september 2023

Kaap Arkona

17 september 2023 – We hebben gisteren besloten om het laatste hotel te annuleren en morgen rechtstreeks naar huis te rijden. Dat houdt in dat vandaag de laatste dag van deze vakantie was. Hiervoor zijn we naar Kaap Arkona gereden. Een reis naar Rügen is niet compleet met een reis naar Kaap Arkona. Vanaf Sellin is het een uur rijden en volgens het internet is het daar prachtig.

Na het ontbijt rijden we noordwaarts en bij Sagard hebben ze weer een prachtig stukje wegdek. Kinderkopjes met gaten over een paar kilometer. Nog een overblijfsel uit de DDR tijd? Daarna rijden we bij Breege door een smalle strook bos waar overal auto’s langs de weg geparkeerd stonden. Tja, dat krijg je als je op iedere parkeerplaats moet betalen….. Bij Altekirchen draaien we rechtsaf en rijden we over een boeren weg naar de kaap. Zo smal dat er twee campers elkaar niet kunnen passeren. De infrastructuur kan wel wat upgrades gebruiken.

In Putgarten aangekomen moet je de auto op een groot parkeerterrein neerzetten en dan heb je de keuze. Met een treintje mee of lopen. Aangezien we al aardig wat gewandeld hebben de afgelopen week kiezen we voor het treintje naar Arkona.

Er zijn waarschijnlijk maar een paar plekken op aarde waar zo’n hoge dichtheid aan “vuurtorens” is als hier. Er staan hier namelijk drie vuurtorens, heel verschillend qua architectuur en geschiedenis, op het noordelijkste punt van Rügen. De hoogste is de nieuwe vuurtoren, al is deze al meer dan 100 jaar oud!

We lopen vanaf het treintje naar de oude vuurtoren en zoeken hier een Geocache die ze verstopt hebben bij een oude molensteen, weg van de toeristen. We snuffelen nog wat rond en lopen daarna over het wandelpad van de vuurtorens naar het vissersdorpje Vitt. Bij de violette trappen nemen we de trap naar beneden. Om dit te doen moeten we echter eerst het hoogteverschil van 45 meter overwinnen vanaf de top van de kliffen tot aan zeeniveau.

Daarna lopen we langs de Oostzee over de stenen strand naar de strandbar in Vitt. Daar lopen we nog even door de dorpsstraat om dan de trap te nemen om met het treintje terug te gaan.

Bij aankomst wilde het treintje net wegrijden. Maar van de chagrijnige chauffeur mochten we nog mee. Na een kort bezoek waren we wel klaar met Kaap Arkona. We hadden het beide heet en zochten snel de airco van de auto op om weer terug te rijden naar Sellin.

Daar slingeren we bij thuiskomst de laptop aan om de Formule 1 te kijken. We drinken nog een paar biertjes en maken zoveel mogelijk de koelkast leeg.

Morgen weer naar huis.

Een geen zin dagje

16 september 2023 – Dus vanmorgen zijn we lekker in ons bed gebleven en hebben laat ontbeten. In Sellin was het alweer lekker druk en toen we Sellin uitreden richting Prora reden we in een stoet over de veel te smalle wegen.

Ik heb vanmorgen eerst even bij de buren een souvenir gekocht en daar wat geld gewisseld voor 2 euro munten. Overal moet je hier betalen om te parkeren en dan is het best handig om veel kleingeld te hebben.

We parkeerde bij de Prora flats. Hier heeft Nazi Duitsland in 1936 een groot en Nazi bouwproject neer gezet. De opdracht voor de bouw werd in 1935 gegeven door Adolf Hitler zelf. In het badhotel van Kraft durch Freude moesten twintigduizend vakantiegangers uit de arbeidersklasse zich kunnen ontspannen. In totaal telde het complex tienduizend tweepersoonskamers, over een lengte van bijna 5 kilometer en alle naar het oosten gericht met uitzicht op zee.

Na de oorlog stond het jarenlang te verpauperen tussen hekken, maar de voormalige spookstad heeft een nieuwe bestemming. Langzaam verandert het in iets waar het eigenlijk ooit voor bedoeld was: een vakantieparadijs op een van de mooiste plekjes in Duitsland.

We doen er een hele mooie geocache en lopen daar verder zonder een doel rond. Dat is ook voor het eerst deze vakantie. We lopen maar snel terug naar de auto en rijden terug naar Sellin. Maar eerst nog even een paar boodschapjes voor de laatste twee dagen.

