26 oktober 2022 – We werden vanmorgen wakker in een mistig Ercolano. De Vesuvius vanaf ons balkon was bijna niet te zien. Even snel het weerbericht checken. Deze gaf aan dat vanaf elf uur de zon moest gaan schijnen. Dan toch maar een korte broek aan om wat avonturen op de Vesuvius te gaan beleven.
Gisteren hebben we besloten om niet naar de binnenstad van Napels te gaan. We hebben geen zin meer in de Italianen en als je Google gebruikt zijn de top attracties: Pompeii, Vesuvius en Amalfi kust. Het enige wat ons interessant leek was de ondergrondse van Napels, maar dat moet dan weer op een specifiek tijdstip en daar waren we wel een beetje klaar mee.
Hetzelfde geld voor een bezoek aan de Vesuvius. Een ticket online bestellen, een parkeerplaats reserveren en dan op dat specifieke tijdstip je auto parkeren op een weg, die volgens de verhalen vaak vol staat en je daar dan nog een half uur moet wachten. Heb je dan een plek dan moet je met een busje nog naar boven. Raar dat het bezoeken van een berg je uiteindelijk 25 euro per persoon kwijt bent en dat je dit allemaal eerst goed moet regelen.
De conclusie was dat wij vandaag op adventure gingen op de flanken van de Vesuvius. Er moesten toch zeker leuke avonturen op de Vesuvius te beleven zijn vandaag? We begonnen in een Lost Place. Een groot hotel die we vanaf ons balkon goed zien liggen. Hier zijn dan eindelijk weer wat Geocaches te vinden en deze had de meeste favo punten. Ik wilde bij de pizzeria parkeren, maar daar stond weer een bord, “Alleen voor gasten”. Dan maar de straat in waar ook het hotel aan lag. Daar was het rustig en de auto zetten we neer bij een vervallen huis. We liepen de berg omhoog en daar stond het grote gele hotel Eremo. Vol met graffiti en alle ramen ingegooid.
Het hotel werd in 1902 gebouwd door John Mason Cook, een zeer bijzondere ondernemer die bekend stond om het bedenken en uitvoeren van de spoorlijn tussen Napels en de Vesuvius.
Het hotel was de economische basisactiviteit van de Spoorweg, omdat het zelfs mensen die zich geen langdurige fysieke inspanning konden veroorloven ertoe aanzette de Vesuvius te bezoeken en niet alleen omdat de locatie en het uitzicht zo mooi waren dat het alleen al daarvoor de moeite waard was om te blijven.
We betreden het hotel en lopen even rond. De trappen hebben geen leuningen en ik blijf maar dicht bij de muur lopen, omdat ik het niet helemaal vertrouw. We lopen even naar buiten naar het terras met een prachtig uitzicht op de Golf van Napels als het niet zo mistig zou zijn. Nu zijn we boven de wolken en zien we soms wat huisjes beneden in het dal. De kamers op de tweede verdieping zijn allemaal verwoest door vandalen, maar er staat ook nog een bed. Misschien slaapt er nog wel iemand?
We vinden eindelijk de ijzeren ronde trap die ons op de zolder brengt. Daar moesten we in het Noord oosten de cache vinden in een bak die ooit voor water diende. Ik was eerst aan de noord west zijde aan het zoeken en dat verklaard dat we hem niet vonden. We moesten aan de andere kant van de zolder zijn. Even opletten waar we liepen maar uiteindelijk gevonden.
Nog even liepen we rond en zijn toen terug gelopen naar de auto. Deze hebben we aan het eind van de straat geparkeerd bij alle andere auto’s die daar al stonden. We hebben onze spullen gepakt en zijn toen begonnen aan de wandeling die men hier de rivier van lava noemt. Het pad ging steil naar beneden en even later kwamen we dan uit op de lava stroom. Het leek net een maanlandschap. Alleen maar stenen, van klein tot groot. De lavastroom is van de uitbarsting in 1944. Dit was de laatste uitbarsting, waarbij 21 miljoen kubieke meter lava werd uitgestoten. Aan het eind van het veld vonden we geocache nummer twee van de dag.
Volgens de topo kaarten loop er vandaar een pad de Monte Somma op. Dit is een bergtop die ontstaan is toen in 79 na Christus de complete top eraf geblazen was. Maar wat een pad was dit……….? Super steil en af en toe zagen we niet eens het pad. Deze was compleet overwoekerd door riet en gras, met bramenstruiken en andere pikkende struiken. Dat het steil is vinden we normaal niet erg, maar dit pad bleef een uur lang omhoog lopen. Op één stuk had men zelfs een stuk touw vastgemaakt, waarmee je jezelf omhoog kan trekken.
Kapot waren we, hijgen en zweten. Het bleek de steile zijflank van de Monte Somma te zijn die we omhoog liepen. De Monta Somma is een kleine top op de Vesuvius. Karin wilde zeker niet terug, want omhoog gaat dan nog wel, maar naar beneden zou ongelukken geven. We moesten dus door naar de top en vandaar een pad nemen naar de doorgaande weg. De weg die we al de hele beklimming hoorden, want elke bus die daar omhoog rijd blijft maar bij elke bocht claxonneren.
Maar na een uurtje ploeteren waren we dan eindelijk boven. Daar lag ook nog geocache en nu hebben we een mooie gele smiley op de Vesuvius. Het was niet makkelijk om deze te vinden. Hij was al twee jaar niet gevonden. Tijd om deze weer eens het daglicht te laten zien. Er was een spoilerfoto gemaakt, maar die was best oud en de boompjes zijn een stuk dikker geworden en de bordjes die op de foto stonden, waren er niet meer. Na lang zoeken hadden we hem dan eindelijk gevonden.
Vanaf hier liep het pad langzaam naar beneden. We konden even op adem komen en kwamen dan ook niet veel later op de doorgaande weg uit. Vanaf daar liepen we terug naar de auto. Soms even verschoten we van een claxonnerende bus. Maar wat een avonturen op de Vesuvius hebben we vandaag weer mogen beleven.
Terug waar de auto geparkeerd stond hebben we nog even de pizzeria bezocht. Twee pizza’s en Karin wilde graag rode wijn. Dat begreep de ober niet en het werd uiteindelijk een witte. Als het geen azijn is dan is het wel goed. Vanavond gaan we nog wel wat snaaien, want in ons koelkastje ligt nog kaas, ham, chips en bier.
We reden naar beneden over de slingerende wegen die van de Vesuvius naar beneden liepen. Toen we terug waren bij de B&B zijn we nog even naar de supermarkt gewandeld. Uitkijkend voor al het zwerfafval, glas en hondenpoep. Het is hier echt niet normaal. De buurtbewoners zullen er wel trots op zijn, maar wat is erop tegen om een keer een vuilniszak te vullen? Natuurlijk moesten we ook nog uitkijken voor het razende verkeer al was het vandaag een stuk rustiger dan de laatste keer dat we op deze kruising kwamen.
Vanavond hebben we onze spullen weer eens ingepakt. Morgen gaat om kwart voor zes de wekker, omdat we om zeven uur op de luchthaven moeten zijn. Nadat we alles gepakt was hebben we de koelkast zo ver mogelijk leeggemaakt en nu gaan we met een vol buikje richting bed.