16 mei 2022 – Na één hele dag rust wilde Karin nu toch wel wat van de omgeving gaan zien. Niet meer lui vakantie houden, want dan verveelde ze zich rot. Zoals ook in Nederland was het vandaag de minste dag van de week. Men voorspelde regen in de middag. Dus een beetje rondtoeren met de auto behoord dan altijd tot de mogelijkheden.
We hadden geen haast vanmorgen en pas rond tien uur zaten we aan het ontbijt. Als beleg hebben we Franse stinkkaas gehad. Dat vind Karin vanmiddag misschien wel lekker maar niet op nuchtere maag. Dan maar onze eigen kaas op de stokbroodjes en eentje mee voor de lunch. Bij het hotel en de biergarten is helemaal niets te doen. Wat een verschil met gisteren. De parkeerplaats was leeg en bleef de hele dag leeg. Soms kwam er een wandelaar voorbij of een camper die een plekje zocht.
We stapten in de auto en reden Eppenbrunn uit. De wegen zijn smal, maar ook heel rustig op maandag. Waar we heen gingen wisten we eigenlijk niet. Gewoon een toertje door de Pfälz en als we een supermarkt tegenkwamen dan zouden we daar even stoppen. Wat zijn wij in Nederland dan goed verwend met supermarkten. De dichtstbijzijnde bij Eppenbrunn is 15 kilometer verderop in het plaatsje Lemberg.
Uiteindelijk zijn we richting de oudste geocache van de regio gereden. Deze is verstopt in Mei 2001 en ligt er dus al 21 jaar. Eerst zijn we gestopt bij Aussichtsplattform Hermersbergerhof. Een mooi aangelegd platform en daar zijn we natuurlijk even gestopt. Na deze stop stonden we niet veel later op de parkeerplaats van de Luitpoldsturm. Hiervandaan moesten we nog wel 500 meter lopen. Meteen een test voor Karin. Het ging niet soepel, maar ze heeft het toch wel mooi gedaan.
Onderaan de toren heb ik eerst de geocache gezocht en kon Karin even uitrusten. Dat duurde niet zo heel lang, want Karin en stilzitten is geen goede combinatie. Het duurde dan ook best wel even alvorens we deze oude jongen gevonden hadden. De techniek van 21 jaar geleden was natuurlijk niet zo goed als die we nu hebben.
De Luitpoldsturm staat op één van de hoogste bergen in het Pfälzer Wald. De Weißenberg is 607 meter hoog en toen we alle 166 treden van de toren hadden beklommen bereikten we op het uitkijkterras op 625 meter hoog. Hiervandaan hadden een prachtig 360 graden panoramisch uitzicht over de gehele Pfälz. Overal waar we keken bossen en bergen. Bij mooi weer hadden we tot aan de Taunus, Odenwald, Zwarte Woud, Donnersberg en Vogezen kunnen kijken, maar vandaag niet. Vanuit Frankrijk zagen we regen op ons af komen. Een hele sluier van regen. Tijd om weer af te dalen, want dat gaat niet zo snel met de enkel van Karin. Onder aangekomen zijn we in de aanbouw van de toren gaan zitten, om te wachten totdat de meeste regen over was. We aten op ons gemak een broodje en dronken wat. Daarna zijn we op Karin’s tempo weer naar de auto gewandeld.
Eindelijk is de auto weer wat schoon geregend. Hij was vanmorgen bijna groen van de stuifmeel. We reden de andere kant op en kwamen zo op deze stille weg een hertje tegen die zich snel uit de voeten maakte. We reden langzaam terug naar Eppenbrunn en in Lemberg zijn we gestopt bij de Wasgau. Even wat bakboter en beleg voor morgen.