Terug in het appartement kijken we de kwalificatie van de formule 1 en lopen richting de pier. Vanaf daar rechtsaf door het hoge duinen gebied naar het Südstrand. Onderweg vinden we nog een Geocache en hebben diverse keren mooi uitzicht op de Oostzee. Voor de tweede keer in twee dagen stonden we oog in oog met een hertje. Die zich snel achter een boom verstopte.

In ons appartement hangt een schilderij van een beeld op een rots. Dit blijkt Selina te zijn en zei is op het Südstrand te vinden. We zien Selina voor het eerst als we bovenop een klif staan. De afdaling naar het strand is een steile met 20%. Omlaag gaat dan goed maar omhoog wordt het weer even zweten.

Na enkele foto’s hopen we dat de Bäderbahn nog komt. Volgens het schema wel, maar we komen er net op tijd achter dat deze bovenaan de steile berg omdraait. Vijf minuten voordat de Bäderbahn zou moeten komen zaten we te wachten en te wachten, maar er kwam niets. Uiteindelijk zijn we maar terug gewandeld naar ons appartement. En toen we bij het restaurant waren, had het treintje ons nog steeds niet ingehaald.

We aten vanavond bij restaurant de Kajute, vonden we grappig omdat we ook al in een Kajute hebben geslapen. Ik bestelde een lekkere schnitzel en Karin ging voor de schweinesteak. Hier werd flink doorgewerkt en voordat we het eenmaal wisten stond het eten en twee pilsjes al op tafel.

Daarna zijn we naar de pier gewandeld. Deze zou mooi verlicht moeten zijn. Ten minste als je internet geloofd. Het licht wat er was kwam van het restaurant en de profielverlichting die je ziet op de internetfoto’s was er niet of niet aan. We lopen nog een keer over de pier en gaan dan terug naar het appartement. Tijd om lekker te bloggen en de voetjes op de poef te leggen.

Nationalpark Jasmund

15 september 2023 – Om half negen tringelde weer het wekkertje. We hebben beide heerlijk geslapen. Het was koud met 12 graden. Uiteindelijk werd het 21, maar dat is even wennen na al die hete dagen en puffende nachten.

Zoals gebruikelijk bakken we een paar broodjes af en na het ontbijt verlaten we de Johanneshorst. Vanavond nog een leuk weetje over dit huis aan de Wilhelmstrasse ontdekt, maar dat komt later.

We rijden de 40 kilometer naar het plaatsje Hagen, over de veel te drukken binnenwegen van het eiland. Ik ben in ieder geval blij dat we er niet in de zomer zijn. Lijkt me geen pretje om hier te rijden, aangezien het nu al niet opschiet.

We moesten vanmorgen eerst even stoppen voor de stoomtrein de “Rasende Roland”, want die kwam nog eerst voorbij. Daarna reden we via Binz, Prora en Sassnitz naar de parkeerplaats Hagen. De grote parkeerplaats kost 7 euro per dag, maar een 100 meter verder kun je ook voor 3,50 parkeren bij Wildgaststätte Kleine Försterei. Dat doen wij en onze auto staat mooi in de schaduw.

We lopen langs het drukke busstation en kijken even bij de souvenirshop. Karin gaat nog even naar het toilet en daarna beginnen met de wandeling naar de Köningsstuhl. Het gele wandelpad gaat via het oude veengebied en even later komen we bij het hoofd wandelpad. Een breed wandelpad leidt door een beukenbos, richting de krijtkust. We doen ondertussen enkele vragen van een Adventurelab cache en uiteindelijk bereiken we het Nationaal Parkcentrum. Hiervoor vragen ze 12 euro per persoon entree. Maar om het bezoekerscentrum te zien en over een brug te wandelen vinden wij 24 euro teveel.

We lopen dan ook de andere kant op en gaan richting het Victoria-Sicht. Dit is een klein uitkijkplatform en deze kun je gratis bezoeken. Het is het perfecte alternatief voor de Königsstuhl zonder entree te betalen! Vanuit het Victoria Sicht heb je een geweldig uitzicht op de Königsstuhl. Als je op de Königsstuhl zelf staat, kun je deze beroemde krijtrots niet eens zien. Wij bekijken de Köningsstuhl vanaf een ander platform, want bij de Victoria Sicht staat een lange rij te wachten om een foto te maken.

Daarna lopen we door en dan is het ineens rustig. Nog maar enkele wandelaars lopen verder via de Hochuferweg richting Sassnitz. We lopen een stuk en op de GPS zie ik dan een pad wat naar het strand gaat. We lopen erin en het lijkt op een drooggevallen waterval of riviertje. Na een honderd meter wordt het steiler en steiler, maar het strand komt steeds dichterbij.

