gewacht. Die voerde een complete discussie met de man die ons gisteren de rondleiding had gegeven. Eén ding was duidelijk het ging over kaas.

We hadden niets te klagen over het ontbijt. Er was zelfs een soort van worstenbrood. Gatver wat smerig was die. Maar al het andere was goed. Lekker bakkie koffie en croissants. Nog even snel een broodje voor de middag break en we waren klaar om richting Route 2 van de Mullerthal Trail te gaan.

Met de auto reden we een klein stukje om daar de wandelschoenen aan te trekken en af te dalen naar een aftakking van de Zwarte Ernz. We waren niet alleen. Het leek wel of we allemaal tegelijkertijd uit een bus waren gestapt. 4 groepen inclusief wij liepen achter elkaar de spelonken in. Gelukkig liepen wij na de hangbrug verder naar de tweede geocaching uitdaging de Hölle.

55 meter diep in deze grot zouden we de geocache moeten kunnen vinden. Zaklamp aan en zoeken maar. De temperatuur zakt meteen als je dit soort grotten inloopt. Dat is helemaal niet erg. Het grote probleem is alleen als we weer buiten komen. We zochten en zochten, maar helaas konden we deze niet vinden. Wat we wel konden vinden waren hele grote spinnen en muggen. Het zal morgen wel weer krabben worden. Na een half uur hebben we het opgegeven. Overmorgen nog maar eens een keer gaan zoeken hier.

De wandeling ging verder door de Schlüffe, grotten en rotsspleten naar prachtige uitkijkpunten op rotsplaten in duizelingwekkende hoogten. Bekende rotsformaties zijn o.a. Perekop, Hohllay, Teufelsinsel, Predigtstuhl en de Siebenschlüff. Na 2,5 uur waren we nog geen 1,5 kilometer van de parkeerplaats af. Geweldig om hier rond te struinen. Elke keer weer een hele nauwe gang in. Soms tot maximaal 30cm. breed. Karin heeft weer een angst overwonnen. Dan weer een trap omhoog om uiteindelijk een grot in te gaan voor geocache nummer 3. Eigenlijk wisten we al dat we deze niet gingen vinden, want er moest geklommen worden. Maar toch gingen we even kijken.

Nadat we ons door een hele smalle doorgang hadden gewurmd zagen we twee stalen trappen. Daar moesten we op zoek naar een rode reflector. Na een paar keer goed zoeken vond Karin deze. Ik heb nog geprobeerd om bij de cache te komen, maar het klimmen in deze grot was mij iets te link. We laten hem lekker liggen en zijn verder gegaan met onze ontdekkingstocht.

Had ik al gezegd hoe mooi het hier is? Het blijft maar prachtig. Elke bocht die we namen was weer mooi, maar het hoogtepunt hadden we wel een beetje gehad. We liepen verder richting het klimgebied van Berdorf. Hier waren ook veel mensen aan het klimmen. Voor ons veel te steil dus wij liepen aan de achterkant door de Siebenschlüff omhoog. Bovenop hebben we heerlijk even ons broodje opgegeten met een prachtig uitzicht over een vallei. Ook ging er hier een klimmer afdalen.

De Siebenschlüff afdalen was ook weer leuk. Zittend op onze kont gleden we naar beneden om weer een smalle kloof terecht te komen. Het was al twee uur en we besloten dan ook om terug te lopen. Onder aan de Siebenschlüff zagen we de man die vanaf de top afdaalde weer omhoog klimmen. Hij liever dan ik.

Bij de Wanterbach zijn we weer steil omhoog de kloof uitgelopen en via de bovenkant weer terug gelopen naar de parkeerplaats. Hadden wij maar zo weinig gelopen? Binnen een 15 tal minuten stonden we weer bij camping Martbusch. Wat maakt het eigenlijk ook uit? We hebben genoten van de mooie natuur en daar gaat het toch over. Terug naar de auto en terug naar het hotel.

Heerlijk hebben we genoten van een paar koude biertjes op het terras van de kruidentuin. Nadat de voorraad bijna op was zijn we even gaan liggen. Een kort dutje waarna we wat gingen eten.

Weinig keus in Berdorf op woensdag. Dus dan maar naar een hotel restaurant. Toen we binnenkwamen hadden we al spijt. Wat de F is dit? Ik zie de Duitsers hier nog zitten in 1944. Daarna is er ook niets meer aan gedaan. Ten eerste kwam de nicotine je tegemoet, wat ooit wit was is nu nicotine geel en overal lag wel wat. Vooral in het bar gedeelte. Tafels vol met rotzooi en een stamgast die de TV bediende. Het verklaart ook wel dat wij de enige waren. Maar tot op heden is de in aangebakken vet Cordon Blue nog steeds blijven zitten. Toen het op was hebben dan ook maar snel afscheid genomen van dit vieze restaurant. Ik ben in ieder geval blij dat ik hier geen kamer heb geboekt.

De ventilator die we hebben gevonden staat alweer te blazen in de raam. Morgen wordt het volgens het weerbericht een stuk minder warm met 22 graden. Een mooie temperatuur om even de grens over te gaan en Trier te bezoeken.

Berdorf in Luxemburg

10 mei 2022 – Daar gaan we weer. Een vakantie van een dikke anderhalve week naar Luxemburg en Duitsland. We beginnen vandaag in het plaatsje Berdorf en later deze week verblijven we nog een week in Eppendorf.

