13 oktober 2022 – Het regende keihard toen we wakker werden. We konden het mooie panorama wat we tot nu toe gewend waren niet zien. Alleen maar wolken en heel veel regen. De radar gaf ook de hele dag regen aan, dus wat gaan we dan toch doen.
Het eerste idee wat we hadden was een relax dag. Boekje lezen, beetje TV kijken en lam op bed liggen. Het begin was goed, maar iedereen die ons kent duren dat soort ideeën nooit lang bij Karin en Michaël.
We gingen dus later naar het ontbijt en deden rustig aan. Nog een bakkie koffie en nog één. Een Engels sprekende Aziatische dame uit de droom geholpen dat ze vandaag niet naar het strand kon etc. Hoe bereid jij jezelf voor op een dagje vakantie? Check jij het weer? Wij wel in ieder geval en we waren daarom voorbereid op een dagje niks doen.
Na een uurtje op de kamer begon het op te klaren. Het werd lichter en lichter en we zagen weer de contouren van de Amalfikust opdoemen. Ik weet niet wat er dan gebeurd, maar bij ons gaat dan de activiteiten knop aan. Zullen we naar Amalfi gaan met de bus? Dan hoeven we zelf niet te rijden en kunnen we met de shuttle naar het dorpscentrum worden gebracht door het hotel.
Goed idee, maar dan moet Ida mij eerst even uitleggen hoe die Unico app werkt. Met deze app kun je buskaartjes kopen en activeren. Alleen weet Ida niet hoe het werkt. Ze activeerde al een kaartje en na 40 minuten was deze dus verlopen. Het blijkt dat je het kaartje digitaal moet activeren als je de bus instapt. Dus één kaartje was niet gebruikt en verlopen. Jammer maar helaas.
Om kwart voor twaalf mochten we met de shuttle mee naar beneden. Shuttle is een groot woord, want we mochten meeliften met de dame die het ontbijt deed en klaar was met werken. Nu zagen we hoe het ook kon. Heel rustig ging zij de berg af naar beneden. Geen Ferrari coureur maar zoals wij het ook zouden doen. Bij elke onoverzichtelijk bocht werd er wel even op de claxon geduwd. Dat gaan wij dan ook maar doen in het vervolg van onze vakantie.
We werden netjes bij de bushalte afgezet en ze wees ons ook de koffietent aan, die buskaartjes verkocht. Dat was maar goed ook want toen de bus eraan kwam wilde ik de digitale kaartjes activeren, maar dat ging niet, omdat ik geen bereik had. Gelukkig was dit niet de juiste bus en konden we nog snel even bij het koffietentje buskaartjes naar Amalfi kopen. Gelukkig is het openbaar vervoer in Italië niet zo duur. Voor 4,20 euro heb je een enkeltje voor twee personen voor een 40 minuten durende rit naar Amalfi.
De bus zat propvol. Voornamelijk met jeugd die volgens ons alweer van school afkwamen. Voor ons zaten vier Amerikanen, die zo heerlijk alles kunnen overdrijven. Ze kunnen alles beter, maar vonden de busrit langs de diepe afgronden toch ook wel heel spannend. Na 40 minuten draaien, toeteren, stoppen en optrekken kwamen we eindelijk aan in Amalfi. Het was superdruk hier en waarom dat weet ik eigenlijk nog steeds niet?
We stapten als laatste uit de bus, eens even rondkijkend waar we heen moesten. We liepen de grote menigte maar achterna, door een tunnel waar we net met de bus doorheen gekomen waren en na een paar minuten stonden we al voor de Cattedrale di Sant’Andrea. Bekend van zijn lange trap omhoog en de bronzen deur. Het begon weer eens hard te regenen dus we zijn de trap op gerend om even te schuilen. De kathedraal konden we ook nog bezoeken, maar dat deden we niet en zijn de trap weer afgedaald toen het wat droger werd.
