22 maart 2004 – Eindelijk was het zover. Op naar Nepal, een dag waar ik eigenlijk al heel erg lang naar heb uitgekeken, maar vandaag kwam deze dag toch nog veel te vroeg. Vandaag vertrokken ik naar Nepal, maar ik wilden eigenlijk liever in Nederland blijven, omdat ik tot over mijn oren verliefd was.
Vanmorgen was ik vroeg opgestaan om nog een keer mijn spullen te controleren. Heb ik alles en moest ik nog wat extra dingen thuis laten. We mochten namelijk maar 16kg. bagage meenemen en dat is niet al te veel als je gaat bergwandelen voor 3 en een halve week. Je heb zware bergschoenen van al 4kg. bij. Dus was het passen en meten voordat we richting Schiphol gingen.
Eerst gingen we in Haarsteeg een klein gehucht onder de rook van ’s Hertogenbosch Manuel ophalen. Manuel is 28 jaar oud en woont nog gewoon thuis bij zijn ouders. Daar hebben zij een eigen bedrijf in temperatuur regelaars. Druk, druk, druk is zijn motto en heeft dus ook helemaal geen tijd voor zijn privé leven. Een vriendin daar heeft hij geen tijd voor en als ie tijd heeft dan is hij bezig met het aan de gang houden van zijn autopark. Een Volvo uit 69, een Landrover uit 76 en een Porsche uit 86. Oh ja hij rijd zelf nog een Mercedes C-klasse. Z’n dikke Duitse bak. Is voor de klanten in rond te rijden als ze deze ergens heen moeten brengen. Je moet als internationaal bedrijf toch wel wat aanzien hebben, toch?
Na een rustige rit kwamen we aan op Schiphol, waar onze andere reisgenoten al op ons stonden te wachten. Hè, hè zijn jullie daar eindelijk, was de eerste begroeting die we naar onze koppen kregen geslingerd. Hoezo ? Zijn we dan zoveel te laat? Het vliegtuig vertrekt pas over 2 en een half uur. Karin en ik namen maar kort afscheid van elkaar. We wilden niet dat we in tranen uitbarsten nu dat de tijd gekomen was om 4 weken elkaar niet te kunnen spreken en zien. Nepal is namelijk een 3e wereld land en elkaar zien of spreken is er dan bijna niet bij. We gingen in ieder geval proberen om contact te houden via de e-mail, want dat moest op sommige momenten mogelijk zijn.
De reis is van HT Wandelreizen en zij vliegen niet rechtstreeks naar Kathmandu maar via Engeland en Quatar. Het werd dus een hele reis voordat we in Nepal aankwamen.
Op Schiphol maakte we voor de tweede keer kennis met onze reisgenoten. Deze hadden we namelijk ook al 2 weken van te voren leren kennen tijdens een bijeenkomst in Woerden. Na het gebruikelijke handje schudden konden we gaan inchecken. De reisleidster (Sandra) had allemaal grote tonnen bij. “Wat zou hier in zitten”, dacht ik. Nou daar kwamen we snel zat achter. Al onze persoonlijke bagage werd gewogen en daarna gingen de tonnen open om deze te verdelen over alle niet te zware rugzakken. Ik werd opgescheept met een grote pot Duoponotie een halve liter pindakaas en 5 pasta overlevingpakketten. Dit eten was niet eens voor ons maar voor de tent trek die na onze reis van start ging.
Na de douane hebben we met z’n alle nog wat gedronken en zijn toen naar de gate gegaan, waar onze reisleidster alweer zenuwachtig op en neer aan het huppelen was. Zij was alweer bang dat we te laat zouden komen. Maar Manuel zij al iets van “Dat plezier dat gunnen we haar niet”. Dit was al de eerste irritatie die na mate de reis vorderde steeds meer naar boven kwamen.
