6 juli 2024 – We deden vanmorgen rustig aan, omdat we best wel last hadden van alle spieren. Karin had slecht geslapen, want ze had best wel last van haar valpartij. Later dan gisteren gingen we naar het ontbijt. Het was nu een stuk drukker in de ontbijtzaal. Waarschijnlijk omdat het weer vandaag weer wat slechter was. Lage bewolking en men verwacht een druppeltje.
Na het ontbijt zijn wij naar de parel van de Dolomieten gereden. Dit is zoals men Cortina d’Ampezzo hier noemt. Echter wordt er flink gebouwd, want in 2026 worden hier de Olympische Spelen gehouden. Het stadje heeft veel dure, exclusieve winkels en kunstgaleries. Vanaf het centrum zie je overal de imposante Dolomieten toppen.
We parkeren onze auto op een gratis parkeerplaats die ik via internet had gevonden. Een hobbel de bobbel grindveld met gras en gaten. Niet klagen rustig aan en netjes parkeren. Vanaf de parkeerplaats was het een korte wandeling naar de belangrijkste winkelstraat.
We starten een Labcache en lopen zo in een klein uurtje door het stadje. Onderweg zien we een soort van toneelstuk, waar het heel druk was en wat de Italianen geweldig vonden. Even later zien we een trouwerij en dat verklaarde ook meteen waarom er zoveel net geklede Italianen door het stadje liepen. De pastoor stond op het bruidspaar te wachten.
Wij lopen door en bezoeken nog enkele winkels zoals The North Face en we zijn een uur binnen bij La Cooperativa di Cortina een groot warenhuis met diverse winkels. Van de dierenspeciaalzaak loop je zo in de outdoor winkel en even later sta je tussen het speelgoed. We kochten er een aromatische olie die echt naar dennen ruikt. Ik heb al veel van die geurtjes geroken maar deze lijkt echt op dennen zoals je die ruikt in de bossen.
We lopen terug naar de auto en rijden de Tre Croci weer op. Na een paar kilometer haarspeldbochten stoppen we bij een klein meertje waar een geocache verstopt was. We lopen een steile heuvel af en vinden eigenlijk meteen de cache. We lopen nog even rond het meertje en vervolgen daarna onze weg naar de top van de pas. Net onder de top stoppen we nog een keer om een geocache te zoeken. Deze vonden we niet en daarom zijn we terug naar het hotel gereden.
Daar hebben we vanmiddag een rondje gewandeld om het meer. Ook nu weer een stuk of drie geocaches en daarna begint Karin aan haar herbarium. Alle wilde bloemen werden op de foto gezet. Er staan er hier echt heel veel, met als voornaamste kleuren geel, wit en paars.
Ondertussen staat de stappenteller gewoon op 13000 (10,6 kilometer) dus we gaan naar de kamer. Slingeren de laptop aan en kijken hoe Max zich kwalificeert voor de GP van Engeland. Daarna nog even naar de aftrap van Engeland – Zwitserland gekeken alvorens we in de rij voor het restaurant konden gaan staan te wachten om te kunnen eten. De meeste restaurants beginnen hier pas om half acht, maar deze gaat om zeven uur al open.
Nu is het wachten op Nederland – Turkije. Ben eigenlijk ook wel benieuwd of ze hier ook van de tuuter Turken hebben.