Vanmorgen konden we lekker rustig aan doen. De rit duurt maar 3,5 uur en we konden pas na 16 uur inchecken. Dus rond 12 uur hebben we de auto maar eens gestart en zijn we richting het zuiden gereden. Daarvoor heb ik eerst eens even met Android Auto zitten spelen. En eindelijk heb ik goede USB-C kabel die niet de hele tijd uitvalt. Dus voor vandaag op pad met een andere navigatie in de auto.

De temperatuur liep al snel richting de 25 graden en het abonnementje wind tijdens onze laatste reizen werd ook nu weer verlengd. Er stond een flinke wind en af en toe hadden we dan wel last van een windvlaag.

Bij Weert gingen we van de snelweg af. Midden in een woonwijk vond de Android Auto dat we er waren. Bleek ik toch een foutje te hebben gemaakt. Dus nu nog maar een keer het juiste coördinaat erin en jawel nu ging het goed. In het bos waar we nu waren zouden we volgens het internet een prachtige Geocache kunnen vinden. Een cache waar ik al een puur uurtjes op heb zitten rekenen om het coordinaat te verkrijgen en nu konden we dan eens ter plaatsen. We parkeerde de auto op een zandpad. Van dat vieze losse zand. En met de wind werden we meteen goed welkom geheten.

Op het pad naar de cache kregen we van alles over ons heen. Zo waren er rupsjes, spinnenwebben en van allerhande takjes die ons bekogelden. Na een korte wandeling stonden we dan oog in oog met de Notre Dame hangend aan een boom. Wat nu? Na het gepuzzel thuis moesten we nu de veld puzzel oplossen. Gelukkig hadden we wat tips en was het uiteindelijk niet moeilijk. Zeker een favoriet waard en weer een hele speciale cache gevonden. Terug bij de auto hebben we ons eerst maar ontdaan van de diverse beestjes en los zand. Tijd om verder te rijden richting België en Luxemburg.

We reden via Luik, Verviers en bij afslag 15 zijn we over de Luxemburgstrasse naar het noorden van Luxemburg gereden. Ik had in Nederland niet meer getankt en volgens de berekeningen moest ik Luxemburg kunnen halen. En wat fijn. Dat klopte ook. Bij de eerste pomp in Luxemburg meteen getankt voor 1,79 per liter. Oude vertrouwde prijzen van voor de Ukraine crisis. Nog een Twix als tussendoortje en verder richting Berdorf.

We reden een uurtje in Luxemburg en het landschap begon bij de eindbestemming steeds meer te veranderen. Het eerste stuk is voornamelijk licht glooiend, maar hoe dichter we bij Berdorf kwamen hoe ruiger het landschap werd. We reden de hele tijd langs de Süre en aan de andere kant van dit riviertje ligt Duitsland. Het laatste stukje ging omhoog door het bos waar we morgen gaan wandelen. Vlak voor berdorf reden we nog langs de ruige parkeerplaats van de Predigtstuhl.

Rond kwart over vier waren we bij het hotel. Of is het meer een B&B? In ieder geval was de receptie in de winkel, waar ze van alles verkopen. Ook is er een bar waar ze simpele gerechten verkopen. Zeg maar een van alles wat winkel met B&B. We kregen een korte rondleiding van de man die achter de kassa stond. In een beetje Duits, Engels, Nederlands en Frans. Maakt niet uit als we het maar begrijpen.

Nadat de spullen in onze kamer lagen hebben we de auto gepakt en zijn we naar de oudste plaats van Luxemburg gereden. Echternach heeft namelijk enkele supermarkten, want in Berdorf is de supermarkt onze B&B. Alleen maar rare biertjes, dus hup naar de stad.

De route liep over een heel mooi smal weggetje. We reden door het bos en vlak voor Echternach maakte we een steile afdaling het dorp in. Daar was het een potje druk. File in heel het dorp. Gelukkig hoefde wij alleen maar over te steken en dan de parkeerplaats op. Niet zo maar een parkeerplaats, maar een overdekte. Mag ook wel, want er zat een Zeeman, Aldi en een Action. Maar ook een drankenhandel. Dus daar lag de focus. Even een paar lekkere biertjes voor de snaaiavond.

Deze zijn we nu aan het opdrinken. Onze buren hebben we ook al ontmoet. Die waren zo hard op de gang aan het kletsen dat ik dacht dat het de eigenaar was en we waren nog op zoek naar enkele bierglazen. Karin heeft uiteindelijk beneden in de bar maar twee biertjes besteld.

Kijken wat de dag van morgen weer brengt. Tot dan.

Pfälzerwald Algemeen

Het Paltserwoud (Duits: Pfälzerwald) is een heuvelachtige regio in het zuidwesten van Duitsland. Het bos is een natuurpark dat 1.771 km² groot is. Het hoogste punt is de Kalmit (673 m) bij Maikammer. Ongeveer 90 procent van de oppervlakte bestaat uit bos.

Samen met het noordelijke deel van de naastgelegen Vogezen in Frankrijk vormt het, het UNESCO-geregistreerde Paltserwoud – Noord-Vogezen Biosfeerreservaat een van de grootste bosgebieden van Europa.

Travel-Blogs.nl

Maandelijkse archieven: mei 2022