Op het strand aangekomen zien we nog een paar andere mensen, maar dat is het. We gaan zitten op een grote steen en eten daar een broodje. Even rusten we en maken wat foto’s. Daarna lopen we via de grote stenen zuidelijk via het Kollicker ort. Blijkbaar staat daar een vuurtoren, maar daar zie je vanaf het strand niets van. Om de hoek hadden we een prachtig uitzicht op de krijtkust. We houden het water in de gaten, want het lijkt vloed te worden en we moeten nog terug om via het steile pad weer naar boven te komen.

We lopen daarom ook redelijk snel terug en beginnen aan de steile klim naar boven. We pauzeren diverse keren en zien weer mensen lopen. We steken het pad recht over en volgens de GPS moet daar een pad liggen. We zien er weinig van, maar besluiten toch om de GPS te volgen. Na een paar honderd meter komen we op een pad uit. Heerlijk rustig en geen rijen met mensen, die je bij de Köningstuhl wel vind. We lopen over een oud stenen pad en zien zelfs nog een hertje weg springen.

Het laatste stuk van de wandeling loopt over het brede pad door het beukenbos. We komen flink bezweet bij de auto aan. De wandelschoenen uit en zitten. We kunnen vanaf Hagen nog een klein uurtje uitrusten alvorens we in Sellin zijn.

Bij de plaatselijke supermarkt kopen we een paar pizza’s voor het avondeten. In de Johanneshorst aangekomen gaan we in onze serre zitten, drinken we een heerlijk koud pilsje en genieten we van de zon! Daar valt ons oog weer op Einstein. Waarom hangt die hier overal en liggen er boeken? Na een Google opdracht blijkt het dat Einstein hier heeft gelogeerd tijdens de ontwikkeling van zijn relativiteitstheorie.

Naar Rügen

14 september 2023 – Vannacht was ik ineens wakker, omdat ik een irritante fluittoon hoorde. Ik had geen idee van waar het vandaan kwam. Het blijkt uiteindelijk van de buizen af te komen die de vloerverwarming aanstuurde. Die hadden we uit gezet, want het was toch veel te warm voor vloerverwarming. Dus uiteindelijk de verwarming op standje 1 en daarna was het over en ben ik weer in slaap gevallen.

Om acht uur ging de wekker, want we moesten hier al om half tien uitchecken. Snel het ontbijt en daarna weer inladen om naar het volgende adres te gaan. We hadden allebei last van de spieren. Waarschijnlijk van de best intensieve dag van gisteren.

Precies om half tien stond de mijnheer die bij ons de borg heeft opgehaald weer voor de deur. Een snelle controle van het appartement en ik kreeg mijn borg weer terug. Maar wat nu? Het is maar 2 uur rijden naar Sellin en daar kunnen we pas om drie uur inchecken.

Ik bedacht dat we naar Zinnowitz konden gaan en daar even wat rondwandelen. Zinnowitz is een van de bekendste badplaatsen op het eiland Usedom. De badplaats heeft een prachtige historische gebouwen in victoriaanse stijl en een mooie strandpromenade. De strandpromenade is zorgvuldig aangelegd als een klein park en beschikt over restaurants, snackbars, bankjes, winkels, een concertpodium en de Vineta-pier.

We parkeerde de auto bij de plaatselijk Edeka. Hier konden we een uur lang gratis parkeren. We probeerde eerst nog even het statiegeld in te leveren, maar hier werden de flessen, die we bij een Edeka hadden gekocht niet geaccepteerd. Die gaan weer in de auto en zo lopen we even later door de straten van Zinnowitz.

We lopen een AdventureLab geocache en konden alle waypoints en vragen goed oplossen. Alleen op de pier moeste we iets vinden op een bankje, maar deze werden allemaal bezet gehouden door de plaatselijke senioren. Door tijdgebrek hebben we deze maar overgeslagen. Snel terug naar de auto, want het uur zat erop.

Vanaf Zinnowitz zijn we het eiland Usedom afgereden bij Wolgast. We hadden blijkbaar geluk tijdens ons bezoek, want de brug was tot 10 september afgesloten voor auto’s. Zoals op de heenweg was het nu ook weer druk met autoverkeer. Dit kan ook niet anders aangezien er maar 2 bruggen zijn naar en van het eiland en er in de omgeving geen snelweg is.

