april 2004

De laatste inkopen in Thamel

17 april 2004 – We zijn weer wat later opgestaan vanmorgen. Maar we hebben nog steeds tijd zat om de laatste dag in Kathmandu door te komen. Allereerst werken we het standaard ontbijt buffet bij hotel Amar af. Lekker in het zonnetje en krantje erbij. Bommetje hier en demonstratie daar. In 2002 heeft koning Gyanendra de regering en de premier ontslagen en benoemde zijn eigen regering. Dit was feitelijk een koninklijke staatsgreep. Hierdoor kregen de Maoïsten de macht op het platteland en is er een onbekwaam bestuur in de steden.

Na het ontbijt een Suzuki Alto taxi gezocht die ons maar weer eens naar Thamel bracht. That’s the place to be. Daar hebben we wat rond gewinkeld. Er moesten wat souvenirs gekocht worden. Frank moest nog wat kopen voor moeders. Na het standaard rondje en weer 100 nieuwe beste vrienden ontmoet, was het tijd voor een biertje, met wat Nepalese worstjes. Inmiddels was het inmiddels al weer 2 uur later. Tijd om terug te keren naar het hotel. Tijdens deze terugreis kwamen we bijna in een demonstratie terecht. De politie was lekker op de menigte aan het in meppen en vele werden meteen afgevoerd in een grote legertruck. Maar gelukkig wist onze taxi chauffeur een omweg zodat we er verder geen last van hadden. Even bijkomen in het hotel. Daar zijn we weer neergeploft in de tuin.

Nog een biertje, sigaretje en het net gekochte cd-tje van Norah Jones in mijn oren. CD’s made in thailand. Lekker goedkoop voor 250 roepies. Omgerekend nog geen 3 euro inclusief boekje en al. Zelf een kopietje maken is duurder. En dit is zo’n special edition. Nog nooit op de markt geweest. Thailand makes everything you need.

Het nog steeds lekker warm als we onder douche duiken.Overdag douchen is perfect. Manuel en ik hebben namelijk het hotel geïnspecteerd en hebben gezien dat ze hier met zonneradiatoren werken. Geen zon dan ook geen warm water. Dus ’s middags douchen voor een heerlijke warme douche.

Zo dadelijk maar weer eens terug naar Thamel om te eten. Daarna vroeg naar bed en morgen naar huis. Hopelijk hebben jullie genoten van mijn verhaal. Wat een reis is het geweest. Iets om altijd te blijven onthouden en dan zeker door dit verhaal nog eens te lezen.

Met de taxi in Kathmandu

16 april 2004 – Vanmorgen op ons gemak opgestaan en ontbeten in het onrustige Kathmandu. We hadden ook alle tijd, want we hadden vandaag geen verplichtingen. De hele ochtend lekker in de tuin gezeten en gekletst met Frank en Manuel. Na wat ontplofte kipworstjes zijn we naar Freakstreet gelopen.

Even een internetcafé in om de e-mail te checken. Ze hadden zich thuis nogal zorgen gemaakt, want het is in Kathmandu nog steeds heel onrustig. Het haalt zelfs het nieuws ’s avonds. Er zijn overal aanslagen, betogingen en stakingen. Je kunt best stellen dat het land in rep en roer is. Gelukkig hebben wij er tot nu geen last van gehad.

We laten ons dan ook met de taxi overal heenbrengen. Het kost ook geen ene reet hier. We krijgen dan zo nu en dan wel wat sensatie voorgeschoteld. Zo ook weer vandaag. De hele ophanging wordt bijna aan gort gereden, als men vol gas door de gaten rijd. Maar rustig aan doen op de zandwegen met grote gaten is er niet bij. Vanuit ons hotel naar Thamel is het ongeveer 40 minuten lopen en met de taxi nog maar 15. Maar dan adem je 3 pakjes sigaretten minder uitlaatgassen in. En dat voor één euro. Compleet volgeladen met 3 of 4 mensen in een Suzuki Alto.

Vanavond zijn we met de hele groep gaan eten in Thamel. Ik merk wel dat het groepsverband weg is en dat iedereen naar huis wil. Peter, Frank, Yvonne en Mieke zijn ziek, zwak en misselijk. De reis eist zijn tol, zullen we maar zeggen.

Zonet zijn we weer voor 100 roepies netjes naar het hotel gebracht, door een 14 jarige taxi chauffeur. Enig probleem wat ze allemaal hebben is om hotel Amar te vinden. Overal moeten ze dan stoppen en de weg vragen, terwijl wij heel goed weten waar hij heen moet. En een lol dat we dan hebben.

Nu weer naar bed en morgen nog één dagje Kathmandu.

Jeti Airlines

15 april 2004 – Vanmorgen moesten we weer heel vroeg op om naar het vliegveld van Lukla te lopen. Hier waren we binnen een poep en een scheet.

Best wel gaaf dit vliegveld. Vooral hoe het er hier aan toe gaat. Ze zijn bang voor aanslagen, dus ze hebben een Nepalese incheck bedacht. Eerst werd alles gewogen op een paar groente weegschalen om daarna weer alles op een soort van balie te donderen. Daarna mag je alles weer uitpakken en als je niet snel zat bent dan regelen ze het zelf. Alles wordt door gesnuffeld en daarna mag je zelf alles weer inpakken. Stickertje erop en weg is je bagage.

Daarna werden kregen we nog even een inwendig onderzoek dachten we. Stonden er een paar met van die mooie blauwe plastic handschoentjes. Maar dat viel mee. We moesten nu nogmaals onze handbagage uit alle tassen halen en jawel toen mochten we door naar de wachtruimte.

