Om 9 uur sprong ik uit bed om het ontbijt te regelen. Broodjes in de oven, tafel dekken, prima begin. Karin deed het wat rustiger aan, en geef haar eens ongelijk, we hebben tenslotte vakantie.
Het plan was eigenlijk om met de trein naar Hann. Münden te gaan, maar gisteravond kwamen we tot de conclusie dat 34 euro ook heel wat benzinekilometers oplevert. Dus uiteindelijk zijn we gewoon met de auto gegaan. Rond half elf reden we weg uit Kassel, dwars door de buitenwijken. Het was nog heerlijk rustig, iedereen lag waarschijnlijk nog in standje weekend. Via het Fuldatal reden we richting ons doel van vandaag.
Hann. Münden is echt zo’n plaatsje waar je meteen vrolijk van wordt. Vakwerkhuizen, rivieren, heuvels, het hele plaatje klopt. De stad ligt op de plek waar de Werra en de Fulda samenkomen en verdergaan als de Weser. Best een bijzonder punt, en blijkbaar ook een hotspot voor Duitse e-bikers.
We parkeerden bij een voetbalveld en startten een wandeling via Komoot. Dat begon onschuldig, maar veranderde al snel in “oh, we gaan dus een berg op”. Via de buitenwijken en daarna steil omhoog door het bos richting de Tillyschanze. We hadden geen idee wat het was, maar eenmaal boven werd dat snel duidelijk. Een oude uitkijktoren uit 1881, met een uitzicht dat de klim meer dan waard maakte. Even nog getwijfeld over een drankje bij de bosherberg, maar we kozen voor de afdaling. Over een nat, smal en vooral glad bospad.
We probeerden nog een geocache te vinden, maar na wat geglibber door de modder gaven we dat plan snel op. Soms moet je gewoon je grenzen kennen. Beneden liepen we richting de Fulda en kwamen we langs de Tanzwerderbrug… of wat daar nog van over is. De brug uit 1901 heeft duidelijk betere tijden gekend. Dus maar een stukje omlopen via de brug verderop.
Eenmaal in het dorp werden we meteen getrakteerd op mooie plaatjes. De Hagelturm, vakwerkhuizen en uitzicht op de sluizen waar net een bootje binnenkwam. Karin moest natuurlijk even kijken hoe dat allemaal werkte. Daarna door naar de punt van de Tanzwerder, waar de Weserstein staat. Dé plek waar de Weser officieel begint. En ja, daar moest natuurlijk een foto gemaakt worden. Je hoort er pas echt bij als je daar hebt gestaan.
We deden nog wat Adventure Labs, maar na de zoveelste vraag in de categorie “waar legt een zalm zijn eitjes” waren we er wel een beetje klaar mee. Via de Mühlenbrücke slenterden we door het prachtige centrum. Tijd voor Kaffee und Kuchen… dachten we. Alleen zat alles vol. Uiteindelijk vonden we een plekje bij het Küsterhaus. Karin ging voor chocolademelk met aardbeientaart, ik hield het bij een cola en een braadworst. Ook prima.
Na deze pitstop nog even een winkeltje in, waar Karin een nieuwe drinkfles scoorde. Met een ezel. Geen idee waarom, maar hij was zo leuk dat deze mee ging. Daarna terug naar de auto en weer richting Kassel. Onderweg nog even gestopt bij de REWE voor een lokaal wijntje. Uiteindelijk gingen er een Weissburgunder van Hans Baer en een Riesling van Peter & Peter mee.
Terug in Kassel kregen we nog een gratis stukje verkeersentertainment. Een lokale bestuurder besloot op het laatste moment toch linksaf te slaan vanaf de verkeerde rijstrook. Veel getoeter, gezwaai en een Audi-rijder die even wilde laten zien hoe snel hij was. Gelukkig geen brake test, wel een hoop theater.
Wij parkeerden snel bij het appartement, dit keer niet onder de boom die alles laat vallen. Binnen ging YouTube aan voor de eerste uren van de 24 uur van de Nürburgring.
Vanavond is Karin de kok: patatas bravas en hamburgers. En misschien nog één, twee of drie drankjes erbij.
Morgen weer een nieuwe dag. We zien wel waar die ons brengt.