Maar we hadden natuurlijk tijd genoeg en we reden richting Rügen. Het grootste Duitse eiland en reden bij Stralsund over de grote en hoge Rügenbrücke. Hier een mooie brede tweebaans autobahn. We reden richting Bergen auf Rügen. Hier heeft men bovenop een heuvel een uitkijktoren en er zijn diverse dingen te doen. In het centrum heeft men de befaamde kinderkopjes met een schuine betonnen baan. Hierdoor schud de auto nog meer. Al rammelend rijden we door dit gezellige centrum waarna we langzaam steeds hoger over een gatenkaas als weg reden.

Eindelijk parkeren we de auto op de parkeerplaats bij de rodelbaan. Je kunt hier van alles beleven alleen vandaag is het er stil. Zijn we te vroeg? We lopen naar de Ernst-Moritz-Arndt Turm. Dit is de uitkijktoren en nadat we twee euro in de toegangspoort hadden gegooid kon de klim naar boven beginnen.

De toren uit 1877 staat op een 91 meter hoge, beboste heuvel en is zelf 26,7 meter hoog. Vanaf de top heb je een prachtig rondom uitzicht op het eiland Rügen met uitzicht op de Hanzestad Stralsund, het eiland Vilm, het eiland Hiddensee en Kaap Arkona op de noordpunt van Rügen.

Na dit bezoekje proberen we nog een geocache te vinden. Maar deze lag beneden in een diep dal verstopt tussen de brandnetels. Helemaal fit waren we niet en we stonden ook niet te springen om het alsnog te proberen. We liepen terug naar de auto. Reden naar beneden, via de hotseknots weg en kinderkopjes, door het centrum van Bergen auf Rügen. Even later vervolgde we de weg richting Sellin.

We checkten in bij ons nieuwe appartement midden op de hoofdstraat van Sellin. Een drukke en levendige straat met veel restaurantjes en souvenirwinkels. We hebben een appartement op de tweede etage. Het is groot en mooi met een soort van kleine serre aan de voorkant. Als eerst gooien we alle ramen open, want het is veel te warm.

Toen we gesetteld waren zijn we naar de bekende pier gewandeld. Dit is één van de bekendste plaatjes van Rügen en is te vinden aan het einde staat van de Wilhelmstrasse. De Seebrücke is een 394 meter lange pier. Vanaf hier heb je een schitterend uitzicht op het bouwwerk. Via de lange trap wandelen we naar beneden, er is ook een lift maar die nemen we als we omhoog moeten.

Aan het begin van de pier staat een klassiek houten restaurant. Overdag is het schitterend, maar wanneer het ’s avonds verlicht, dan bereikt het de perfectie. Aan het eind van de pier bevindt zich een duikgondel, zoals in Zinnowitz. Hiermee kun je een duik in de Oostzee maken, zonder nat te worden.

Vanavond eten we spaghetti en liggen we languit op de bank. Eindelijk kunnen we Nederlandse TV streamen, omdat ik gelukkig een netwerkkabel bij heb. Via de WIFI heeft men de firewall weer zo gezet dat er met telefoon niet te streamen is.

Historisch Technisches Museum Peenemünde

Met bakken

13 september 2023 – Harde onweersklappen vannacht en heel veel regen. Daar is het dan, de temperatuursomslag en het komt met bakken naar beneden. De straten staan blank en parkeerplaatsen zijn een soort van meertjes geworden.

Het heeft dan ook weinig zin om vroeg uit bed te komen. We blijven lekker liggen en rond een uur of elf ontbijten we. Na het ontbijt los ik alvast een stukje opdracht van een nachtcache op en vanavond hebben we deze gedaan.

Rond de middag rijden we naar Peenemünde. Peenemünde is vooral bekend van de tweede Wereldoorlog. Van 1936 tot 1945 werden hier vlak naast het dorp geheime V-wapens ontwikkeld, De zogenaamde vergeldingswapens en beter bekend als de V1 en V2. Ze bestookte er voornamelijk Engeland mee. Op een gebied van 25 km² werkten maar liefst 12.000 mensen tegelijkertijd aan deze innovatieve wapens. Van de 12.000 mensen waren het grotendeels dwangarbeiders.

We parkeren op één van de vele parkeerplaatsen. Vlakbij de haven en bij het museum. We lopen eerst naar de haven om daar een Russische onderzeeër te bezoeken. De U-461 onderzeeër maakte deel uit van het Sovjet Project 651. Hij is de laatst overgebleven boot in deze klasse en de grootste conventionele onderwaterraketkruisers die ooit is gebouwd.