Na wat landingen van hele oude Russische helicopters, recht voor ons neus, kon onze twinotter van jawel “Yeti airlines”, dan eindelijk landen. Hup, hup alle Japaners eruit en toen mochten wij erin. De bagage werd er ergens bijgepropt en toen was het alweer tijd om te vertrekken. Dit was één van de spannendste dingen van de vakantie.

De start en landingsbaan van Lukla is 300 meter lang en schuin aflopend. De vraag is dus, “Gaat ie het halen”? We zaten met 20 personen in dit kleine vliegtuigje gepropt. We probeerde de stoelleuningen weer recht te krijgen en het werd tijd om te gaan. De lampjes “verboden te roken” en “fasten your seatbelts” gingen aan. Alleen waar waren de gordels? Dus dat lampje kan wel uit.

De piloten stonden met zijn tweeen vol op de rem en het toerental van de twinotter ging hard omhoog. Zeg maar vol gas. En dan in één keer de remmen los en wegwezen. Binnen tweehonderd meter waren we al los van de grond.

Jezus wat gaat dat tekeer hier boven de bergen. Na een kwartiertje had ik al last van overgeef neigingen. Gelukkig kon ik het nog een kwartier ophouden tot aan Kathmandu. Vol gas ging het kleine vliegtuigje naar beneden. Even recht hangen en landen. Om 8 uur vanmorgen stonden we alweer in Kathmandu. Een ervaring rijker en wat kilo’s lichter.

Vanaf het hotel zijn we met de taxi naar Quatar airways gegaan. We waren eigenlijk nadat we ook 4 dagen rust hebben gehad in Namche klaar met de reis en wilde ze snel mogelijk terug naar Nederland. Daarbij kwam ook nog eens, dat het in de hoofdstad onrustig was. Bomaanslagen en demonstraties waren aan de orde van de dag. Na een uurtje wachten waren we dan eindelijk aan de beurt. Alles werd genoteerd en we moesten om half vijf vanavond terug komen. Dan maar Thamel in.

Hier hebben we cadeautjes gekocht en nog wat biertjes gedronken. Om half vijf waren we weer terug bij Quatar airways. Hier werd ons medegedeeld dat het niet mogelijk was om eerder te reizen. We konden nog wel tot aan Londen komen, maar er was geen vliegtuig vrij naar Amsterdam. Oh ja het kosten ons 189 euro extra. Dan maar in onze tuin van het hotel bier drinken.

’s Avonds hebben we in Thamel met de hele groep gegeten. Mieke en Peter waren al ziek, dus de groep was wat kleiner dan normaal. Wim had voor Sandra wat boeken gekocht, zodat ze zich wat beter kon voorbereiden op haar volgende reizen.

Na dit uitstapje ging iedereen naar bed, behalve Frank en ik. Wij hebben een fles whiskey leeggedronken en zijn toen naar Sandra gestapt. Hebben ons hart gelucht en haar verteld wat wij niet goed vonden en wat wel. En hopen dat ze geleerd heeft van deze inschattingsfouten. Nog even de laatste druppeltjes whiskey wegdrinken, even kotsen en slapen.

Tijd om Namche te verlaten

14 april 2004 – Vanmorgen was het voor het eerst in 4 dagen weer vroeg op om 6 uur. Ik vond dat te vroeg en heb me nog een keertje omgedraaid. Ik schrok net op tijd wakker en moest even flink haasten om te ontbijten in te pakken.

Het eerste stuk was best wel rennen naar beneden en daarna de hele dag Nepali flat. Het was weer eens lekker weer en heet. Dus afzien na 4 dagen niets doen. Morgen gaan we met het vliegtuig terug naar Kathmandu

De groep weer compleet

13 april 2004 – Vanmorgen eerst even ontbeten in onze lodge. Jezus, weer zo’n bagger ontbijt. Toast van een week oud, maar wel verse nep jam. Na het ontbijt meteen maar naar het internetcafé om de ontwikkelingen van thuis te lezen. Karin gaat in gesprek met mijn bijna ex vrouw. Ben benieuwd wat daar dan weer uitkomt. Als het goed is lees ik dit later wel weer als we in Kathmandu terug zijn.

Verder hebben we tot 13 uur in het zonnetje gezeten, totdat de rest van de groep terug keerde. Zij hadden de Gokyo gedaan en zagen er redelijk gesloopt uit. Ook al was dit volgens hun niet zo. Ik ben toch wel blij dat ik niet ben meegegaan. Toen ze zich opgefrist hadden, hebben we de verjaardag va Mieke gevierd. En bij een verjaardag hoort natuurlijk een cadeautje. De lotusbloem kaarsenkandelaar kon dan toch eindelijk uit de cadeauverpakking. Deze zat al 2 weken in de verpakking, want we hadden deze al gekocht voordat we Namche op de heenreis aandeden.

Als je zo met iedereen even spreekt dan heeft men toch allemaal dezelfde mening over de reisleiding. Ze was vooral bezig om voor haar doelen te gaan en soms het belang in de groep ondergeschikt te vinden. Zoals we een extra acclimatisatie dag die we als groep hadden voorgesteld. Deze werd meteen van tafel geveegd, want anders kon de Gokyo niet gelopen worden, terwijl dit optioneel was. 800 meter steigen boven 4500 meter wordt ook overal afgeraden. Ons doel was in ieder geval alleen de Kala Pattar.

