Met de bus zijn we naar Todtnauberg gegaan om vandaar uit helemaal terug te lopen naar het hotel. Het werd weer een pittige wandeldag. Ik spreek vanuit mezelf, maar “Ik ben kei kapot”. Nu zitten we aan een heerlijk goud gele rakker en zodadelijk mogen we weer aanschuiven voor het mistery diner.
Niet veel anders dan de andere dagen vanmorgen. Om half negen de wekker en ontbijten. Maar wat daarna? We hebben nog zoveel opties als het gaat om natuur te bekijken hier in het zwarte woud. Maar de laatste keuze is het uiteindelijk geworden. Ik wilde eigenlijk van het hotel naar de Todnauer Wasserfähle lopen en dan terug met de bus. Karin die vond andersom beter. Dus om half elf met de bus mee richting Todtnau.
Het is wel mooi om te zien dat je de bus al 5 minuten voordat hij bij ons is ziet aankomen. Je ziet hem vanaf de top van de Feldbergpas langzaam naar beneden komen. Het was even uitdokteren hoe het werkte met de Hoch Schwarzwald kaart, maar alleen laten zien was al genoeg. Hop in de bus en mee. Duw ik Todtnau op de stop knop van de bus, stopt ie meteen bij de Aral. Waarom dan? “Sorry voor het ongemak, maar ik moet even tanken”, zij de chauffeur. Ok dan, dat duurt wel even. En eigenlijk maakt het ook niets uit, want we moesten toch nog 45 minuten wachten op de bus naar Todtnauberg.
Uiteindelijk op het busstation heerlijk op een bankje gezeten in het zonnetje. Karin heeft het eerste boek uitgelezen en ik heb het bussysteem van het zwarte woud eens bestudeerd. Blijkt dat we met deze kaarten helemaal naar Basel kunnen.
Na 45 minuten kwam dan eindelijk de tweede bus die ons de berg omhoog reed naar de top van de Todtnauer waterval. Vanaf hier begon onze wandeling terug naar het hotel.
Het eerste stuk naar beneden was nogal een dingetje. Overal ijs en spiegelglad. Vooral als we de waterval moesten passeren. Maar ook heel mooi met al het ijs wat er aan de bruggen hing. Ijspegels en klompen ijs. Daarna was het stijl naar beneden de berg rond om weer in het Dal van de Feldberg te komen. Het ging hier en daar super steil en met de vele stenen en takken onder de sneeuw moesten we goed uitkijken. Diverse slippartijen verder kwamen we dan aan bij de eerste en enig gevonden geocache van vandaag. Een heerlijk bankje in het zonnetje met mooi uitzicht over Todtnau. Het duurde even maar ook deze is weer gevonden. De jas kon uit en ik liep zelfs in mijn T-shirt. Dit was prima te doen al heb ik later mijn fleece er toch maar weer overheen gegooit.
Op de terugweg hadden we nog wat meer caches op het programma. Maar de puf om deze 4 en 5 sters klim caches te doen is er niet meer na de afdaling van vanmorgen. We hebben nog wel even gekeken, maar hebben uiteindelijk besloten om zo snel mogelijk terug te wandelen naar het hotel. Dat bracht een super steile afdaling met zich mee. Niet zo erg, maar daarna was het tot aan het hotel bergje op.
Nog 2 kilometer en nog 1 kilometer, wat duurde het lang vandaag. Met als toppunt nog een heerlijke klim naar boven als je het hotel ziet liggen. Kei kapot kwamen we aan bij het hotel. Gaar waren we. Nog even lekker uitgerust op het bankje voor de ingang in het stralende zonnetje.
De laatste 4 trappen omhoog naar onze kamer deden zeer. Maar oh wat is een biertje dan lekker en de douche die na 10 minuten gloeiend heet wordt ook. Tijd om dadelijk weer naar het mystery diner te gaan. Daarna weer vroeg onder de wol, want we zijn “Kei Kapot”.
Morgen rijden we wat noordelijker, maar we gaan nog niet naar huis. Een extra overnachting in Landstuhl. Kunnen we morgen nog even lekker rustig aan en binnendoor noordelijker rijden door het zwarte woud.