We betalen entree van 6,50 euro en klimmen via een smalle trap naar beneden de onderzeeër binnen. Het stonk meteen naar diesel en we snapten beide niet dat hier 80 mensen in konden verblijven en wonen. De honderden metertjes, sluip en kruip door plekjes en smalle gangetjes maakte flink wat indruk.

Na het bezoek aan de onderzeeër zijn we langs de kade gewandeld en pikken zo nog een geocache op. Terug bij de auto, laten we onze vesten achter, want ook al regent het, het blijft warm. Een hele grote groep schooljeugd vertrekt net uit het Historisch Technisch Museum als wij naar binnen gaan.

Na de entree staan er buiten twee V-wapens tentoongesteld. De V1 en V2 die de grote schade aanrichtten in Engeland in een vergeefse poging om het Britse moreel te verzwakken. De V1 is de vliegende bom en de motor produceerde een kenmerkend zoemend geluid, zodat de Engelsen ze hoorden aankomen. Ze werden dan ook vaak buzz-bommen of doodlebugs genoemd.

De V2 was een ander verhaal. Deze raket was veel angstaanjagender dan de vliegende bom, omdat je hem niet kon horen aankomen. Het reisde sneller dan de snelheid van het geluid. De ongelukkige burgers wisten letterlijk niet wat hen overkwam; de raket landde eerst en daarna volgde het geluid.

Wernher von Braun, de man die de V-wapens uitvond, ging na de oorlog naar de Verenigde Staten om te werken voor de National Aeronautics and Space Administration (NASA), waar hij bekend werd als ‘de vader van de moderne rakettechnologie’. Er wordt van hem gezegd dat hij in 1969 de eerste Amerikaan op de maan zette.

Deze geschiedenis is dus in het museum te zien. Van het eerste begin van de rakettechnologie tot aan heden ten dagen. De nadruk ligt vooral op de tweede wereld oorlog, want dat is natuurlijk wat zich hier heeft afgespeeld. Wij vonden het allebei een goed in elkaar gezet museum en hebben er toch zeker wel twee uur rondgewandeld.

Terug in Karlshagen bezoeken we kort de supermarkt en terug in het appartement zitten we even om daarna door te lopen naar het strand. Wat een verschil. Gisteren in de korte broek en lopend in de zee en vandaag is er niemand in het water en loop je met een regenjas.

We schieten een paar kilometer verder over de camping om zo bij de start van de nachtcache te komen. Dan weten we waar we later moeten zijn. Vanaf daar lopen we terug naar het appartement waar we taco’s eten.

Na de goed gelukte zelf in elkaar gezette taco’s zijn we weer terug gelopen naar de bossen. Het is kwart voor acht en al donker genoeg om te beginnen aan de nachtcache. We zoeken en lopen de diverse reflectoren achterna en komen na een flinke wandeling bij het één na laatste punt aan. Hier moeten we nog een peiling doen. Dwars door het bos gaan we een helling op en in de eerste instantie vinden we niets. Wat doen we verkeerd? Uiteindelijk helemaal niets en bij bezoek nummer twee vinden we de cache.

Nu moesten we nog terug. Hiervoor volgde we de blauwe reflectoren. Bij het startpunt aangekomen ziet Karin nog ineens twee extra gele reflectoren. Hoe dan, want we zijn bij het begin? “Hé ze bewegen….” Blijkt het een hert te zijn die zich snel uit de voeten maakte.

Eenmaal terug in ons appartement pakken we een verdient pilsje. Dik 20.000 stappen vandaag en het was nog regenachtig ook.

Usedom

12 september 2023 – Om half negen ging de wekker. Het is een reisdag vandaag en dat is maar goed ook. Het regende vanaf vanmorgen vijf uur al flink en soms hoorden we een klap onweer. We aten ons zelf gemaakte broodje uit de oven als ontbijt en laden al onze spullen weer in de auto. We lieten de sleutel achter in het sleutelkastje en zijn vertrokken. Eerst nog even bij de Edeka binnen om het statiegeld in te leveren en daarna reden we richting de snelweg, om daarna noordelijk te rijden naar Hamburg.

Bij Hamburg aangekomen reden we op de 1 en ik heb ooit eens een leuke geocache gezien op Instagram. En precies deze lag vandaag op onze route. Een mooie gelegenheid om even te stoppen. Achter het pompstation Stillhorn had men deze leuke Geocache verstopt. We kwamen er via een smalle weg die eigenlijk alleen maar voor medewerkers bedoeld is. De cache was snel gevonden alleen de slotcode was een ander probleem. Na veel proberen viel dan eindelijk het kwartje en openende de cache zich en liet een origineel TB hotel zien. Na een half uurtje puzzelen zijn we weer verder gereden.

