13 september 2023 – Harde onweersklappen vannacht en heel veel regen. Daar is het dan, de temperatuursomslag en het komt met bakken naar beneden. De straten staan blank en parkeerplaatsen zijn een soort van meertjes geworden.
Het heeft dan ook weinig zin om vroeg uit bed te komen. We blijven lekker liggen en rond een uur of elf ontbijten we. Na het ontbijt los ik alvast een stukje opdracht van een nachtcache op en vanavond hebben we deze gedaan.
Rond de middag rijden we naar Peenemünde. Peenemünde is vooral bekend van de tweede Wereldoorlog. Van 1936 tot 1945 werden hier vlak naast het dorp geheime V-wapens ontwikkeld, De zogenaamde vergeldingswapens en beter bekend als de V1 en V2. Ze bestookte er voornamelijk Engeland mee. Op een gebied van 25 km² werkten maar liefst 12.000 mensen tegelijkertijd aan deze innovatieve wapens. Van de 12.000 mensen waren het grotendeels dwangarbeiders.
We parkeren op één van de vele parkeerplaatsen. Vlakbij de haven en bij het museum. We lopen eerst naar de haven om daar een Russische onderzeeër te bezoeken. De U-461 onderzeeër maakte deel uit van het Sovjet Project 651. Hij is de laatst overgebleven boot in deze klasse en de grootste conventionele onderwaterraketkruisers die ooit is gebouwd.
We betalen entree van 6,50 euro en klimmen via een smalle trap naar beneden de onderzeeër binnen. Het stonk meteen naar diesel en we snapten beide niet dat hier 80 mensen in konden verblijven en wonen. De honderden metertjes, sluip en kruip door plekjes en smalle gangetjes maakte flink wat indruk.
Na het bezoek aan de onderzeeër zijn we langs de kade gewandeld en pikken zo nog een geocache op. Terug bij de auto, laten we onze vesten achter, want ook al regent het, het blijft warm. Een hele grote groep schooljeugd vertrekt net uit het Historisch Technisch Museum als wij naar binnen gaan.
Na de entree staan er buiten twee V-wapens tentoongesteld. De V1 en V2 die de grote schade aanrichtten in Engeland in een vergeefse poging om het Britse moreel te verzwakken. De V1 is de vliegende bom en de motor produceerde een kenmerkend zoemend geluid, zodat de Engelsen ze hoorden aankomen. Ze werden dan ook vaak buzz-bommen of doodlebugs genoemd.
De V2 was een ander verhaal. Deze raket was veel angstaanjagender dan de vliegende bom, omdat je hem niet kon horen aankomen. Het reisde sneller dan de snelheid van het geluid. De ongelukkige burgers wisten letterlijk niet wat hen overkwam; de raket landde eerst en daarna volgde het geluid.
Wernher von Braun, de man die de V-wapens uitvond, ging na de oorlog naar de Verenigde Staten om te werken voor de National Aeronautics and Space Administration (NASA), waar hij bekend werd als ‘de vader van de moderne rakettechnologie’. Er wordt van hem gezegd dat hij in 1969 de eerste Amerikaan op de maan zette.
Deze geschiedenis is dus in het museum te zien. Van het eerste begin van de rakettechnologie tot aan heden ten dagen. De nadruk ligt vooral op de tweede wereld oorlog, want dat is natuurlijk wat zich hier heeft afgespeeld. Wij vonden het allebei een goed in elkaar gezet museum en hebben er toch zeker wel twee uur rondgewandeld.
Terug in Karlshagen bezoeken we kort de supermarkt en terug in het appartement zitten we even om daarna door te lopen naar het strand. Wat een verschil. Gisteren in de korte broek en lopend in de zee en vandaag is er niemand in het water en loop je met een regenjas.
We schieten een paar kilometer verder over de camping om zo bij de start van de nachtcache te komen. Dan weten we waar we later moeten zijn. Vanaf daar lopen we terug naar het appartement waar we taco’s eten.
Na de goed gelukte zelf in elkaar gezette taco’s zijn we weer terug gelopen naar de bossen. Het is kwart voor acht en al donker genoeg om te beginnen aan de nachtcache. We zoeken en lopen de diverse reflectoren achterna en komen na een flinke wandeling bij het één na laatste punt aan. Hier moeten we nog een peiling doen. Dwars door het bos gaan we een helling op en in de eerste instantie vinden we niets. Wat doen we verkeerd? Uiteindelijk helemaal niets en bij bezoek nummer twee vinden we de cache.
Nu moesten we nog terug. Hiervoor volgde we de blauwe reflectoren. Bij het startpunt aangekomen ziet Karin nog ineens twee extra gele reflectoren. Hoe dan, want we zijn bij het begin? “Hé ze bewegen….” Blijkt het een hert te zijn die zich snel uit de voeten maakte.
Eenmaal terug in ons appartement pakken we een verdient pilsje. Dik 20.000 stappen vandaag en het was nog regenachtig ook.