25 juli 2017 – Mo-i-Rana. Vandaag ging de reis van Steinkjer naar Mo-I-Rana. De vele reisuren in de eerste week laten zich langzaam steeds meer voelen. Morgen nog een flinke trip en dan gaan we daarna rustiger aan doen met het aantal kilometers.
Tijdens het uitchecken deze ochtend was er bij John en Ingrid ineens een spookdrinker op de eindafrekening binnen geslopen. Iemand had lekker zitten drinken op kosten van hun kamernummer. “Ja, toeter”, dat gaat niet gebeuren. De receptioniste moest eerst de baas weer bellen en al bij al stonden we daar een kwartier tot twintig minuten te wachten. Uiteindelijk werden toch de teveel in rekening gebrachte drankjes verrekend en konden we op pad.
Het eerste doel was om naar de Bolareinen rotstekeningen te gaan kijken. Maar bij het uitstappen werden we meteen hartelijk begroet door een flinke zwerm fanatieke dazen. Die zijn echt blij om vers bloed te ruiken. Toen ook nog bleek dat we entree moesten betalen om naar een kleuter tekening te mogen kijken zijn we maar weer snel in de auto gesprongen.
Een uurtje later waren we bij de Formofoss. Een prachtige waterval van 34 meter hoog die zich door een nauwe rotskloof perst. Even een stukje naar beneden klauteren om mooi uitzicht op de waterval te krijgen. Hier kregen we de frisse spray van het verse water wat bij 30 graden heerlijk is. Jammer dat je later weer helemaal omhoog moet klauteren en je dan meteen weer een lekke koppakking hebt. In de auto de airco weer op standje koud vervolgde we onze weg richting het noorden.
Tussen de eerste en tweede stop stonden we ineens een file. Waarschijnlijk een mislukte inhaalactie waarbij een vrachtwagen moest uitwijken. De hele weg geblokkeerd, maar gelukkig konden we er nog langs voordat de sleepdiensten er waren. Ik heb zojuist nog even het nieuws bericht gezocht, want dit natuurlijk wereldnieuws in Noorwegen.
De tweede geplande stop was enkele uurtjes later toen we bij de Lakfors aankwamen. Een imposante brede waterval van maar 17 meter hoog. In 1894 was hier de langste zalmtrap ter wereld. Nu nog steeds zie je de zalmen proberen om hier omhoog te komen. Ook hier was het weer heerlijk om te zitten. Lekker de verkoelende spray te voelen en en half uur later weer verder te rijden. Karin heeft hier nog even een leuke sjaal met elanden gekocht, want ze vermoed dat ze deze nodig heeft bij de walvissafari.
Daarna was het door naar Mo-i-rana. Een gigantisch hotel. Voor het eten hebben we nog even over de boulevard geslenterd en van de zon genoten.
Daarna was het weer lekker dineren en nu zitten we op onze kamer op de vijfde verdieping, waar we zojuist pas de draai kiep raam op standje open hebben gekregen met medewerking van receptioniste van het hotel. Het kan nu afkoelen want het is maar een dikke 30 graden op de kamer.
