15 mei 2022 – Wat is het toch fijn dat we zo’n geweldige vakantie woning hebben. We zitten langs Hotel restaurant Krupper en hebben in onze achtertuin een Biergarten.
Vanmorgen hebben we lekker uitgeslapen op ons geweldige bed en zijn daarna eens gaan kijken wat er voor broodjes en een verrassing klaar stonden. Volgens de gastheer en gastvrouw krijgen we elke dag iets speciaals. Ik maakte de tussendeur open met de sleutel en daar stonden 2 kleine pistoletjes en een grote. Daarnaast stond de Schwarzwälder Schinke en als verrassing deze keer twee canalés. We aten in onze serre in een lekker ochtendzonnetje.
Na het ontbijt hebben we toch besloten dat Karin vakantie ging houden en ik de Altschlossfelsen ging lopen. Meteen even verkennen hoe zwaar het zou zijn als Karin mee zou willen later deze week. Het begon in Eppenbrunn al langzaam wat drukker te worden. De eerste motorrijders parkeerde al op de parkeerplaats pal langs onze woning. Ik zei nog tegen Karin, dan heb je wat te kijken vandaag.
Daarna ben ik begonnen aan de wandeling en geocache. Ik wachtte nog heel even want op de parkeerplaats stond een hele grote groep te wachten. Wat ik alleen niet gezien had was dat dit een 60/70 plus groep was met wat gidsen en vrijwilligers. Maar eigenlijk maakt het niet uit, ik moest alleen flink slalommen om er langs te kunnen niet veel later. Ook één van de vrijwilligers had de hond meegenomen. De grote witte Samojeed vond alleen de kleine rivier leuker dan een stukje wandelen. Blijkbaar vond jawel Fifi, het wel leuk in het stroompje, want terug naar zijn baasje gaan daar had het beestje geen in in. Na vijf minuten kwam het baasje hard rennend mij voorbij om zich weer bij de grote groep te voegen.
Het laatste stuk van de wandeling ging steil via een bospad omhoog. Met 26 graden was het natuurlijk meteen zweten. Ik zag aan mijn rechterhand de oude grenspalen, die de grens tussen Duitsland en Frankrijk aangeven. Nog één laatste steile klim naar boven bracht me aan de achterkant van de Altschlossfelsen. De Altschlossfelsen zijn een formatie rotsen van ongeveer anderhalve kilometer lang gemaakt van rood zandsteen met een hoogte tot 30 meter.
Een prachtig stukje natuur op de grens met Frankrijk. Zeker populair op zondag als het lekker warm is. Het was dus druk bij de Altschlossfelsen en het maken van foto’s zonder toeristen was dan wel eens een probleem. Zo stond ik al een hele tijd te wachten om bovenstaande foto te maken. Langs mij stonden al een hele tijd een paar Aziatische types te wachten, maar bewegen ho maar. Dus in het Duits en Engels uiteindelijk maar verteld dat daar een camera stond en die wilde een foto maken. Begrijpen ho maar, maar ze zijn uiteindelijk toch net buiten het venster van de camera gaan staan. En jawel toen viel eindelijk het kwartje.
Onderweg had ik al diverse opdrachten gedaan voor de geocache die ik ook nog aan het doen was. Alleen was dit niet even op en neer naar de rotsen, maar ook nog een flinke stuk op en neer door de omliggende bossen. De route bracht me langs kleinere rotsformaties en bij deze Höhler Felsen zat ik even op een bankje, toen ineens iaaaa, iaaaa klonk. Blijkt er een ezel bovenop de Höhler Felsen te staan.
Ik moest nog één keer steil naar beneden en liep daarna over een soort van mountainbike pad. Aan het eind van dit pad stond het bord Teufelstisch. Voorbij de Teufelstisch zou de geocache verstopt zijn alleen moest ik wat proberen met het coördinaat om de juiste te verkrijgen. Dit is de Eppenbrunner Teufelstisch en in de regio zijn er nog veel meer. Vanaf boven was ik er zo, want ik zag bij het begin van de wandeling de steile klim en had toen zoiets van, dat gaan we niet doen.
De cache was uiteindelijk gevonden bij de derde keer proberen. Nu was het nog afdalen naar Eppenbrunn, maar wat ik ook probeerde te appen, zelfs in ons huisje moeten we genoegen nemen met de WIFI en is er geen mobiele data.
Karin was verrast om mij te zien. Tijd om even af te koelen met de voetjes in emmer koud water en natuurlijk een heerlijke koude goudgele rakker. Wilde ik net het verhaal gaan vertellen over de ezel die ik gezien had, komen er nog twee voorbij gewandeld. We hebben het vermoeden dat we hier met ezels kunnen wandelen. Misschien een idee om Karin daarop naar boven te vervoeren? Dus wat denk je? Google riep meteen Esel Wandern. Jammer voor Karin, maar ze mag er niet op gaan zitten.
Na de wandeling ben ik onder de douche gegaan. Even opfrissen na het zweten. De rest van de middag hebben we een paar biertjes en Rosé gedronken op ons terras. En vooral kijken naar mensen die hier allemaal voorbij komen.
Als avondeten hebben we Spaghetti Carbonara op. Die deze maal niet door de keuken prins, maar door de prinses is gemaakt. Deze lag na het eten lekker met een bakkie koffie uit te buiken toen er een vogeltje langs kwam. Eentje met een rode kop en gele vleugeltjes. Het was een Putter.
De vaatwasser is de afwas aan het doen en wij pakken nog één. De biergarten gaat sluiten en wij stoppen ermee voor vandaag.