19 mei 2022 – Om weer geen halve rustdag te krijgen hebben we maar onze wekker gezet. Echter om 8 uur hadden we beide nog geen zin in op te staan, maar een uurtje later zaten we dan toch aan het ontbijt. Het lijkt wel of het ontbijt elke dag uitgebreider wordt. We krijgen het brood niet meer op. Vandaag 2 stokbroden en een soort van puddingbroodjes. Karin noemt het een flapje, we hebben echter geen idee in wat erin zat.
Na het ontbijt gingen we Karin’s enkel maar weer eens op de proef stellen. We zijn naar Annweiler am Triffels gereden om daar naar boven te wandelen naar de Slevogtfels. Best een pittige klim die steil omhoog ging.
Ik had een parkeerplaats gevonden waarvandaan de wandeling moest starten. En jawel de weg ernaar toe was afgesloten, omdat ze met een helikopter spullen naar één van de burchten aan het vervoeren waren. Dus we reden door naar de hoofdparkeerplaats van burcht Triffels en vandaar konden we een weg naar deze parkeerplaats oprijden. Onderweg daarheen liep er man te schudden met zijn hoofd. Blijkbaar is dit een eenrichtingsweg, maar in het begin van deze weg waren de borden, volgens Karin, afgedekt met zakken. We reden dus gewoon door en parkeerde de wagen op de parkeerplaats. Er stonden er nog een paar dus het zal wel mogen was de conclusie.
De wandelschoenen aan en steil omhoog naar de Slevogtfels. Onderweg een kleine pitstop, waarna het zwart zag van de vliegen. Karin’s enkeltje deed het prima tijdens deze steile klim. Naar boven is het probleem niet. Straks naar beneden zal het wel wat lastiger worden.
Bovenop de rots hadden we prachtig uitzicht over de drie burchten. Jammer dat de helikopter zoveel herrie maakte. We maakten wat foto’s en checkten of er een geocache in de buurt lag. Met zo’n prachtige locatie moest dat eigenlijk wel zo zijn. Even zoeken op de telefoon en jawel, op 35 meter moest er één liggen. We zochten best een tijdje, maar uiteindelijk hadden we deze ook weer gevonden. Naam in het logboek en daarna zijn we begonnen aan de afdaling. Niet over hetzelfde steile pad, maar een om de steilste afdalingen heen.
Terug bij de auto zijn we op zoek gegaan naar een supermarkt om ons statiegeld in te leveren. Eerst een Lidl en later een Wasgau. We wilden namelijk wat blik inleveren. 25 cent per blik in Duitsland. Nu hadden we wat Luxemburgse blikken bij. Nergens in te leveren en toen hebben we ze in de afvalbak gegooid. Volgens mij was nu juist dat de blikjes ingeleverd werden, zodat ze niet in de natuur terecht kwamen. In mijn ogen mist men hier een afslag. Nog even wat bier en sportdrank ingeslagen voor de laatste twee dagen.
Vanaf Annweiler am Triffels zijn we naar Hinterweidenthal over de B10 gereden en daar gebeurde het. Een flauwe bocht naar rechts met een bord van 70. Ik reed er denk ik met 80 langsheen en FLITS!!! Shit ik ben geflitst. Wat een zeikers hier in Duitsland. Voor de tweede keer in een jaar een boete voor waarschijnlijk 20 euro omdat 8 kilometer te hard heb gereden. Ben benieuwd hoelang we hier dan weer op moeten wachten, voordat deze binnenkomt en of ik op de heenweg ook al geflitst ben?
Bij Hinterweidenthal parkeerde we de auto vlakbij het belevenispark en liepen via een steil pad omhoog naar de teufelstisch. Nog even een korte pauze om het flapje op te eten. We zaten op een bankje met als leuning link en rechts twee grote schoenen. Daarna moesten we nog een flink aantal trappen omhoog naar de top om daar de duivelstafel te kunnen bewonderen. Hoe dit blijft staan is toch een raadsel. Daarna was het weer naar beneden en bij de auto zetten we koers naar de vakantie woning.
Daar aangekomen even een lekker koud biertje en wat snaai erin. Karin had een lekker bordje kaas, worst en chips klaargemaakt. Op de laptop even de Giro op en ontspannen.