Via Lubeck, Wismar en Rostock reden we nu op de 20 richting Polen. Af en toe regende het flink onderweg. Het is een saaie route en pas toen we de 20 verlieten werd het wat leuker om te rijden. Door bossen, dorpjes en over de brug van Wolgast reden we het schiereiland Usedom op.

We zouden een half uur te vroeg aankomen bij onze nieuwe vakantie woning, dus in Karlshagen stopte we bij de Nettomarkten. We moesten nog een paar boodschapjes doen. Eenmaal binnen was het er ijskoud. We kochten snel wat sla en zijn snel de supermarkt uitgerend, alleen begon het alarm van de winkel bij Karin te piepen. Na 3 keer en de hele winkel die meekeek hield het ineens op en konden we dan eindelijk de koude winkel verlaten.

Door naar de Edeka. Hier verkopen ze onze broodjes en is het binnen een stuk aangenamer. Het was na dat bezoekje al drie uur geweest. Ik moest de toeristenoffice bellen om door te geven dat we er bijna waren. Een beetje houterig ging het, maar de dame aan de telefoon begreep wat ik bedoelde. Ze ging een collega sturen die ons ter plekke de sleutel zou overhandigen.

Bij de vakantiewoningen aangekomen gingen we opzoek naar ons huisje. Ze hebben er hier nogal wat en uiteindelijk vinden we de woning. Een kwartiertje later kwam de mijnheer die de sleutel kwam brengen. We moesten de borg en de toeristen belasting betalen.

Na het uitpakken zijn we naar het strand gewandeld. Vanaf onze woning een kleine 10 minuten. Lekker met de voetjes in het water zijn we een flink stuk door de branding zuidelijk gewandeld. Wat ons meteen opviel waren het aantal kwallen wat hier door het water dreef. Dus goed uitkijken tijdens het pootjebaden.

Terug richting het appartement doen we nog even een geocache en bezoeken we een stukje promenade met heel veel hotels en onderstaand kunstwerk.

We bakken vanavond hamburgers uit eigen keuken. Jawel hier zijn zelfs twee grote braadpannen aanwezig. We eten deze buiten op, want de voorspelde regen blijft vooralsnog uit.

De Wilseder Berg

11 september 2023 – We hebben vanmorgen uitgeslapen in ons heerlijke bedje. Daarna een simpel ontbijtje en na de afwas zijn we richting de heide gereden. Vandaag bezoeken we een ander stuk van de Lüneburger Heide dan gisteren en allebei vonden we dit stuk veel mooier.

Vandaag reden we net ietsje verder dan gisteren en reden we parkeerplaats Niederhaverbeck op. Karin gooide snel 3 euro in de automaat en we parkeerde de auto op de grote parkeerplaats waar nu maar twee rijen vol van stonden. Kan me niet voorstellen hoe het er hier in de zomer uit ziet?

We deden onze wandelschoenen aan en liepen richting het ‘Prinsengraf’, Na een half uurtje kwamen we aan bij het uitkijkplatform. Vanaf hier hadden we een prachtig uitzicht over een afwisselend heidelandschap. Vanaf hier kunnen we de heuvelrug van de Wilseder Berg zien. De hoge heuvel was ons volgende doel.

De natuur is hier uitzonderlijk mooi. De heidevelden zijn gigantisch groot en de Drunense Duinen en Posbank zijn niets bij deze oase van paarse heide. Een enkele Nederlandse toerist die bovenop de top dit wil vergelijken snapt er echt niets van. Jammer dat de meeste heide door de droogte van afgelopen maand al begint te verdorren, want anders was het nog indrukwekkender geweest..

We lopen verder door een warme geul met heide als oevers. Het is hier warm maar prachtig. We komen een Duits stel tegen die vragen begon te stellen over de Prins. Of hij thuis was en voordat het kwartje bij mij viel was hij al weer 100 meter verder. Waarschijnlijk was ik toch meer onder de indruk van zijn machtig Duitse buik die hij van het zonnetje liet genieten, dan dat ik gedacht had. Van zijn vrouw moest hij zijn buikske verstoppen achter zijn shirt toen wij dichterbij kwamen.