En dan hebben we natuurlijk het akkefietje met Manuel. Hoe kun je nu een dagwandeling met 2 deelnemers boven een ziektegeval met ernstige verschijningen negeren en ons met de problemen opschepen. Ronduit slecht naar de mening van Frank en mij. Ook al heeft het nooit goed geklikt tussen Sandra en ons drie, het moet geen basis zijn om ons te negeren. Het gaat hier om mensenlevens en niet over een paar laboratorium ratten.

Zojuist afscheid genomen van mijn nieuwe internet vriend van het internet café. Nog 1 mailtje naar Karin en daarna even niets gedaan. We zouden met zijn alle gaan eten bij de pizzeria. Na de thee zouden we met de hele groep vertrekken, maar helaas haakte de Gokyo groep af. Ze waren toch niet gesloopt? Dus die bleven in de lodge.

Morgen is het weer om 6 uur opstaan. Dat zal wel even wennen worden. De route gaat naar Lukla. Dus we hebben nog even gebiljart en zijn er vroeg ingedoken.

Nog een dagje Namche

12 april 2004 – Vanmorgen wakker geworden in een helemaal lege kamer. Mijn oordopjes schijnen dus goed te werken. Daarna hebben we ontbeten en lekker in het zonnetje gezeten op het terras. Alleen een biertje ontbrak. Dat is maar goed ook, anders halen we het eind van de dag niet.

Na de middag hebben we dan eindelijk nog wat actiefs gedaan. In de benen en naar het primitieve legerkamp. Eén clusterbommetje en er is niets meer van over. Na dit korte bezoekje hebben we Namche 20 keer rondgewandeld, 40 potjes 5 duizenden gespeeld en daarna een soepie, pizza en weer eens poolen. Dit beviel ons eigen lijk uitstekend. Doen we morgen weer. Kortom weer een zware (trek) dag.

Mieke, Manuel en ik aan de thee in Namche Bazaar

Dagje Namche

11 april 2004 – Net terug van de poolbar. We moesten zelf afsluiten, zo ook de lodge. Afgelopen middag heerste er trouwens een droevige sfeer onder de plaatselijke bevolking van Namche. De man van het plaatselijke postkantoor was ineens spoorloos verdwenen. Men zegt dat hij verdacht werd van Maoïstische feiten. Hij heeft waarschijnlijk aan moeders gevraagd, “Ma hoe ist”?

We hebben eigenlijk niets gedaan. Wat sigaretjes gerookt en na wat e-mails gestuurd te hebben was daar Manuel weer. Hij was op bedevaart geweest, naar een gesloten klooster. Alle monniken zaten namelijk hier in Namche om de laatste Playboy te bemachtigen. Je kunt wel weer merken dat Manuel mij weer helpt met de blog.

Ook Mieke was met haar lilliputter drager gearriveerd in Namche. Zij had Manuel eerder gezien dan wij, omdat wij weer zo nodig in de pub zaten, met een klein Engels manneke en een Amerikaan die we al eerder tegenkwamen op Kala Pattar.

Na een pizza en een dagtocht Namche (morgen weer), zijn we na het avondeten gaan poolen. Hier vloeide het Spaanse bier weer heerlijk en smaakte het ons weer lekker. Nog even en dan willen we hier niet meer weg.

Nu is het 23 uur. Een nieuw record deze vakantie. Dus oogjes dicht en snaveltjes toe. Hopelijk moeten we er niet te vaak uit om te gaan plassen, want ik heb iets teveel bier op.

Lange wandeling naar Namche Bazaar

10 april 2004 – Vanmorgen om half 8 opgestaan. We kunnen het onder uitslapen scharen hier. Maar vandaag hadden we een lange wandeling naar Namche Bazaar op het programma. Ik had heerlijk geslapen en het was ook één van de weinige keren dat ik het niet koud heb gehad. Na de zware dag gisteren is het wel een keer lekker om wat extra energie op te doen met wat extra rust.

We zaten echter in het zonnetje voor de lodge in Pheriche. Wat kan het weer hier toch omslaan. Gisteren liepen we nog in de sneeuw met handschoenen en bivakmutsen en nu is het al 20 graden Celsius en brand de zon op onze kleren.

Eigenlijk wilden we weg, maar dat kon niet omdat Mieke nog naar de lodge in Pheriche kon komen wandelen. Enkele uren lang zaten we in de verte te turen of we haar al zagen met de verrekijker. Khumar wilde ook graag gaan, maar wij wilde het risico niet nemen. Dan toch nog maar even genoten van het vakantiegevoel op het terras. Om half 10 arriveerde ze dan toch. Met als drager de kok van het gehucht waar de groep had geslapen.

Khumar stuurde toen meteen onze drager op pad naar Namche met de spullen van Frank, Mieke en mij. Dus met of zonder Mieke moesten wij dus naar Namche Bazaar. Mieke had al 2,5 uur gelopen en zag het niet zitten om nog eens 8 uur te lopen.dat werd een te lange wandeling voor haar. Na de soep hebben we dan ook besloten om Mieke met Khumar op te zadelen en dat wij de turbo aan gingen zetten om nog voor het donker in Namche aan te komen. Mieke zou nog naar Tengboche lopen om daar te overnachten.

