16 april 2022 – We hebben vanmorgen lekker rustig aan gedaan alvorens we alle spullen in de auto hadden en we richting België reden. De planning was elf uur en de deur achter Karin viel om 11:02u dicht. Wat een timing weer. Ik had het voornemen om via Tilburg te rijden om even in Gilze bij de Action te stoppen. Alleen vond de navigatie dat we via Oosterhout moesten rijden. Dus het duurde tot aan Loon op Zand alvorens de navigatie eindelijk de route via Tilburg noord akkoord vond. Bij de Action wilde ik fietslampjes kopen, want vanavond wilde we na het avondeten op de fiets naar het Hallerbos. Misschien komen we pas terug in het donker. Na een kleine zoektocht had ik een setje gevonden voor zes euro.
De route ging via Antwerpen en vanaf Antwerpen over de A12 naar Brussel. We hadden geluk op de rondweg van Antwerpen. Geen file, maar wel druk. De andere kant op stond compleet stil. Ook de A12 richting Antwerpen vanaf Brussel stond stil. Maar wie verzint er ook een snelweg met stoplichten en een secundaire weg compleet gevuld met winkels. Van de Ikea tot Mediamarkt. Er staat er allemaal.
In Brussel noord aangekomen gingen we bij het Atomium op zoek naar een parkeerplaats. De eerste parkeerplaats was gesloten, maar dat wordt dan niet aangegeven. Dus die Belgen blijven maar proberen. De tweede was vlakbij het Atomium en deze was wel open. Een grindplaat waar we 10 euro voor betaalden.
Met dit geweldig zonnige weer was het super druk bij het Atomium. Onder het Atomium stond een rij van mensen te wachten. Deze wilde blijkbaar allemaal naar binnen. Niet normaal bijna het hele plein rond was de rij lang.
Wij doen natuurlijk daar weer andere dingen en beginnen aan een Labcache. Onderweg doen we ook nog een Virtual, traditional en een mystery. Na de drukte liepen we weg van het Atomium en kwamen we in het Expo 58 bos. Daar was het rustig en we genoten van de bomen die in de bloesem stonden. Terug bij de laatste stage, stonden we aan de andere kant van het Atomium. Na voltooien van de Labcache konden we op zoek naar de Bonus. Deze mystery cache lag in een bospad vlakbij het Atomium en werd vooral gebruikt als wc. Wat een lucht hing daar. We betrapte er zelfs 3 dames die gezellig op de hurkjes zaten.
Op de terugweg naar de auto kwamen we nog een trouwstoet tegen van Afrikanen. Een heel kleurrijk gezelschap. Is toch anders dan hoe wij het vieren. Nadat we de 10 euro parkeergeld hadden betaald hoefden we nog maar 28 kilometer naar onze bed and breakbast in Halle.
We waren daar dan te vroeg, dus stopte we in het buurplaatsje Eisingen, om de auto vol te gooien met benzine. Heerlijk om hier te tanken aangezien het hier een flink stuk goedkoper is dan in Nederland. Via de smalle straten van Eisingen reden we langs het spoor Halle binnen om niet veel later bij Villa Servais voor de komende twee nachten te arriveren.
Om half 3 waren we er al. We twijfelde even waar we binnen moesten. Dus we drukte maar even op een bel. Maar voordat de bel was uitgebeld reed er een auto door de straat, met eigenaar Geert. De Villa in Halle is vijftig jaar niet bewoond geweest. De familie De Poorter kocht dit statige maar vervallen pand in 2016 met als doel het te restaureren de pracht van weleer terug te geven. Het moest weer lijken op de tijd dat de bekende Halse cellist en componist Adrien François Servais er woonde en er zijn bekende muzikale tijdgenoten ontving.
We kregen een rondleiding van de trotse eigenaar Geert. De muziekzaal, de salon met Japanse fresco’s en als welkoms drankje kregen we apart geuzen biertje. Echt lekker vond ik het niet. Wel lekker fris, maar ik vind een triple of blonde biertje lekkerder. Het werd langzaam aan wat drukker in de villa. Geert ging andere gasten rondleiden en onze kamer was enige tijd later klaar. Onze kamer was de deluxe–kamer ‘Joseph’. De kamer bevind zich helemaal bovenin het gebouw. Elke keer weer was het flink sjouwen naar boven.
De koelkast in de kamer was aardig gevuld, maar helaas voor ons zaten er geen biertjes in. Even Google maps raadplegen om daarna naar de Delhaize te gaan. Na de rij met bier door te hebben genomen viel ons oog op Tongerlo. Het biertje wat we in 2004 dronken op het terras in Valkenburg. Een pakketje blonde en triple biertjes in ons mandje. Nog een zakje chips en naar de kassa. Konden we niet betalen met onze bankpas. Echter over de hele wereld kunnen we tegenwoordig betalen met die bankpas, maar bij de Delhaize niet? Dan maar even de Visa. Die deed het gelukkig wel.
Rond kwart over vijf hebben we de fietsen van de auto gehaald en zijn we Halle in gefietst. Ik had een reservering gedaan om half zes bij Resto Duo in het centrum van Halle. Druk was het er niet, want we waren de eerste. We waren zo vroeg omdat we daarna naar het Hallerbos wilde fietsen. Ik bestelde de Vol AU Vent en Karin de Black Tiger Scampi “Basilicum en Look”. Nog een lekker biertje erbij en het was weer genieten.
Om kwart over zes waren we klaar en kon de klim naar het Hallerbos beginnen. Tering dat blijft maar omhoog gaan. 5,5 kilometer klimmen met af en toe 10% hellingshoek. Hijgend en puffend kwamen we aan in het bos. Het bos is een publiekslieveling dankzij het prachtige paarse tapijt van wilde hyacinten, die bloeien midden april. Het gevarieerd reliëf zorgt voor prachtige plaatjes en maakt een bezoek aan dit bos meer dan de moeite waard. In het eerste stuk van het bos, zagen we maar weinig boshyacinten. We fietste noordelijk en hoe verder we het bos ingingen hoe mooier en magischer het werd. Vooral aan de zuidoost kant van ’t Kriekske is het prachtig.
Na een dik uur rondgefietst te hebben moesten we weer terug richting onze B&B. Gelukkig mochten we nu afdalen naar Halle. Dat ging natuurlijk heerlijk en dat we waren dan ook zo terug. De remblokjes rookte nog wat na. Tijd om te douchen en Karin ging met een biertje in bad.
