28 juni 2025 – Een soepele reisdag van Schiphol naar het noorden van Noorwegen, met verrassend weinig stress en een vleugje avontuur. Klaar voor vakantie!
Om 9 uur vertrokken we richting Schiphol. De reis verliep opvallend soepel: geen files, geen stress, gewoon lekker doorrijden. We parkeerden de auto op P3 Lang Parkeren en stapten over op de bus naar de terminal.
Online inchecken was ons niet gelukt, dus dan maar ouderwets naar een bemande balie. Gelukkig was de dame daar vriendelijk en vlot; geen gedoe, gewoon alles geregeld. De bagage ging automatisch door naar Narvik en we kregen direct boardingpassen voor de hele reis.
Binnen vijf minuten stonden we al aan de andere kant van de veiligheidscontrole. En toen kwam dan eindelijk de honger. Vakantiestress en ontbijten gaan blijkbaar niet samen en pas als je een beetje tot rust komt begint de maag te rommelen. Voor twee broodjes en een flesje water tikten vrolijk €21 af. Schiphol-prijzen… of moeten we zeggen: Noors voor beginners?
Bij de gate checkten we in met onze boardingpassen en — verrassing — we werden met een bus naar het vliegtuig gebracht. Op Schiphol! Dat hadden we nog nooit meegemaakt. We zaten bijna helemaal achterin de KLM Cityhopper, op de een-na-laatste rij. De vlucht vertrok iets later dan gepland, maar ach, in Oslo hadden we tijd zat. Onderweg kregen we zowaar een drankje én een boterham. Echt waar. We dachten dat die tijden voorbij waren.
In Oslo landden we op een heerlijk rustig en modern vliegveld. Via de achterdeur mochten we het vliegtuig verlaten, waardoor we razendsnel in de aankomsthal stonden. Vanaf daar moesten we nog even door een wat vreemd poortje naar de binnenlandse vluchten. Eerst even gevraagd of er aan de andere kant ook winkels waren — je weet het maar nooit. Wat bleek? Het was daar minstens zo groot als de internationale zone.
We verkenden de terminal een beetje, aten een pittige worst op een broodje en vulden onze waterfles met lekker koud Noors kraanwater (dat je hier gewoon uit de muur kunt tappen, top!).
Een uurtje wachten bij de gate en toen begon Karin al een beetje weg te dutten — logisch, zo’n dag hakt erin. Ondertussen checkte ik alvast de huurauto in via het openbare wifi-netwerk (leve de techniek). Niet veel later mochten we aan boord voor de tweede vlucht van de dag. En ja hoor, weer bijna achterin — rij 29 van de 31.
Tijdens de vlucht genoten we van een prachtig uitzicht over Noorwegen. Af en toe brak het wolkendek open en zagen we het adembenemende landschap onder ons doorschuiven. Een kwartier voor de landing werd het echt spectaculair. Mijn oog viel op de Stetind, de “Matterhorn van Noorwegen”, met zijn spitse top — terecht de nationale berg van het land.
Even later landden we op de baan van Evenes. Even flink remmen, keren, en terugrollen naar het knusse vliegveldje. Ook hier weer via de achteruitgang het vliegtuig uit. Terwijl we wachtten op onze bagage, liepen we alvast naar Hertz om de huurauto op te halen. Alles liep als een zonnetje. Binnen 10 minuten hadden we de sleutel, én een gratis upgrade naar een Toyota RAV4. Niet verkeerd!
Toen ik vroeg naar de kleur van de auto, kregen we het antwoord “donkergrijs”. Nou, dat helpt niet echt, want op de parkeerplaats was álles donkergrijs of zwart. Het werd dus een potje ‘zoek het kenteken’. Maar goed, gevonden! Wat een fijne wagen. Gratis upgrades zijn de beste upgrades.
Tassen erin, karretje terug, en binnen vijf minuten reden we naar het hotel. Daar parkeerden we en checkten we in. Ook dat ging volledig automatisch — zelfs onze sleutel moesten we zelf programmeren. Welkom in de toekomst. Alles werkt met tablets, en betalen kan alleen met pin. Beetje sfeerloos en, als je het ons vraagt, een typisch gevalletje van ‘technologie vóór gastvrijheid’.
Het was er ook nog eens flink druk en warm — het zweet brak me meteen uit. Dus hup, snel naar boven met de spullen. Even uitzoeken wat in de auto blijft en wat mee naar boven moet. Avondeten dan maar? In het hotel hadden we geen trek, dus liepen we naar een benzinestation aan de hoofdweg. Fastfood it is! Karin had de hele dag al zin in een hamburger, dus dat werd het — samen met wat ribbelfriet die net iets te kort in het vet had gelegen. Maar ach, het ging erin als zoete koek.
Terug in het hotel bestelden we een biertje en keken naar de kwalificatie van de Formule 1. Daarna nog even een snelle douche en voor we het wisten vielen onze oogjes dicht. Reizen maakt moe. Maar wat een fijne, soepele eerste dag!