Na een flinke afdaling bereikte we de rivier, waarna we weer enkele honderden meters omhoog moesten naar Tengboche. Net voor Tengboche hebben we de kleine drager bijgehaald, die met onze spullen op pad was proberen duidelijk te maken dat hij de spullen van Mieke in Tengboche achter moest laten. Best wel spannend want hij was pas 14 en kon alleen maar Nepalees. Uiteindelijk hebben we een gids gevonden die wel Engels kon het één en ander kon vertalen. Nu het duidelijk was konden wij met de afdaling beginnen.

Drie kwartier was het steil naar beneden. Vaak glijdend met hier en daar een shortcut. Au aan de knietjes en aan de tenen. Toen we beneden waren hebben we even gepauzeerd. Tijd voor de broodnodige energie. Twee Snickers en twee bakkies thee. Na een sigaretje (foutje) begonnen we aan de laatste lange klim van de vakantie. Met nicotine in je lijf was het zwaar. Geen energie en dan doet zo’n beklimming zeer.

We moesten nog anderhalf uur ploeteren langs de kleine dorpjes, jaks en Tibetanen die hier van alles proberen te verkopen kwamen we na een acht uur lange wandeling aan in Namche Bazaar. Namche lag in de mist of zeg maar wolken. Gisteren zaten we op 5600 meter en nu op 3400 meter. Wat een zuurstof zit er in de lucht. Heerlijk gewoon.

In de lodge aangekomen bleek Manuel er niet te zijn. Volgens het wazige Engels in onze lodge was hij op een lange wandeling naar Thame en zou hij morgen pas terugkeren. In ieder geval een teken dat het weer beter met hem ging.

Dan maar een grote onderhoudsbeurt. En dat was nodig ook. Heerlijk anderhalf uur onder de douche gestaan. Na 6 dagen geen douche te hebben genomen, was het washandje niet meer blauw maar bruin. De baard eraf en relaxen tijdens het eten. Zo dadelijk maar naar bed.

Kala Pattar

9 april 2004 – Vanmorgen zijn we om half vijf gewekt. Vandaag gingen we naar Kala Pattar. Iets waar ik al jaren naar uitkijk. Dit is één van de weinige mogelijkheden om de mount Everest in volle glorie te zien. Dit was het doel van de hele reis naar Nepal.

Het is ijskoud, maar ik heb er zin in. De binnenkant van de tent is bevroren. Ik ben gisteren met kleren en al in de slaapzak gegaan en heb mijn schoenen uitgedaan en in de tent gezet. Deze waren dus heerlijk bevroren aan de binnenkant. Dat was even flink stampen op de vroege morgen, maar je wordt er wel wakker van.

Vanuit Loboche is het nog 2,5 uur lopen naar Gorah Shep. Hier hebben we nog een thee gedronken, waarna we met de steile klim naar de top van de Kala Pattar konden beginnen. Een klim naar 5600 meter. Als iets afzien was, dan was dit het wel. Elke 20 meter ben je compleet leeg, want er komt veel te weinig zuurstof in je beenspieren om de steile klim vol te kunnen houden. De ademfrequentie is 20 in 5 seconde.

Ik heb tijdens dit klimmetje wel 7 keer geroepen “Val maar om kutstenen”, maar ik moest volhouden om deze kans te grijpen. Iets waar ik al zo lang naar uitkijk is nu binnen handbereik. Van zo dichtbij zal ik Mount Everest en Nuptse nooit meer zien. Want het was langzaam opgeklaard en de hoogte bergen van onze planeet lagen er prachtig bij.

Uiteindelijk haalde 6 van de 8 van onze groep de top van Kala Pattar. Manuel niet vanwege zijn hoogteziekte en Mieke niet omdat zij vanmorgen problemen had gekregen van haar maag en de klim aan zich voorbij liet gaan. Zij is van Gorah Shep terug gegaan naar de lodge.

Ik stond trots als een pauw als eerste van de groep op de top van Kala Pattar. We hadden perfect weer en prachtige uitzichten. Te moeilijk om dit moois op foto vast te leggen. Maar natuurlijk hebben we dat wel geprobeerd. SNel daarna volgde Sandra, Wim, Peter op de top en een kwartiertje later volgde Frank die Yvonne op sleeptouw had.

Na een goed half uur op de top van Kala Pattar zijn we weer naar beneden gegaan. Dit was een stuk aangenamer en we zijn meteen doorgelopen naar Loboche. De rest van de groep waren redelijk kapot, maar Frank en ik hadden besloten om door te lopen naar Pheriche. Zo’n twee uur lopen later waren we in Loboche. Onderweg hierheen sneeuwde het weer eens hard, waardoor alle stenen ook nog eens gruwelijk glad werden. In Loboche was het nu drukker dan de dag ervoor. Frank en ik dronken nog snel een kop thee en verder af te dalen richting Pheriche. Samen met Khumar die als gids met ons mee werd gestuurd.

Pheriche ligt dik 1200 meter lager en de teller voor vandaag stond uiteindelijk op 12 loop uren. Waarvan we voornamelijk boven de 5000 meter waren en dat voel je wel aan het eind van de dag.

Compleet uitgeput kwamen we aan in Pheriche. Morgen willen we proberen om in één ruk naar Namche te lopen, om Manuel een beetje bij te staan. Echter moeten we morgenvroeg eerst op Mieke wachten. Want als zei met ons meeloopt dan is het tempo een stuk lager en dan gaan we Namche niet in één dag halen.

De rest van de groep gaat morgen over de besneeuwde Cho La, dus die zien we pas weer over een paar dagen. Het is nu half acht. We zijn kapot en kruipen zo weer de slaapzak in, voor een verdiende nachtrust. Wat een prachtige dag!

