13 februari 2022 – We hebben heerlijk geslapen in ons nieuwe bedje. De kamer was super donker en dat ben ik zeker niet gewend. Zeker als je op zoek moet naar een paar oordoppen, omdat de baby in het appartement boven ons, al weer lekker vroeg aan het krijsen was. Gelukkig hebben die mensen de spullen gepakt, want vanavond was het enigste wat we hoorde wat stoelen die schoven.
Strak blauw
Bij het openen van de rolluiken keken we vooralsnog voor het laatst tegen een strak blauwe hemel. De zon deed al aardig zijn best en nadat we wat kleren aangetrokken hadden stonden we even op ons balkon van de zon te genieten.
Tussen kwart over negen uur en half tien waren we pas bij het ontbijt. Voor het ontbijt moesten we in het andere gebouw zijn, waar de hotelkamers zich bevinden. We werden ontvangen door Martin en stond even raar te kijken wie wij waren. Nou wij zijn van appartement nummer 10. “Oh natuurlijk”, willen jullie koffie enzovoort enzovoort. Een heerlijk ontbijt, met roerei en heerlijke verse broodjes. En dat de hele week. Niets over te klagen dus.
Niet kunnen betalen?
Terug in het appartement hebben we de spulletjes bij elkaar geraapt voor een stukje de berg op wandelen. Mijn oog was gevallen op een trail bij Bernau. De Kaiserberg omhoog met een flink aantal caches. De spulletjes werden op de achterbank van de auto gegooid en de navigatie werd ingesteld. Na een half uurtje door het mooie witte hoch Schwarzwald gereden te hebben stonden we bij de parkeerplaats. Wat bleek, we moesten een parkeerkaartje kopen. Geen kleingeld bij, maar we konden draadloos met de pin betalen. Na 4 keer proberen bleek dat alleen Duitse kaarten hiermee overweg konden. Lekker dit en wat nu? Hup de auto in en nog even in het dorpje Weierle rondgereden voor een parkeerplaats. Dat voelde niet goed en parkeren bij een leegstaand bedrijven terrein leek ons toch niet zo verstandig.
De Spiesshorn
We zijn maar verder door gereden en na een korte rit van 10 minuten kwamen we bij de Hochtal Stieg aan. De Spiesshorn heet deze berg. We moesten flink wat steken alvorens we de auto konden parkeren in de Dorfstrasse van Bernau. Dit was een kleine gratis wandelparkeerplaats die op dit tijdstip natuurlijk al helemaal vol stond. Maar onze Fiesta kon er nog net mooi voor parkeren. Dat vonden de Duitsers die de laatste gewone parkeerplaats hadden bemachtigd ook.
De trui ging uit, want in het zonnetje was het warm en de berg omhoog kijkend zal het wel zweten worden. Het eerste stuk omhoog liep over een smal pad en het duurde dan ook niet lang voordat we in de sneeuw liepen. We passeerde een oude baas die met zijn zoon de berg omhoog aan het sjouwen was. Dat zie je in Nederland niet zeiden we tegen elkaar. Maar we hebben ook geen bergen in Nederland.
Bij het eerste uitzichtpunt was een bankje onder een grote spar. Hier lag ook de eerste Geocache mooi verstopt onder een dik afgezaagde tak. Hier hebben we even op het bankje gezeten. De jas uit en in een T-shirt zaten we daar heerlijk in de zon.
Een moeilijke cache
Na de korte pauze ging de jas dan toch maar weer aan en moest er na een korte afdaling weer flink geklommen worden. Even later liepen we het bos in. Konden de oogjes ontspannen na de felle witte sneeuw. In het bos was nummer 2 verstopt. Ik moest 10 meter omhoog door diepe sneeuw tot soms tot aan de knieën. Het was flink zoeken in de sneeuw, maar uiteindelijk vond ik de cache in een boomstam verstopt. Bij de afdaling gleed ik nog even heerlijk uit over een paar dikke takken die net onder de sneeuw lagen. Gelukkig is er sneeuw om de pijnlijke knie even te koelen.
Na deze korte verzorging ging het weer steil de Spiesshorn omhoog. Bij nummer drie aangekomen was het steil en af en toe diepe sneeuw. Voor ons beide was de energie er ook wel een beetje uit. De hele tijd omhoog glibberen, want de grip is er niet. Dan kan je beter van die sneeuwschoenen hebben. Misschien een idee om ze eens te huren.
Geen energie meer
We hebben nog een poging gemaakt om nummer drie te vinden. Maar we konden de peiling niet juist krijgen en waarschijnlijk was de cache compleet onder gesneeuwd. We hadden geen energie meer en waren er wel klaar mee. Misschien komt het wel doordat we gisteren alleen maar gesnaaid hebben. Omdraaien en terug richting de auto. We hebben nog een broodje op een bankje gegeten en vonden daar nog een cache.
Gaan met die…..
Daarna was het volle sjas naar beneden. Deed me af en toe denken aan het afdalen door het gruis van de vulkaan in Nieuw Zeeland. Door de knieën en doorlopen maar. Wat is afdalen toch fijn en na anderhalf uur omhoog sjouwen waren we in een half uur beneden bij de auto. Onderweg wilde we eigenlijk nog een mandarijntje eten op een bankje. Maar elke keer als we een bankje in het vizier hadden zat er iemand op of ging er net iemand op zitten.
Onderweg naar ons appartement hebben we nog even gestopt op een parkeerplaat boven op de berg in het zonnetje met een bankje. Maar ook daar is het niet gelukt om het mandarijntje op te eten. Er stond daar een harde wind en het was daar ijskoud. Snel weer de auto in en door naar Krautle.
Daar gingen we snel onder de douche om het zweet eraf te douchen en daarna pizza te eten. De avond sloten we af met een serie die ik op de laptop heb staan. Vier afleveringen Reacher zitten er nu op en we vinden hem wel leuk. Morgen weer verder kijken en hopen op een beetje lekker weer. Maar de voorspellingen zijn niet zo goed??