Bij gate 48 hebben we ook alweer voor de reis afscheid genomen van Mieke. Mieke Kunders was ex reisleidster en ex stewardess en werkte nu als grondpersoneel bij KLM. Zij zou pas een dag later reizen, maar had toch nog een dag eerder vakantie gekregen van haar baas. Helaas kon ze niet meer met ons mee, maar nam zij een andere route naar Nepal. We zouden haar pas weer in Quatar zien, op de luchthaven van Doha. Zij wensten ons succes met de vlucht naar Manchester. “Waarom dan?”, vroegen wij. “Nou jullie vliegen met een KLM Cityhopper en als iets slechte vliegtuigen zijn, dan zijn dat die wel”. “Mooi”, dacht ik. Als je dan toch iemand schrik aan wil jagen dan moet het vooral zo doen.
Het vliegtuig was gloeiend heet. Waarschijnlijk was de airco dus ook al kapot. Maar uiteindelijk konden we gewoon op de geplande tijd opstijgen. Net na het starten zagen we Zandvoort onder ons. Ik kon het goed herkennen, want ik zag het circuit park heel mooi onder ons door schuiven. Na een paar uur vliegen kwamen we boven Engeland. Echt het Engelse landschap waar ik al eens met de auto doorheen ben gecrost. Heel veel elektriciteitscentrales die nog op steenkolen gestookt worden zag ik onder ons.
Toen was het tijd voor de landing. Ik weet niet of het aan het slechte weer lag of omdat we een wat minder stabiele piloot hadden, maar in ieder geval was de landing niet echt perfect. Een flinke ruwe landing was het gevolg.
Na het uitstappen moesten door naar de overijverige balie medewerker van de luchthaven die voor ons de transfers regelde naar Quatar. Waarschijnlijk wist hij dat we tijd zat hadden, want dit duurde en duurde. Hij wilde ons allemaal netjes bij elkaar in het vliegtuig hebben en dat was blijkbaar nog al moeilijk in wat later bleek een half vol vliegtuig.
Na een uurtje wachten konden we naar de vertrekhal, waar we weer mochten wachten. Al dat wachten is op de heenreis nog niet zo erg dacht ik, maar als we straks terug moeten, dan vind ik dit dus echt helemaal niets. Manuel en ik zeiden tegen elkaar, “Kom op het is vakantie, we nemen een echt Engels biertje”. En ja hoor, een Murphy’s van 5 euro. Oh nee, ik moet zeggen 4,90 euro. www.woekerkoersen.nl. Een positief ding. Hij smaakte heerlijk. Het vakantiegevoel kwam naar boven. Lekker zittend in de vertrekhal van Manchester. Die ze overigens aan het verbouwen waren. Dus zo mooi was het hier niet. Pas toen de stewardessen van Quatar er rondliepen werd het uitzicht een beetje interessanter. Het was nu nog even wachten op het volgende avontuur richting Quatar.
Ik ben net wakker geworden in de Airbus A330 van Manchester naar Doha. Doha is de hoofdstad van Quatar en ik moet zeggen dat dit de eerste keer is dat ik echt relaxed in een vliegtuig vlieg. Ik heb van de middelste rij stoelen, alle 3 de stoelen tot mijn beschikking. Heeft toch die overijverige balie medewerker zijn werk goed gedaan zou je zeggen. Maar nee. We zaten bij het opstijgen allemaal weer gezellig bij elkaar om het groepsverband beter te maken. Maar het bleek dat het vliegtuig maar half gevuld was. “Ja”, dat vind ik niet gek. Wie wil er nou naar Quatar? Een grote zandbak en je hebt er hier en daar wat kamelen. Niet echt een doel om lekker op vakantie te gaan. Misschien kan je daar rijk worden met het voetbal?
Ik lig zo languit op de middelste rij stoelen een beetje dromerig voor me uit te staren als ik de stewardessen aan zie komen. Het was tijd voor een ontbijt. Terwijl ik mijn eerste hap naar binnen werk zie ik een prachtige zonsopkomst door een van de raampjes. Niet veel later werd er omgeroepen dat we recht moesten gaan zitten, zodat de landing ingezet kan worden.