Sherpa monument richting Loboche

8 april 2004 – Vanmorgen opgestaan zonder hoofdpijn. Vannacht nog wel even de zelfgefabriceerde plasfles getest. Moet zeggen dat dit prima werkte en het scheelde weer een tripje naar buiten. Erin plassen, raampje open en naar buiten gooien. Daarna weer snel de warme slaapzak in.

Een blik naar buiten verblijde mij. Het zonnetje was teruggekeerd. Wat een verschil met gisteren. De toppen van de Himalaya reuzen waren mooi wit geworden.

Het ging vandaag een klimdag worden. Vanavond slapen we 700 meter hoger dan dat we nu gedaan hebben. De gevallen sneeuw was snel gedooid en de trail lag er mooi bij. Vanuit Dingboche was het steil omhoog, zodat we op een prachtig plateau kwamen te lopen.

De inspanning die ik hiervoor moest leveren is toch niet goed voor mijn hoofd. HOOFDPIJN tot gevolg. Tijd voor een Diamox, een pil tegen hoogteziekte. Na een paar uur begint deze te werken en loop ik weer als een kievit.

Lopende op het plateau hadden we weer prachtige uitzichten en vol in het zonnetje maakte het wandelen heel aangenaam. De honden hier hadden in ieder geval geen last van de hoogte. Blaffen, rennen en schooien om koekjes. Na het plateau kregen we een afdaling richting Dugla, waar we thee dronken.

Na de thee was het weer steil omhoog via allerlei kloten steentjes richting de 4900 meter. Zwetend en vloekend kwamen we boven. Hier staat het Sherpa monument. Een paar grote en vele kleine monumentjes. Het Sherpa monument herdenkt alle sherpa’s die zijn omgekomen op de flanken van mount Everest. Ik dacht dat bij het monument de slaapplaats voor vanavond zou zijn, maar dat was een kleine misrekening. Pas een uur later arriveerde we in Loboche. De hoofdpijn kwam weer terug, maar ook de schijterij en geen honger deden zijn intreden.

Dat was nog niet alles, want alle slaapmogelijkheden in Loboche waren vol voor onze hele groep. Uiteindelijk sliepen Frank en ik in een koepeltentje. Het was wat vochtig, maar ik moet zeggen dat het best comfortabel was.

Hoogteziekte Dingboche – Chukum

7 april 2004 – Vannacht heb ik slecht geslapen. Dit ligt natuurlijk aan de hoogte en kou. Vandaag hebben we een acclimatisatie dag in Dingboche. We zijn weer vroeg opgestaan. De standaard 6 uur. Dit was het begin van een klote dag. Bijna de hele groep had slecht geslapen, sommige maar een paar uur. Hoogteziekte ligt op de loer.

We gingen na het ontbijt op weg naar Chukum. 400 meter hoger dan Dingboche. Er lag een prachtige laag sneeuw en alles zag er heel wintersportachtig uit. Na een flinke wandeling waar menigeen liep te foeteren en ikzelf ook, want ik had het compleet gehad, bereikte we Chukum.

En toen ging het fout met Manuel. Hij ging zitten, zei dat hij hele erge hoofdpijn kreeg. Begon te knipperen met zijn ogen en begon te flapperen met zijn handen. Niet veel later ging hij knock-out. Na een seconde of 10 was hij al weer bij, maar had hij gruwelijk last van zijn handen? Na mijn idee was het epileptisch aanval. Eén van de stadia van hersenoedeem. Zeker weten dat hij last had van Hoogteziekte

Na een half uurtje was hij weer helemaal terug op de wereld, zodat Frank en ik, Manuel naar beneden konden begeleiden. Slecht van onze reisleidster om met de rest van de groep perse verder te willen naar 5000 meter. Om beter te kunnen acclimatiseren. Ik kan begrijpen dat de andere van de groep dit willen ondernemen, maar vind dat een reisleider hier haar verantwoordelijkheid moet nemen.

We zijn meteen naar een medische post gegaan. Hier waren medische studenten aan het werk en aan één van hen verteld wat er vanmorgen was gebeurd. Het bleek dus hersenoedeem te zijn. In het lijstje staat dit op nummer 4 van Hoogteziekte. Daarna komt nummer 5 en dat is coma en daarna de dood. Manuel had het nu ook nog eens heel koud. Zijn lichaam had natuurlijk alle zuurstof nodig om zijn vitale functies aan de gang te houden.

Terug bij de lodge hebben we Khumar ingelicht. Hij was achtergebleven in de lodge vandaag. Hij stelde meteen een drager ter beschikking om met Manuel af te dalen naar Samare op ongeveer 4000 meter hoogte. Ik heb Manuel nog snel geholpen met zijn spullen pakken, waarna we nog een bakkie black tea hebben gedronken.

Sandra, Wim, Peter en Kamdawa kwamen nog net terug bij de lodge voordat Manuel aan de afdaling ging beginnen. We namen afscheid van hem en bleven een beetje down achter in de lodge. Alle indrukken en stress van vandaag kwam er nu uit en ik moest even een traantje wegpinken. Best kut om je beste maat net voor het gezamenlijke doel te zien afvallen.

Voor ons gaat de trip door. Over twee dagen moeten we Kala Pattar bereiken, maar of we daar wat gaan zien is te betwijfelen. Zeker al het weer zo blijft als dat het nu is. Ook vanmiddag is het weer compleet bewolkt en sneeuwt het weer.

