2 juli 2025 – Het weer is vandaag nogal wisselvallig, dus we besluiten een kortere wandeling te maken. Maar de echte rode draad van de dag blijkt een bijzondere boot te zijn en even denken we zelfs een orka te zien!
Rond acht uur stap ik de donkere slaapkamer uit en zie tot mijn verbazing dat de zon volop schijnt. Zo mooi verlicht heb ik de bergen aan de overkant van het fjord nog niet eerder gezien. In de verte komt een boot onze kant op, de eerste die we hier voorbij zien varen. We zijn nieuwsgierig en vragen via AI wat voor boot het is. Tot onze verbazing krijgen we een uitgebreid antwoord: het gaat om de Eidsvaag Opal, een visvoer boot uit Senja. Wat dat precies betekent, ontdekken we later die dag.
Na het ontbijt stappen we in de auto en rijden we acht minuten omhoog, door de 935 meter lange Riven tunnel, en komen aan bij het startpunt van de Riven wandeling. We parkeren langs de weg op een grindstrook, trekken onze wandelschoenen aan en nemen de rugzakken mee. Het eerste stuk is meteen steil en na nog geen vijftig hoogte meters staan we al flink te zweten. De wandeling staat bekend als uitdagend en populair, maar onderweg komen we niemand tegen. Heerlijk rustig!
Eenmaal op de graad lopen we al snel bovenop het ‘dak’ van de Riven tunnel. De tunnel waar we eerder doorheen reden. Bij de Trælvika view zien we de boot Eidsvaag Opal weer. Deze is nu aangemeerd bij een serie viskooien. De kweekkooien, drijvende netten in zee, worden gebruikt om onder andere zalm te kweken. De boot bevoorraadt deze kooien met visvoer. Zo krijgen we ineens live te zien wat we vanochtend over de boot lazen!
De wandeling voert verder over afwisselend terrein tot we het eindpunt bereiken. Het uitzicht vanaf hier is prachtig: we kijken uit over Øyfjorden met zicht op Husøy, Fjordgard en Kjølva. We staan dan wel niet op de hoogste top, maar het uitzicht is er niet minder indrukwekkend om.
Dan roept Karin ineens iets — “Is dat een orka?!” We grijpen snel de verrekijker. Helaas blijkt het geen orka (of walvis) te zijn, maar een klein rotseilandje waar water overheen stroomt. Toch even spannend! We houden hoop dat we deze week nog echte orka’s spotten.
Terwijl we om ons heen kijken, zien we het weer omslaan. In de verte hangt al hei, wat meestal regen aankondigt. Tijd om terug te keren. Niet veel later begint het te miezeren, maar gelukkig blijft het bij wat lichte regen.
Beneden aangekomen horen we ineens stenen van een helling vallen. Gelukkig ver bij ons vandaan, maar het geluid is indrukwekkend. Tegen de tijd dat we bij de auto zijn, komt de zon alweer tevoorschijn. Wandelschoenen uit, andere schoenen aan, en we rijden terug richting appartement.
Onderweg stoppen we nog twee keer voor een geocache. Helaas zijn beide logboekjes vol, dus we laten een opmerking achter bij de digitale log.
Terug in het appartement trekken we meteen de natte kleren uit en duiken onder de douche. We draaien een wasje en hangen alles op in het halletje, waar het al de hele week zo’n 26 graden is — perfect drooghok!
Met een biertje in de hand genieten we daarna van een rustige middag op het balkon. Wat scrollen op internet of kijken wat over het fjord (blijft prachtig). Vanavond op het menu: macaroni carbonara met sla. Lekker simpel, lekker verdiend.