12 oktober 2022 – De eerste nacht in Italië was heel goed. We waren na de reis van gisteren dan ook flink moe. Dus om tien uur lagen we al compleet knock out. Ik was nog wel even bezig geweest met de dame van de autohuur. Deze miste 1 nummer van de creditcard en het waren dus voor nu nog geen maffiapraktijken. Maar dan nog blijft dat het een bureaucratie is van lek mijn vestje. Hier bovenop de berg is het ’s nachts rustig. Geen auto’s of herrie van anderen.
We stonden dus lekker fris op. Het zonnetje scheen alweer en dat maakt je altijd weer een stuk vrolijker. Eén trap naar beneden voor het ontbijt, waar Ida alweer “Good morning”, stond te roepen. Iets wat ze gister middag ook al deed.
Bij het ontbijt kregen we een hele menukaart waar we vanaf mochten bestellen. Waarschijnlijk ging het daar weer even fout tijdens de communicatie, want alleen omeletten of andere gebakken of gekookte dingen moesten we bij de dame bestellen. Dan maar een lekkere omelet zonder rozemarijn en een paar lekkere dubbele espresso’s om het ontbijt goed af te sluiten.
Na het ontbijt hebben we de spullen voor een stevige wandeling bij elkaar gezocht. Uit alle tassen kwam wel wat. Regenjassen, eten en drinken voor onderweg, fotocamera en de GPS. Nog even snel wat Geocaches in de GPS. Je weet maar nooit waar we langs komen. Echter zijn er in deze regio maar heel weinig geocaches te vinden.
We liepen vanaf ons hotel meteen een trap omhoog. Niet een standaard trap, maar een trap waar de ene tree 20 centimeter was en de andere weer 30. Een goede warming up dus. De wandeling ging naar de top van Tre Calli (1122 meter boven zeeniveau). Deze top ligt op ongeveer 400 meter boven ons hotel, dus het was weer flink zweten om daar te komen.
Maar voordat we daar waren, kwamen we onderweg langs vele prachtige punten. Wat ons meteen opviel is dat we overal Napolitaanse Cyclamen zagen en de paden lagen bezaaid met kastanjes. Hoe hoger we kwamen hoe mooier het uitzicht. De eerste helft van de wandeling liepen we omhoog met de hele tijd uitzicht op ons dorp aan de linker kant. Steeds hoger en hoger en steeds meer pauzeren om weer even op adem te komen. Karin spotten nog een rare eikel. Blijkt een Californische eikel te zijn. Kleine vrucht en compleet ander blad.
De wandeling bewaarde zijn grootste verrassing tot aan het einde. Pas op de top kregen we een adembenemende panoramische uitzicht van 360° rondom. Onder ons zagen we de kleurrijke gebouwen van Positano en aan de andere kant de rood betegelde huizen van Agerola, die we de hele beklimming al hebben gezien. Naar het zuiden kijkend zagen we de Middellandse Zee. Die met de lucht versmelt en je bijna niet ziet of het de zee is of de lucht. Als een lange vinger steekt het schiereiland van Sorrento uit in deze uitgestrekte zee en lijkt te wijzen naar het eiland Capri dat net buiten zijn bereik ligt. Draai je om en naar het noorden zie je de kolossale massa grotere bergen in de Mount Lattari Chain. Zelfs vanaf deze grote hoogte lijken de bergen nog steeds hoge monsters.
We besloten om op de top onze lunch te nuttigen. Een paar broodjes met ham en kaas en natuurlijk de welbekende Snicker. Daarna zijn we na de Monte Calabrice steil naar beneden gelopen. Op dit steile kiezelpad kwamen we nog een hele kudde geiten tegen. Bewaakt door een grote witte, blaffende hond. De geiten waren een beetje bang voor ons en ze wilden dan ook maar zo snel mogelijk weg van ons. De hond was heel beschermend voor de kudde en liep met ons mee naar beneden totdat we er voorbij waren.
Na de steile afdaling kwamen we op een pad uit die uiteindelijk op een asfaltweg overging. Hier boven in de bergen een bredere weg dan die naar ons hotel loopt. Ook hier weer zagen we een kudde geiten. Nu met herder die flink kwaad werd op zijn geiten en een paar kastanjes gebruikte om ze op hun nummer te zetten.
De weg ging op en neer en na ongeveer een kwartier vonden we de eerste Geocache van Zuid Italië. Bij de stille Maria was de geocache bevestigd via een magneet aan de vangrail. Na het loggen liepen we nog een flink stuk over deze asfaltweg om uiteindelijk weer op het pad te komen waar onze wandeling gestart was. We gingen nu nogmaals over die rare oude trap naar beneden en waren we terug bij het hotel
Zwetend trokken we snel onze zwemkleding aan om een frisse duik te nemen in het zwembad. Maar misschien was dat een beetje te voorbarig. Het water was ijskoud. Verder dan de kniehoogte zijn we er niet ingegaan. Dan maar even onder de lauwe douche het zweet eraf douchen. Rillend van de kou, terug naar de kamer. Daar de natte zwemkleding uit en tijd voor een verdient biertje.
Het avondeten was brood, kaas en diverse vleessoorten. Karin heeft als toetje nog even wat dubbele espresso geregeld. Twee keer slikken en weg drie euro. Maar dan heb je wel echte Italiaanse automaat espresso.
De laptop ging aan om even wat Nederlandse TV te kijken. Ajax staat ondertussen al met 4-2 achter tegen Napoli, dus dat wordt het niet. Wij zijn aan het kijken wat we morgen gaan doen. Er wordt flink wat regen en onweer verwacht.