Nu is het de vraag of Khumar nog terug komt voordat het donker wordt. Hij is met Manuel en de drager mee naar beneden gewandeld. Misschien begeleid hij hem wel naar Namche?

De hoofdpijn is er ook weer. Niet gek na zo’n dagje. Dus of het Hoogteziekte is heeft weet ik niet.

Bij onze wc is zojuist een heel tentenkamp opgericht met een berg Amerikanen. Leuk vannacht als ik er weer eens uit zou moeten als de niertjes weer te hard hebben gewerkt. Goed opletten op de scheerlijntjes.

Net voor het donker werd kwam Khumar terug de lodge binnen. Hij zei dat het met Manuel alweer een stuk beter ging. Hij had het niet meer koud en zat lekker aan een bakkie black tea voordat hij terug ging.

Khumar was zeiknat toen hij hier aankwam. Dat kwam door de sneeuw die nog steeds naar beneden kwam. Hij hing zijn stinkende druppelende jas op aan de spijker waar de toiletsleutel aan hing. Dat zullen de Amerikanen wel fijn vinden. Kunnen zei een keer genieten van Nepalese zweet aftershave.

Nu was het tijd om het kruikje weer te vullen en met een kloppende hoofdpijn naar bed te gaan.

Sneeuw van Tengboche naar Dingboche

6 april 2004 – Gisteravond is er nog sneeuw gevallen. Alles ziet prachtig wit. Het is helder en ook nog eens volle maan. Prachtig als je ’s nachts om 2:00u nog even gaat plassen. De sneeuw wordt dan verlicht door de maan, maar het is wel ijs en ijs koud buiten. Zeker als je uit de warme slaapzak moet komen.

Gelukkig was mijn hoofdpijn weg. Het was vanmorgen kraakhelder en lekker fris. Er stond vandaag een lange wandeling op het programma. Van de 3800 meter in Tengboche moesten we eerst weer 100 meter dalen om de rivier weer over te gaan. Daarna langzaam op en neer maar zeker omhoog richting de 4000 meter. Hier hebben we geluncht.

Een tomato drop egg soep en een overheerlijke tonijn boterham. We hebben best wel lang van het zonnetje zitten genieten. Vanmorgen nog wel even hoofdpijn gehad tijdens het stijgen, maar vanmiddag had ik weer nergens last van.

Na de lunch kwamen we al gauw boven de boomgrens. Hier stond een stevig briesje of maak er maar een bries van! Snel de muts op en de fleece met windstopper aan. Ook hier was het weer prachtig, ook al trok het na de middag snel dicht. Het koelde toen snel af, maar dat is natuurlijk ook niet gek boven de 4000 meter.

Na een pittige klim zijn we nu in Dingboche op een hoogte van 4250 meter. Net voordat we in Dingboche waren moest ik nogal nodig wat pindasaus wegbrengen. De eerste lodge die ze gingen bekijken ben ik meteen ingevlucht om de plaatselijke schijtschuur te bezichtigen. Wat een opluchting. Toen ik klaar was zag ik net dat de groep verder liep naar een andere lodge. Snel mijn spullen bij elkaar gepakt en er achteraan.

Nu zitten we in de Ama Dablam view lodge. We waren net op tijd, want alles zit nu potdicht. We zien misschien 300 meter ver, want het sneeuwt als een gek. Gelukkig is het kacheltje lekker aan, maar in de kamers vriest het. Dat wordt vannacht weer kou lijden.

Gisteren hebben we nog flink gelachen met een drager of gids van een andere groep. Hij dacht dat de potkachel in de lodge nog niet aan was, maar dat was niet zo. Deze stond toch al 15 minuten op vol vermogen. En toen hij even met zijn blote voet eraan voelde hoorde echt psssst. Manu en ik in een scheur. Hij niet… Au, au, au, snel maar maken dat ie weg was.

Nu zitten we hier lekker te niksen en het sneeuwt nog steeds. Er ligt al zeker een paar centimeter. Nu gaat er weer wat gedroogde stront in het potkacheltje, zodat we het lekker warm blijven houden. Kwart voor vier is het nu. Nog even lekker niets doen en straks misschien wel een sneeuwpop maken.

Namche Bazaar – Tengboche

5 april 2004 – Gisteravond nog de pamplona van Namche meegemaakt. Frank en ik stonden in de donkere steegjes van Namche nog wat te kletsen toen we wat gerommel hoorde. Wat zwarts kwam in volle galop op ons af. Een koe met van die grote hoorns. Toch maar even snel aan de kant gesprongen.

Hierna zijn we naar een andere poolbar gegaan. Hier stond een manusje van alles achter de bar. Hij runde ook de boekenwinkel en de wasserij van Namche. Nu stond hij biertjes te tappen. Ook gisteravond hebben we het weer niet al te laat gemaakt, want vanmorgen moesten we weer om 6 uur uit de veren om verder te gaan.

We begonnen vandaag in een heel rustig tempo. Het was prachtig weer en het zonnetje deed goed zijn best. We hadden weer prachtig uitzicht op Everest en alle andere Himalaya reuzen. We begonnen op 3400 meter, omhoog naar 3550 meter. Daarna weer terug naar de rivier tussen de jaks en het stof van deze beesten. We moesten wel een beetje uitkijken voor de hoorns, want sommige hebben er nogal grote exemplaren opzitten. Maar ze zien er wel heel grappig uit.

