18 oktober 2022 – Vanmorgen hebben we rustig aangedaan, omdat we dachten dat er bij dit hotel geen ontbijt zat. Maar toen we rond een uur of tien richting bar gingen werden we netjes naar een tafeltje begeleid.
Dus toch ontbijt? Volgens de dame die ons gisteren ook al hielp wel. Dus we bestelden een Croissant met Nutella vulling. Bleek uiteindelijk meer een Berlinerbol te zijn met vulling, maar ook die ging er wel in. Een yoghurtje en nog wat fruit en we konden er weer tegen. De koffie was vanmorgen perfect. Rond 11 uur waren we pas klaar en gingen na het ontbijt richting Parco Nazionale Della Sila Piccola Centro Natura.
Hier gingen we op zoek naar een geocache, die volgens de laatste geocachers er niet meer zou liggen. Wij denken dat ze gelijk hebben, want ook wij vonden niets. Dan maar een foto log. Ook gingen we even op de foto bij de parkingang.
Wat is dit eigenlijk? Ik heb nog geen idee. Het lijkt op een bezoekerscentrum met leermogelijkheden en ook meteen een hoofdkantoor van de Carabinieri. Er liepen er in ieder geval genoeg rond. Na het burlen van de herten gezien en gehoord te hebben en nog even een blik op de uilen volière te hebben gedaan zijn we terug gereden naar het hotel. Daar was Angeline lekker bezig om onze kamer schoon te maken. We hebben haar verteld dat het allemaal niet nodig is, Want we zijn morgen toch weer weg. Ze ging en zo konden we nog even van het toilet gebruik maken.
Daarna zijn we doorgereden naar een wandeling die ik op internet had gevonden en als GPX in Google maps had ingelezen. Na een kilometer of 10 parkeerde we de auto in de berm en begonnen we met de wandeling. Na ongeveer 2 kilometer hield ineens Google ermee op en moesten we zelf onze route vinden naar de waterval. Blijkbaar heeft maps internet nodig, anders doet hij het niet en valt alles weg. Dat is niet handig, dus we volgde het pad maar en via de GPS hielden we de richting van de waterval aan.
Na flink wat stijgen en dalen liepen we steil naar beneden het dal in. De Valle del Tacina was prachtig. Vol met koeien en hun grote bellen. Bellen die we de hele wandeling al hoorden. Maar nu zagen we de koeien ook nog. Ze hadden rode bellen en aan de andere kant van het riviertje blauwe. Ze keken ons verwonderd aan toen wij de steile afdaling de vallei in deden. We denken toch dat we ergens fout gelopen zijn.
We konden geen wandelpaden vinden. We zagen in de verte wat borden staan, maar dan moesten we onder het ijzerdraad door en over de rivier. Steentje hoppen ging goed, tot zelfs drie keer. Bij de laatste lag Karin bijna in het water, maar dat ging nog net goed. Nog één keer onder het prikkeldraad door en toen zagen we uiteindelijk de wandelborden, waarop stond dat de waterval nog maar 10 minuten lopen was.
Daar stonden we dan ook 10 minuten later. Alleen stonden we aan de bovenkant van de waterval en door de bomen zag je bijna helemaal niets. We klauterde naar beneden en zagen daar de redelijk uitgeputte waterval naar beneden vallen. Nog even wat foto’s en daarna de avontuurlijke terugtocht. Karin stapte daar bijna op een gecamoufleerde kikker.
Nu liepen we wat gerichter dan de heenweg terug. Weer door de prachtige vallei, met zijn herfstkleuren en als toetje mochten we de steile klim uit het dal doen. Dus weer zweten en puffen om de 75 meter te overwinnen. De pittige wandeling eindigde uiteindelijk weer bij de auto rond een uur of vier. Snel terug naar het hotel om even lekker te douchen en een overheerlijk koud pilsje in een kartonnen bekertje te drinken.
Om zes uur zijn we het restaurant weer eens gaan plagen met Engelse les. Helaas was de ober die gisteren de hulp in had geroepen er weer, maar nu zonder hulp. Dan maar gebruik maken van onze app. Ook nu kregen we weer wat we dachten dat lekker was. Karin ribbetjes en ik een hamburger. En zelfs die hamburger was niet lekker. Dan toch maar de hamburger die we in het begin hadden bij de Crazy Burger.
Nu zitten we op onze kamer. Het lijkt wel of we met meerdere zijn. Wat is het hier gehorig. Gisteren waren we alleen, maar vanavond zit het ineens aardig vol. Een jankend kind en ouders in kamer 1 en een bellende Italiaan in kamer 3. Zo gehorig dat je zelfs de rits van een jas nog hoort opengaan. Dat wordt een nachtje? Misschien hebben ze wel meer last van ons gesnurk, maar dat horen jullie morgen wel weer.