Vanmorgen zijn we rond 11 uur richting Drunen gereden om eerst nog even bij Kees langs te gaan, voordat we door zouden rijden naar Kassel.
Kees lag nog lekker in bed, maar kwam verrassend snel in actie toen bleek dat de glucosemeter ermee was gestopt. Diagnose: lege batterij. Gelukkig geen hogere wiskunde. Net toen we dat opgelost hadden, belde Annemarie of ze nog iets moest meenemen. Ideaal, even een foto in de app en wij konden weer door.
De rit zelf was er eentje om niet snel te vergeten. Het weer was ronduit slecht, met flinke regenbuien en wegen die hier en daar meer weg hadden van een golfslagbad dan van asfalt. Soms leek het echt alsof we in een speedboot zaten. Een Volkswagen ID.7 maakte het nog even spannender door de vangrail te raken, met een kleine file tot gevolg.
Nog even getankt onderweg. 2,17 euro per liter… au. Maar goed, nog steeds iets vriendelijker dan in Nederland, dus we klagen maar half. Minder vriendelijk was het mobiele internet. Dat deed het namelijk vooral niet. Geen flitsmeldingen, dus ouderwets zelf opletten. Pas na Dortmund kregen we weer bereik en hup, ineens tien minuten van de reistijd af. Technologie blijft magie.
Alsof dat nog niet genoeg was, werden we onderweg ook nog twee keer gebeld door de verhuurder. De vaatwasser was kapot en of het goed was als er morgen iemand langs zou komen. Prima natuurlijk. Een uur later opnieuw telefoon, of het misschien vandaag al kon. Ook geen probleem.
Rond vier uur parkeerden we de auto in de Habichtswalder Straße. Daar ging het bijna nog mis met een fietser die voorrang had. Hij was er duidelijk niet blij mee. “Ich habe dich nicht gesehen, tut mir leid,” riep ik nog. Karin kon het niet laten om er “Daag ouwe gek” achteraan te gooien. Ouderen op een e-bike blijven toch een categorie apart, en zonder helm is het helemaal vragen om gedoe.
Toen begon de speurtocht naar de vakantiewoning. Bleek verstopt achter een architectenbureau. Zelfs een man op straat wist het niet meteen. Gelukkig hebben we veel geocache ervaring en viel Karin’s oog op het sleutelkastje, subtiel verstopt aan een kraan laag bij de grond. Logisch natuurlijk.
Binnen werden we blij: wat een ruimte. En vooral: wat een kastjes. Serieus, er zijn meer laden dan spullen. Dit wordt maandag gegarandeerd een “hebben we echt alles?”-moment.
Nog geen tien minuten later ging de bel. Een dame voor de vaatwasser. Vijf minuten later was het probleem al opgelost. De klep wilde niet dicht omdat een schroef los getrild was. Schroef eruit, en klaar. Zo simpel kan het zijn.
De rest va de dag houden we het rustig. We sluiten de Chromecast aan op de tv, zodat we nog even de Giro kunnen kijken. Dat duurde ongeveer 10 kilometer, maar toen konden we nog net zien dat Dylan op zijn kont schoof in Napels. Geen Nederlandse ritzege dus. Wel fijn om het werkend te hebben zodat we gewoon Nederlandse televisie hebben.
De douche is in ieder geval top, heerlijk warm. Minder succes hadden we met de koffiemachine. Na een uur prutsen kwam er nog steeds geen koffie uit. Dan maar terugvallen op onze eigen Nespresso-perser voor een fatsoenlijk bakkie.
Voor morgen hopen we vooral op beter weer. Dan gaan we Kassel zelf maar eens verkennen.