Bij de rivier aangekomen was het tijd om wat soep te eten en daarna was het weer anderhalf uur omhoog. Ik kreeg tijdens deze laatste klim last van hoofdpijn en dat is na een middagslaapje niet verminderd. Ik hoop niet dat dit eerste voortekenen zijn van hoogteziekte.

We zitten nu in een overvolle aftandse lodge in Tengboche, vol met Amerikanen en Duitsers. We zitten nu op dik 3800 meter. Het klooster is prachtig en niet al te oud, omdat het oude klooster nog niet zo lang geleden volledig is afgebrand.

Hopelijk zakt de hoofdpijn nog weg, maar mijn nieren maken in ieder geval overuren. Die willen het liefst al het vocht uit mijn lichaam verwijderen.

Het mooie uitzicht heeft plaats gemaakt voor een dik wolkendek. Hopen op mooi weer morgen. Zo dadelijk eten, heel veel plassen, bibberen en naar bed. En oh ja heel veel plassen.

Rustdag Namche Bazaar

4 april 2004 – Vanmorgen hebben we uitgeslapen. We stonden om 7 uur op, zodat we om half acht konden ontbijten.

Gisteravond nog een hele leuke avond gehad. Na het avondeten zijn we naar de lokale discotheek geweest. Een bar met foute Jimmy Hendriks muziek. Jim onze Engelse vriend was er ook. Samen met zijn Nepalese gids. We hebben toen wat potjes Nepal/Engeland tegen Nederland gespeeld. Pool biljart op een snookertafel van Nepalese kwaliteit. Zo krom als een hoepel. De gaten waren er waarschijnlijk door een lokale jak erin geramd en zelfs de minst getrainde Keulemans kon prachtige effect stootjes afleveren. Toen we om 21:00u in onze lodge aankwamen bleek de deur al op slot. Nadat we bijna met een bank de deur wilde forceren, deed Kumar met zijn veel te dikke North Face jas de deur open. We hadden ondertussen wel de hele lodge wakker gemaakt. Sorry allemaal…

Vannacht heb ik heerlijk geslapen. Lekker liggen knuffelen met mijn warme kruik.

Na het ontbijt hebben Frank, Manuel, ik en our new Nepali Friend Kamdawa de supersteile berg naar het Everest view hotel beklommen. Daar hadden we prachtig uitzicht op de 15 kilometer verder liggende mount Everest (8848m), Lhotse (8501m), Peak 38 (7591m), Ama Dahblam (6814m) en veel meer van die gigantische Himalaya toppen. Hier hebben we ook nog wat gedronken (www.afzetters.nl) en wat lager bij een gezellige lodge. Met zijn vieren nog even op de foto met als achtergrond de Tamserku en toen weer steil naar beneden. Hier en daar wat glibberen en schuiven. 400 meter in 30 minuten. En ja hoor, au aan de grote teen en natuurlijk weer aan mijn knieën.

Terug in Namche nog even het internetcafé in, om nogmaals een mail te sturen naar Karin. Daarna nog wat gewinkeld om een cadeautje te vinden voor Mieke. Zij is bijna jarig en natuurlijk iets voor Karin. Toch is het wel grappig in de straatjes. Overal wandelen koeien rond. Dwars door de winkelstraat en zelfs door het internetcafé. Daar waren de eigenaars natuurlijk niet blij mee. Net nog even een fleece lakenzak gekocht. Hopen dat we hier lekker warm van krijgen.

In de lodge heb ik mijn plunjezak opnieuw ingericht. De warmere kleren wat meer naar boven en de zomerspullen naar beneden. Nu is het wachten op de oh zo vertrouwde tomatensoep en jawel een groentenburgen met frietjes en schijtbonen.

Everest toegang Sagarmata (Everest) National Park

Monja – Namche Bazaar

3 april 2004 – Vanmorgen al om half zes langs ons bed. Toen ik buiten keek was het eindelijk weer helder. Dat geeft echt weer een fijn gevoel, want de natuur is dan nog mooier. We hadden een prachtig uitzicht op een berg die de toegang tot het Everest dal vormt. We hadden Sandra na 10 minuten alweer over de zeik. Wij stonden allemaal te trappelen van de kou en te popelen om te beginnen. Zei moest blijkbaar nog een rekening betalen. Waarschijnlijk heeft ze al een beetje last van de hoogte of andere maandelijkse problemen.

Na het vertrek in Monja duurde het niet lang alvorens we bij de ingang van het Sagarmata (Everest) National Park waren. Het eerste stuk was Nepali flat en na een hele hoge hangbrug ging het steil omhoog richting Namche Bazaar op 3500 meter.

Tijdens een korte pauze hadden we perfect zicht op mount Everest. Peter en ik liepen nog iets verder, één of ander schijtbos in of shitmountain, waar ons vanaf een rots een prachtig panorama werd voorgeschoteld. Niet normaal, prachtig gewoon.

Na deze korte stop was het steil omhoog. Ineens cirkelde er boven ons een hele zwerm gieren die achtervolgd werden door een soort van kraaien. Leuk om te zien. Vooral hoe groot die gieren zijn.

Na 3 uur klauteren bereikte we Namche al. Hier moest Kamdawa zijn rugzak laten controleren en zich legitimeren bij de militaire controle post. Nog een kleine 100 meter omhoog en we stonden middenin de Sherpa hoofdstad.

Nadat we de zaterdagmarkt bezocht hadden, hebben we de rest van de dag een beetje gewinkeld, gelounched en een internetcafé bezocht. De prijs van een mailtje sturen is hier een stukje hoger dan in Kathmandu. Zeg maar het 15 voudige.