We zijn door de nauwe straat van Amalfi gelopen en hebben enkele souvenirwinkels bezocht. Eéntje is genoeg, want ze zijn allemaal hetzelfde. Voornamelijk Limoncello en andere snuisterijen werden verkocht. Toen de toeristen een beetje omdraaide zijn wij nog een klein stukje doorgelopen en hebben daar nog Dalla Carta alla Cartolina bezocht. Hier wordt het bekende Amalfi papier verkocht. De Paus gebruikt het Amalfi papier en daar zijn ze heel trots op.
Na een dik uurtje hadden we Amalfi wel weer gezien. Zoveel is er niet te doen. Zeker niet als het regent. Dus we zijn maar terug gelopen naar het busstation, waar de bussen al klaar stonden. Ik vroeg aan de buschauffeurs welke we moesten hebben en dat ook in Amalfi de app niet werkte. “Oh, geen probleem”, ging het stap maar in. Dus het verloren kaartje van vanmorgen is bij deze gecompenseerd.
Daar ging het weer. 40 minuten de berg op. Draaien, toeteren, remmen en optrekken. De buschauffeur riep netjes dat we uit moesten stappen toen we in Bomerano waren. We liepen nog een klein stukje naar de kerk en daar hebben we bij het koffietentje waar we vanmorgen de buskaartjes kochten even lekker gezeten voor een bak koffie en gebak. Een echt Italiaans tentje, waar de werklui na de werkdag een borreltje met espresso komen pakken. Oude mannetjes stiekem een borreltje komen doen en waar toeristen zoals wij een bakkie doen.
Nadat we de lekker sterke bak koffie en taart op hadden zijn we begonnen aan de steile klim naar het hotel. Jammer voor ons, maar halverwege de wandeling begint het toch te plenzen. Dat stond niet aangegeven op de radar, maar door en door nat werden we er wel van. Bij aankomst in ons hotel snel de natte kleren uit en warm douchen.
Om kwart voor zeven had Karin aan de knipoogende balie gast met bontkraag een shuttle gereserveerd. Toen we om kwart voor zeven bij hem aankwamen werden we netjes naar beneden gestuurd en stapte we in. De oudere mijnheer die we al vaker hebben zien rondwandelen in het hotel was onze chauffeur.
Hij kon twee woorden Engels (Hello en Bye) en dat was het dan. Gewoon volzinnen in het Italiaans begrepen wij natuurlijk niet. Dus de vertaal app van Microsoft aan. Hij praten en de app vertaalde het dan. Dit werkte prima. Uiteindelijk gingen wij naar het restaurant die hij aanbeveelde. Hij meteen bellen met Antonio van het restaurant L’angolo dei Sapori en een reservering gemaakt onder Michael.
Hij stopte op het kerkplein en wees ons de goede richting in. Wij geen idee meer hoe het restaurant heten. Wat we een beetje begrepen was dat het 140 meter was aan de linker kant. Dus dan maar op zoek. Uit eindelijk zijn we bij het bovengenoemde restaurant naar binnen gegaan en hebben daar tegen de ober gezegd, “reservation Michael” en er meteen geantwoord met “Si, Michael Buona sera, Sono Antonio”. Blijkbaar waren we goed.
Het voorste stuk van het restaurant was niet echt aantrekkelijk, maar daar werden we ook niet neergezet. We moesten meelopen naar achter en daar was het echte restaurant. Op tafel een menukaart en een kaartje met barcode om pizza’s te bestellen. Het lijkt wel een pizzabakker en restaurant in één.
We hebben heerlijk gegeten en tijdens het eten even snel om negen uur de shuttle terug naar het hotel besteld. We kregen een duim omhoog via de app terug dus dat was geen enkel probleem. Ik had een soort van Schnitzel en Karin Tagliatelle van biefstuk. Als voorgerecht had ik een antipasta (bord vol vlees) en Karin Caprese. Het toetje was koffie. Een echt shotje en dat was het dan. Bij het afrekenen kregen we nog een lokale Limoncello.
Terug op het marktplein stond onze shuttle al te wachten. Alleen was er geen chauffeur. Bleek hij in de lokale koffietent te zijn. Uiteindelijk zag hij ons en werden we weer netjes en veilig bij het hotel afgezet.