Het doel, de 169 meter hoge Wilseder Berg, kwam steeds dichterbij. Blijkbaar was deze heuvel voor iedereen het doel van vandaag. Iedereen die wandelde of fietste in dit gebied kwam samen op de laatste steile klim naar de top. Veel Duitsers op elektrische fietsen die de klim lopend omhoog deden. Dan weten jullie wel hoe steil het was. Al zwetend kwamen we boven. Net voor de top was volgens ons het mooiste uitzichtpunt. Op de top was het druk. De Wilseder Berg is het hart van de heide. Hier, op de hoogste berg van de Noord-Duitse vlakte, kun je tot aan Hamburg kijken.

Bovenop zochten we een plekje in de schaduw en gingen we proberen om een geocache op te lossen. Op de top bevindt zich een topsteen waarop een metalen kegel staat: de zogenaamde “Gauss-kolom”. De metalen kegel is gegraveerd met richtingen en afstanden tot steden. Hier moesten we enkele antwoorden vinden voor de geocaches. Na een korte rondwandeling op de top hadden we alle antwoorden en konden we op zoek naar de Bonus geocache. Deze was iets lager verstopt op een rustigere plek dan de top. We logde de cache liepen om de berg heen terug naar de top en begonnen toen aan de terugweg.

We liepen een andere weg terug dwars door de heidevelden richting Haverbeeke. Hier is zijn nog wat watertjes te vinden. Het laatste stuk naar de parkeerplaats liep wat heuvelachtig door de bossen. En de schaduw was heerlijk. Vanaf morgen zijn de tropische temperaturen afgelopen. Men verwacht regen en onweer. Hopen dat het allemaal meevalt. Een einde aan de lange zomer?

Op de terugweg gooien we de auto nog even vol bij de M1 Behringen. 1,81 euro is nog altijd 30 cent per liter goedkoper dan in Nederland. Terug in Bispingen vinden we dat we een biertje verdient hebben. We zoeken een lekker terras en vinden die bij Hotel Bispinger Hof. We drinken er één en nog één en bestellen rond vijf uur ons avondeten. Een lekkere steak met champignons, uien en een gepofte aardappel. Nog eentje dan bij het eten en 65 euro later wankelen 😉 we terug richting het appartement.

Koffie met een koekje en we sluiten de dag af met een warme douche. We kijken nog wat TV en morgen gaan we verder richting de Oostzee.

De Lüneburger Heide (Wulfsberg)

10 september 2023 – Gisteren hebben we bijna alle muggen die in het appartement waren vermoord met de fliegenklatscher. Echter heeft de vliegenmepper de beste tijd wel gehad en af en toe brak er stukje af. We hebben beide heerlijk geslapen al was Karin vannacht in paniek. Ze was haar maskertje vergeten. Het duurde even voordat ze doorhad dat ze aan het dromen was.

Voor het ontbijt bakken we een paar broodjes af in de oven. De koffie is niet mijn smaak en Karin vind deze ook niet zo lekker, maar ze is wel blij dat er een soort van koffie is! Dan maar sinaasappel- en appelsap als drank bij het ontbijt. Na de afwas gingen we richting de Lüneburger Heide.

We parkeren op de betaalde parkeerplaats bij de Stimbekhof. Voor vijf euro kunnen we de hele dag parkeren. Schoenen aan en de geocaches inladen en op pad. Is er geen mobiel bereik! Helemaal niets, dus de caches konden we niet laden. Dan maar met de auto een stukje rijden totdat er weer bereik was. Een paar honderd meter van de parkeerplaats was er verbinding. Even snel de 20 caches erin, draaien op een smal bospad en terug naar de parkeerplaats.

Het prachtige heidegebied bedekte vroeger grote delen van Noord-Duitsland, maar is nu vrijwel volledig verdwenen, behalve in de Lüneburger Heide. We lossen de geocaches op en lopen heerlijk door dit mooie gebied. In de ochtend was het nog best fris en dat is toch alweer lang geleden. De caches zijn bijna allemaal onder bankjes verstopt. We maken af en toe gebruik van een bankje om even uit te rusten en zelfs om even een broodje te eten. We komen ook de schaapsherder tegen. Samen met zijn hondje Bobby die de kudde bij elkaar moest houden. Het waren niet alleen maar schapen, er liepen ook geiten met hangoren tussen.

Na de middag lopen we over een groot open gebied, waar de zon flink begint te steken. We smeren wat zonnebrand op de tere huidjes en lopen nat van het zweet weer verder richting de laatste paar geocaches. Het laatste stuk lopen we gelukkig weer in de schaduw.