De bewolking is vanmiddag flink naar beneden gekomen en nu en dan komen dan ook flarden van bewolking door het dorp gewaaid. Morgen hebben we hier een rustdag.

Surke – Monja

2 april 2004 – Vanmorgen opgestaan in een dicht zittend Nepal. Lage dikke bewolking en er was geen berg te zien. Kort na het vertrek in Surke liepen we onderlangs de airstrip van Lukla. Het was toen nog redelijk rustig. Alleen de plaatselijke dragers (vrachtwagens) met minimaal 80 kilogram op de rug, kwamen we tegen. Je hebt ze in verschillende merken, maar stinken doen ze allemaal.

In Lukla worden de Amerikanen en Japaners (met witte handschoentjes en gamaschen) afgezet op hun trek richting Everest.

Door de dichte bewolking werd er vandaag niet gevlogen vanaf Lukla. We hoorde dus geen Twinotter vliegtuigjes van Jeti airlines. Lekker rustig en op de trail dus ook. Dit zou net voorbij Lukla wel anders worden. De hoofdroute van Lukla naar Namche Bazaar.

Na een korte pitstop kwamen we dan op de hoofdroute uit. Het werd meteen druk. Veel toeristen en de boeddhistische elementen leken wel uit de grond te komen hier.

Overal Mani muren en Mani stenen van minimaal 20×20 meter. Hier moet uit geloofsovertuiging links omheen lopen. En dat proberen we natuurlijk ook te doen. Soms is het bijna niet te doen en zelfs onze gids moest af en toe goed opletten dat hij geen foutje maakte.

Tijdens de lunch trok het nog meer dicht en begon het niet veel later een beetje te druppelen. Hup verder twee uur lang over het Nepali flat alleen wat stijler dan dat we gewend waren. Op het laatst had men nog een flinke afdaling en een steile klim in petto.

Lekker bezweet kwamen we aan in de lodge. Ook hier hadden we weer een wat aparte douche. Een soort grot (super smerig) en zelfs twee Franse wc’s langs elkaar met een doorspoel optie.

Het eten vanavond was spaghetti met tomatensaus in wokkelvorm. Na het eten werd de kachel flik opgestookt, want het was ijzig koud en zaten we in het begin nog in dikke kleding. Nu zit ik hier te schrijven in een t-shirt. Heerlijk warm en ik gloei ervan.

Zo dadelijk naar bed en morgen begint de definitieve klim omhoog richting Everest. Nu zitten we op 2900 meter en morgen in Namche Bazaar op 3000 plus.

Bupsa – Surke

1 april 2004 – Vandaag zou het een makkelijke dag worden volgens onze gidsen. Helaas vertrouw nooit onze gidsen. Een groot deel van de tijd liepen we in de schaduw van een oerbos, langs prachtige watervalletjes, beken en bruggetjes.

Gisteravond hebben we flink veel knoflook op en dat was ’s nachts in de slaapkamer ook wel te merken. Wat een lucht hing er in dat kleine hok. Ook lekker knallen in de slaapzak. Mieke vond het ’s morgens wel lekker ruiken?

We waren vanmorgen weer vroeg wakker. Al voor 6 uur . Na het ontbijt op pad. Op de A2 was het alweer lekker druk met vrachtverkeer richting Namche. Zo noemen we de sjouwers en jaks die hier halve huizen vervoeren op hun rug.

Volgens onze gids Kamdawa “First we go up”, dat klopte en daarna was het Nepali flat. Oftewel 100 meter ophoog om dan weer 100 meter af te dalen. Net voor de lunch nog even 400 meter naar beneden. De lunch kwam precies op tijd, want mijn knieën begonnen alweer flink zeer te doen. Echt weer flink au,au. Maar na twee uur in de zon kon ik er weer een beetje tegen aan.

Vlak voordat we weer aanliepen trok het ineens helemaal dicht en het dreigde weer gaan te regenen. Het bleef alleen maar bij dreigementen en kwamen we gelukkig droog aan in Surke. Net voor Surke hadden we nog wel weer zo’n klote afdaling, waar de knietjes niet van hielde. Weer au,au, maar samen met Manuel lekker belachelijke liedjes lopen zingen naar beneden. Met dit mooie gezang, de plaatselijk meisjes aan het giechelen (schaterlach) gebracht. Daar zakte bij Manuel de broek van af. Gelukkig niet letterlijk.

Toen we eindelijk beneden waren was het tijd voor een heerlijke San Miguel. Niet veel later was het tijd voor schuine praat (vooral van Frank). Mieke vond het allemaal wel gezellig en die wilde morgen toch ook een biertje. Onze reisleidster kon dit allemaal niet aanhoren. Deze praat is toch ongehoord?

Ze is het vaker niet eens met onze levensstijl. Zoals dat we af en toe een sigaretje roken. Ik denk dat we hier te maken hebben met een wereldverbeteraar. Als het aan haar lag was er geen suiker op de wereld, geen plastic flessen, geen batterijen. Nou dan ben in deze omgeving aan het verkeerde adres, want zoals ik al eerder heb geschreven flikkert de plaatselijke bevolking hier alles in de rivier.

Ze vind het ook een probleem als we tijdens het avondeten allemaal wat anders bestellen en de gidsen als geintje voor teletubbies uitmaken. Ze heeft nog veel meer van dat soort idealistische gedachtes. We worden er een beetje moe van. Het splits de groep ook een beetje in tweeën.

Travel-Blogs.nl

Maandelijkse archieven: april 2004