5 juli 2025 – Het zonnetje liet zich gelden, veel vliegen en weer een bergtop overwonnen.
Na een waardeloze nacht word ik brak wakker. Vier keer eruit geweest, en telkens dat felle licht in je gezicht zodra je je ogen opent. De middernachtzon knalt vol tegen het slaapkamerraam aan. Heel bijzonder hoor, maar geef mij toch maar gewoon donker als ik moet slapen.
We rollen er rond half tien uit. Geen van beiden echt trek, dus het ontbijt smeren we wel, maar nemen we lekker mee in de rugzak. Het zonnetje laat zich vandaag en morgen van z’n beste kant zien. Zelfs de verhuurders zijn naar hun cabin vertrokken om van het weer te genieten, lieten ze ons weten. Heerlijk rustig dus in het huis boven ons.
Wij gooien de rugzakken in de auto en rijden een klein stukje naar de parkeerplaats onderaan de Måtinden, vlak bij Bleik. Deze berg wordt niet voor niets gezien als één van de mooiste van Vesterålen. Eenmaal boven wacht een adembenemend uitzicht over de ruige bergen, witte zandstranden en het verborgen strand Høyvika.
We gaan vandaag weer flink aan de bak: 408 hoogtemeters, waarvan de eerste 300 direct steil omhoog gaan. Best pittig dus, ondanks de relatief korte afstand van 7,6 kilometer. Zodra we boven op het plateau zijn, strekt zich een prachtig wandelpad uit met zicht op Bleik en de westkust van Andøya. Alleen… we worden zowat opgegeten door een zwerm opdringerige vliegen. Wat een ellende. Ze kruipen in je oren, zoemen constant rond je hoofd, ik heb er minstens veertig doodgeslagen, maar ze bleven hardnekkig terugkomen.
Het laatste stuk naar de top vergt nog wat klimmen, maar dan opent zich het uitzicht en dat is magisch. Bergen, stranden, oceaan, en het fotogenieke eiland Bleik met z’n vogelrijkdom: papegaaiduikers, alken, zeekoeten, aalscholvers, arenden… je weet gewoon niet waar je moet kijken.
We blijven een half uurtje genieten van het uitzicht. Even uitpuffen, foto’s maken (véél te veel natuurlijk), en ons meegenomen ontbijtje opeten. Het logboek op de top blijkt ook nog een geocache te zijn, dus die loggen we natuurlijk meteen.
Op de terugweg heeft Karin het helemaal gehad met de vliegen en besluit haar vest aan te trekken met de capuchon strak over haar hoofd – beetje maf gezicht, maar het werkt wél. De afdaling gaat een stuk vlotter en na zo’n 3,5 uur staan we weer beneden bij de auto. Nog even wat drinken, en dan lekker terug naar het appartement.
Daar aangekomen krijgt Karin een melding dat ze nog tot 16:00 uur haar F1-poule moet invullen. Mooie reden om de laptop erbij te pakken en meteen op GoPlay even de kwalificatie te kijken. Max weer netjes op pole. Dat blijft toch leuk.
Aan het eind van de middag wandelen we naar de Rema om het statiegeld in te leveren. We willen ook nog wat bier meenemen, maar helaas: het is na zessen en dan geldt de Noorse drooglegging. Alleen het bonnetje afgeven dus, en terug naar huis.
We nemen een omweggetje langs het meer, in de hoop een paadje te vinden dat achterlangs naar ons huisje loopt. Eerste poging is meteen raak – we lopen zo via de tuin naar binnen.
’s Avonds eten we een broodje kipshoarma met wat sla. Daarna ploffen we op de bank, Tour de France op de achtergrond, Karin kijkt af en toe mee terwijl ik dit verslagje typ.