Terug op de parkeerplaats kopen we nog een ijsje bij de Calluna Imbiss en daarlangs zat een Porselein winkeltje waar we een koelkast magneet van de Lüneburger Heide kopen. Rond drie uur rijden we terug naar Bispingen. Bij het appartement parkeren we de auto onder de oude eikenboom en lopen naar restaurant de Ole Döns en nemen plaats in de BierGarten. Na het lopen in de hete zon is een biertje heerlijk. We bestellen er een grote curry worst met twee borden en twee grote biertjes. De biertjes kwamen binnen als een bom.

In het appartement vielen dan ook bij ons beide de oogjes even dicht. Een half uurtje later werden we wakker en gingen we op zoek naar een braadpan om hamburgers te bakken. Helaas waren de hamburgers nog bevroren. Dan maar hete kip in twee mini braadpannetjes en de grootste maat kookpan voor de rijst die er is. De afzuigkap aan en bakken maar. Die afzuigkap is ook een geval apart. Er zit geen slang op en komt rechtstreeks in het kastje uit, waar alle glazen in staan. Dit was ook de eerste en laatste keer dat we gekookt hadden in dit appartement. Morgen gaan we ergens eten.

Ondertussen kan Karin volgend jaar meedoen aan een grand slam, want die timmert de ene na de andere mug neer. Waar ze vandaan komen is ons een raadsel, maar elke keer weer vliegen ze weer rond.

Het Duitse woord van de dag….

9 september 2023 – We vertrokken vanmorgen rond tien uur vanuit een mistig Waalwijk. De reis ging naar Bispingen, een klein dorpje in Duitsland, vlak bij de Lünenburger Heide.

Tot aan de grens van Duitsland was het mistig. Pas 180 kilometer verder begon de zon weer te schijnen waarna de temperatuur snel opliep naar 30 graden. Onderweg hebben we een paar keer een file gehad. Vooral op de 7 richting Hamburg was het erg druk.

Rond drie uur waren we bij het appartement in Bispingen. We reden de Harmshof op en parkeerde de auto bij nummer 5. De Harmshof ligt midden in het centrum van dit leuke dorpje. Langs ons zit het hotel en diverse restaurants.

We lopen richting huisnummer vijf en treffen daar de eigenaresse. Een slecht Duits sprekende dame, ze liep met ons mee het trapje af en opende de deur. Aan de deur hing een doosje met daarin de sleutel. Als ik haar goed begrijp moeten we daar ook de sleutel achterlaten als we gaan. Volgens mij is mijn Duits nog beter dan van deze mevrouw. Het eerste wat opvalt is de koele ruimte. 30 graden buiten en dan zo koel binnen? Ik krijg al snel het vermoeden dat vannacht de buitendeur heeft opengestaan. De ontelbare muggen op het plafond zijn daar in mijn ogen een aanwijzing naar.

Het appartement is klein en te klein voor 4 personen als je het mij vraagt. Ook hebben we een boven buurman of buurvrouw. Een ieder geval zit die niet veel stil. Een houten plafond laat elke voetstap van deze persoon goed horen. In de koelkast liggen 4 flesjes water. Dus prioriteit één is om deze te vullen.

We killen nog een paar muggen en als we alle spullen zo een beetje een plekje hebben gegeven zijn we naar de Edeka gelopen. Niet ver, alleen maar oversteken. De keuze is hier trouwens reuze. We hebben een Edeka, Lidl en Penny in de directe omgeving. Best veel als je weet dat er maar 6256 inwoners zijn. Misschien is de grote CenterParks hier debet aan is.

De Edeka is een grote winkel en we vinden bijna alles wat we nodig hebben. Eén ding niet en dat is het Duitse woord van de dag. Weet jij wat we zoeken als we op zijn naar een Elektronische Fliegenklatscher?

Terug in Appartement hebben we het Duitse woord van de dag nog niet gevonden. We vullen de koelkast en gaan daarna door het dorpje in om toch nog een keer te zoeken bij de andere supermarkten. Ook nu vinden we hem niet, maar wel een nieuwe broodtrommel voor Karin.

De snaaiavond kan beginnen. Ik probeer de laptop te koppelen aan de tv, maar dit werkt op één of andere reden niet. Dan maar op de laptop TV kijken. Het internet is belabberd en na een half uur doet er helemaal niets meer. Bloggen doen we met Word en als er straks weer wat WIFI is uploaden we het verhaal.

Travel-Blogs.nl

Maandelijkse archieven: september 2023